RSS feed

Presentatie Amour Florale

Geplaatst op

Op vrijdag 15 november 2019 presenteer ik mijn gedichtenbundel Amour Florale (2019 MUG books) in de George & the Bear in Genk. Speciaal voor de gelegenheid heb ik een bonte stoet muzikanten, een neuriemeermin en een mysterieuze woordtovenaar rondom me gesprokkeld om er een fantastisch feest van te maken!

U kan er ook bij zijn! Zak gewoon af naar George & The Bear (vinyl & koffie), Vennestraat 353 in Genk (Belgenland). We starten rond 20h30. Na afloop kunt u de bundel kopen voor de democratische prijs van 12,50€

In de voorstelling vertellen we aan de hand van gedichten, liedjes en sprookjes het groteske verhaal van de liefde die zichzelf bij elkaar verzint…

Eb & Vloed

Je tintelt op mijn tong als ik sliertjes slurp
van het vel bovenop mijn kop hete melk

Je dwarrelt tot op de bodem van mijn buik
als ik wolken opsnuif. Mijn huid knettert

van gedachten aan jou. Echo’s van je stem
schuilen in de schelpen van mijn kamerplant. 

Je hand ligt nog op mijn borst
Je kus op mijn lippen

gebrand. Ik durf haast niet te bewegen
ik lig stil in het zand en de regen

waait je inniger tegen me. In een ander leven
sprong ik in zee met je. Hier stranden we telkens teder

Jij in mij, je overvloedige delen
Ik in jou, wegebbend lief

Presentatie Amour Florale

Boretti-ei

Geplaatst op

Of hij mijn auto lenen mag. Liefst deze week. Liefst op zondag. In de voormiddag.

Ik denk: Wat heb je nu weer voor megalomaans gekocht dat niet in je megalomane mercedesje past?

Een Boretti, zegt hij triomfantelijk.

Zijn moeder staat naast me en gniffelt.

Een Boretti gasfornuis.

We schieten in de lach, zijn moeder en ik.

Om zijn eitjes op te bakken, zegt ze. Ik proest. Luidop. Zij in stilte.

Achterlijke trutten! Roept hij verontwaardigd. Altijd zo negatief! Altijd zo sarcastisch!

Ik zeg dat het niks met negativiteit te maken heeft. Dat niet wij maar hij een probleem heeft. Dat hij zichzelf eens een beetje moet leren relativeren. En. Dat hij inderdaad met moeite een ei bakken kan. Dat hij in de afgelopen twee jaren, sinds onze scheiding, onze kinderen steevast trakteerde op een ei of op pasta pesto. Uit een zakje en een potje. Dat ik dankbaar ben dat zijn moeder steeds kookt voor onze meisjes. En de was doet. En de plas. Als ze het weekend bij hem zijn. Dat laatste denk ik. Maar ik denk ook: Hoe lang gaan we dit nog doen? Onze mannen, onze zonen betuttelen en bedienen. Hoe lang houden we die slavenmentaliteit nog vol? En in ruil voor wat doen we dat? Dwepen met een gehandicapte koning, kruipen voor een vorst die zichzelf niet staande houden kan? Hoe pervers is die traditionele verhouding tussen mannen en vrouwen eigenlijk nog steeds?

Ik slik het in. Vraag waarom hij zo verdomd kregelig is.

Omdat ik opgezadeld werd met een lijst van klusjes. Hij kijkt beschuldigend mijn richting uit. Zijn moeder kijkt – nog steeds gniffelend maar ook verontschuldigend – naar de grond.

Soms schrijf ik een briefje. Zodat hij ook eens iets doet. Dingen die ik er niet meer bij nemen kan. Soms, als mijn emmer al een hele week aan het overlopen is, maak ik een opsomming van de dingen die er niet meer in passen. Een TO DO lijstje voor afwezige vaders. Louter uitvoerend werk.

Deze keer was dat:

  • Ga twee (goeie!) fietssloten kopen in de Decathlon
  • Leg de ketting van Elises fiets terug op

Ik zucht. Zeg dat er maar twee klusjes op het lijstje stonden. Hij werpt een beschuldigende blik naar me. Dat hij daarnaast ook nog met Helena naar de piercingshop moest en dat hij twee keer terug had moeten rijden omdat ze iets vergeten waren en dat de hond ook mee moest en dat ze toen zagen dat ze het hondeneten (dat ik naast het TO DO lijstje had gezet) waren vergeten, maar dat hij niet nog een derde keer terug wilde terugrijden en dat het beest dus nog niet gegeten heeft vandaag.

Welcome to my world. Zeg ik.

Jij… jij doet toch wat je wilt! Grimlacht hij. Zijn moeder kijkt naar de grond. Ik ben moe.

Ik ramasseer mijn kinderen, hun schoenen, hun jassen, hun boekentassen en de hond bij elkaar en zeg dat het goed is voor zondag. Dat ie de auto maar komt halen. Om 8h. Dat ik dan waarschijnlijk nog in mijn bed zal liggen. Hij lacht. Natuurlijk. Kunstenaars komen hun bed niet uit voor 12h.

Ik sta bovenaan de trap. Mijn kroost van kinderen en hond daalt af. Hij staat achter me. Met een grote bakstenen muur rondom hem.

Je wilt me van de trap duwen, hee? Zeg ik.

Hij lacht groen. Dat het daar te laat voor is. Nu we gescheiden zijn. Nu er geen financieel gewin meer uit te halen valt. Ik knik. Dat het een grapje is. Ik lach niet. Trek de deur achter me toe. Hijs mezelf de trap af. Moe. Van de verantwoordelijkheden. Van het alleen mijn plan trekken. Van het gebrek aan een aai over mijn kop, warmte en tijd. Van mijn lijf dat al twee weken alarmsignalen stuurt. Die ik onderdruk met medicatie waar ik nog moeër van word. Van hem. Van die knorrige vent die me ook nu nog graag klein houdt. Die over mijn werk en mijn vrienden en mijn lieven in verkleinwoordjes spreekt. Waar ik mee gebroken heb, maar niet echt. Die opduikt in mijn dromen. Me daar achterna zit met een jachtgeweer omdat ik in mijn onderbroek over straat lopen wil. Wiens gezicht soms vervloeit in dat van mijn vader. Die mij ook irritant dwars vindt. En te raar voor een man.

Ik kruip op mijn zetel. Mijn kroost slaapt. Ik drink thee, lees en aai de kat. Stuur een geile foto naar mijn lief. Luister naar een nonsense gedicht en vraag me af hoe je je vasthouden kunt aan een golf.

To do da da

Conquistador

Geplaatst op

 

infografia como conquistar mujerline

Steenslang (een sprookje)

Geplaatst op

Wist je dat elk sprookje in feite een transformatieverhaal is? Zo ook het sprookje van de meermin. De meermin is een fabeldier. Half mens, half vis. Half warm en broos, half kil en gepantserd. Maar wist je ook dat de meermin in een vorig leven een ander fabeldier was? En dat ze dus transformeerde in een meermin? …

Er was eens een steenslang. Met de kop van een bok en het achterlijf van een slang. Met een koppig gewei en een sensuele, dansende staart. Onwrikbaar en tegelijk wispelturig. Dwars maar charmant. Onweerstaanbaar dwars maar charmant. Man en vrouw.

De steenslang leefde aanvankelijk hoog in de bergen. Waar een wilde rivier in alle sereniteit ontsprong. Drie keer per dag laafde de steenslang zich aan het bronwater. De rest van de dag lag het dier met zijn kop in de schaduw van de berg, met haar staart in de zon. En zo kwam het dat de steenslangs gedachten steeds kwieker en spitsvondiger werden. En zo kwam het ook dat de steenslangs staart steeds vuriger werd.

In het bergbeekje leefde ook waterelfen. Fabelachtige wezens die er steeds anders uitzagen. Afhankelijk van wie hen bekeek. Soms leken ze op een draak. Vurig en massief. Of op een doodshoofdaapje. Speels en onbetrouwbaar. En als je heel goed en lang tuurde zag je soms eentje die leek op een panter. Wilskrachtig en teder. Maar die laatste waren erg zeldzaam en de steenslang had er nog nooit zo één ontmoet. Of had niet goed gekeken.

Op een dag sprak een aapwaterelf de steenslang aan terwijl die laatste zich te goed deed aan het frisse water van de beek.

“Kom je niet zwemmen?” vroeg de elf.

De steenslang verschrok zich. Wie wilde er nu met een steenslang praten? Wie wilde er nu met een steenslang zwemmen? Dus de steenslang vroeg:

“Waarom zou ik zwemmen als ik springen en kronkelen kan?”

De waterelf lachte. Wat een domme vraag, dacht ie.

“Omdat zwemmen heerlijk is, domme steenslang. Omdat je dan gewichtloos bent. Omdat het lijkt op vliegen en zweven en dromen. Omdat je dan even helemaal los komt van deze wereld, daarom! En omdat we dat dan samen zouden kunnen doen. Jij en ik. Want weet je… ík kan niet springen en ook niet kronkelen. Samen dingen doen is leuk! En alleen is maar alleen. Toch?!”

De steenslang wist het niet zo goed. Het gewei op zijn hoofd schudde hard van nee. Het vurige puntje van haar onderlijf zwiepte van ja. De steenslang had zich nog nooit zo verscheurd gevoeld. Zo tegenstrijdig met zichzelf. En in tegenstrijd moet je compromissen sluiten.

Ons fabeldier plantte zijn gewei dus in de oever en doopte vervolgens haar hartstochtelijke achterlijf in het heerlijke frisse water. De waterelf vond dat geweldig spitsvondig van de steenslang. Ze speelden en spetterden een hele dag in het water, de aapwaterelf en het onderlijf van de steenslang. Tot de elf honger kreeg, een heremietkreeft voorbij zag zwemmen en er als een pijl achteraan ging. De steenslang bleef alleen achter en zag de elf nooit meer terug.

Dagen, weken, maanden gingen voorbij en de steenslangs gedachten werden steeds kwieker. En de steenslangs onderlijf steeds warmbloediger. Bovendien besefte de steenslang nu pas hoe eenzaam het was bovenop de berg. Samen is leuk en alleen is maar alleen, dacht ie, besloot om de loop van het beekje te volgen en daalde langzaam de berg af.

Toen ie ongeveer in het midden van de berg nog eens ging drinken aan het beekje, sprong er ineens opnieuw een waterelf omhoog. Het was een draakwaterelf. Vurig en massief. Bij elk woord dat de elf sprak, vlogen er vonkjes in het rond en werden gigantische waterkeien heen en weer gezwiept.

De steenslang werd toch een beetje bang van de draak en verstopte zich achter een boom. Maar de draak klom uit het water, kuste de steenslang in de nek en zei:

“Sluit je ogen, steenslang. Ik weet de weg. Naar het water, naar het vrije, eindeloze, frisse, onstuimige, overrompelende water waar we onze vurige staarten kunnen blussen. Kom, steenslang, kom mee!”

En de steenslang sloot de ogen. En de steenslang ging mee, sprong in het water, zwom en spetterde en lachte en gierde en had nog nooit zo’n geweldig plezierige dag meegemaakt.

steenslang

“Zo zou ik voor altijd en eeuwig kunnen leven”, sprak de openhartige steenslang. Maar de draak antwoordde niet. De steenslang opende de ogen. De draak was verdwenen. Zijn vlammende lijf was geblust, gedoofd en opgelost in het water.

De steenslang was weer alleen en besloot om nog wat dieper af te dalen van de berg. Misschien dat er aan de benedenstroom wel een panterelfje zou wonen? Ooit had er iemand gezegd (of misschien had de steenslang het wel gewoon gedroomd?) dat als je maar goed genoeg tuurde, dat je die dan zeker ontmoeten zou. Een panterwaterelf. Wilskrachtig en teder. De steenslang kon aan niks anders meer denken. Tuurde dagen en weken en maanden naar de beek. Zijn gewei werd zo broos en slap van het vocht dat het op een dag van zijn hoofd viel en er twee diepe gaten achterbleven op zijn kop. Daar borrelden nu kwieke gedachten uit. Die zwiepte de steenslang met zijn vurige slangenlijf in het rond. Uit elke gedachte groeide een sprookje. Totdat de beek bedolven was onder de verzinsels en de allerallerlaatste panterwaterelf de benen nam naar het ruime sop.

De steenslang begon te janken. Dat had ie daarvoor nog nooit gedaan. Nooit eerder had ie zich zo eenzaam gevoeld. De steenslang jankte zo veel tranen dat alle sprookjes wegvloeiden tot er nog eentje overbleef: het sprookje van de meermin. Het dobberde als een laatste reddingsschuitje het beekje af. De steenslang dacht niet na, sprong en klampte zich uit alle macht vast aan dit allerlaatste sloepje. Ogenblikkelijk groeide er lange, blonde lokken uit zijn kop, zijn knokige romp werd zacht & romig en er groeide een glimmende staartvin aan het uiteinde van zijn lijf. En toen begon het ineens te donderen en te bliksemen (écht waar!) alsof de goden er mee gemoeid waren…
En één van die bliksemschichten trof de steenslang in de rechterhartskamer en schakelde voor altijd zijn mannelijke zijde uit. De steenslang die geen steenslang meer was, was nu een meisje, een meermin. En in die gedaante zette ze koers naar zee en zocht ze meer begeesterd dan ooit naar haar wilskrachtige, tedere panterelf (die misschien niet bestond).

Venusmandje

Geplaatst op

Ik ben een spons
sprokkel sporen
ongeboren liefde
in mijn mandje

Ik stuw voeding
door mijn lijf, deel aanrakingen
en snoepgoed gulzig uit
laat mijn mazen klein

en geraak verzadigd

Een eeuwig groeiend
verlangen los te branden
zit klem in mij, vergroeit
met mijn huid, parasiteert

we worden onbeweeglijk
gedoemd om op deze plek
te blijven terwijl een zee

van mogelijkheden rondom
ons zweeft, ongrijpbaar we zijn leeg
in deze overvolle ruimte, ademloos

we worden fossiel
een versteende afdruk
van buitensporige tederheid

Euplectella_aspergillum_Okeanos

Amour Florale

Geplaatst op

“Het begon allemaal deze zomer. Een trompe-l’oeil op mijn vensterbank, een casanova in disguise, een florale magneet voor het raam. Ik was een vogel. En daar zat een kat. Het beloofde een heerlijke, noodlottige romance te worden.. “

Lieve lezers! Ik baarde een poëtische intermezzo, een opdonderig, tussendoors dichtbundeltje met een sprekende naam: Amour Florale! 🌼🌺🌸

Amour_Florale_02

In zeventien gedichten vertel ik het verhaal van de heerlijke, doch noodlottige liefde tussen een plant en een dichter. Het schuurt, het glijdt, het steekt, het kwijlt, het loopt over van drama en miscommunicatie en het einde is open.

Ik ging voor deze publicatie opnieuw in zee met Wouter van Heiningen van MUG books.

Vanaf oktober kan u ‘m komen bewonderen in een intieme tête-à-tête (waarover later meer!), op 15/11 stel ik ‘m voor tijdens een fantastisch feest (waarover later ook meer!), maar ondertussen kan u ‘m al gewoon liefdevol kopen! En dat wilt u, want het onding barst van de amoureuze ontboezemingen 😊😇 Hoera!!! 😍😘😍

Mijn bundel is te koop voor de democratische prijs van 12,50€, je kan ‘m bestellen via email op evyvaneynde@yahoo.com

Amour_Florale_03

Jardin d’amour

Geplaatst op

Op afstand
verzin je me
zacht en charmant

ik jou in veelvoud
in de lucht, in een waardplant
van dromen

begoochel je me
en jij mij met mijn staart
als een slang rond je

comfortabel
doen en laten
ik krab je

satijnen lakens
jij ontsnapt
in rafels

de dans
onwankelbaar
rondom mijn hoofd

cat and butterflies

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting en kunstZINNIG

“Art is not what you see, but what you make others see.” ― Edgar Degas

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

%d bloggers liken dit: