RSS feed

De Hollander – Viezentist

Geplaatst op

Wat eraan vooraf ging: De Hollander – Een nieuwe start

Er werd een datum geprikt: Op vrijdag 17 mei zou ik om 11h verwacht worden in het oude dorp van Opgrimbie. In het ‘gezellige, authentieke stulpje’ van de dichter KaaWee.

….

Ik rij over de Rijksweg. Ooit nog aangelegd om de koning te kunnen ontvangen in Maaseik. Ik verwacht een ontvangst zonder rode loper. KaaWee… Pffff… Wie noemt er zichzelf nu naar een buidelregenjas?

Na een autoritje van amper twintig minuten, rij ik het oude dorp van Opgrimbie binnen. De straten worden nauwer, de huizen veranderen van losstaande, moderne kastelen naar halfopen huizen uit de jaren zeventig en tachtig naar een dorre, krakkemikkige lintbebouwing van al dan niet bewoonbare rijhuizen omzoomd met hier en daar een bouwvallige hoeve.

Ik parkeer langs de straat en zoek het huisnummer. Het blijkt een dicht opeen gepakt rijtjeshuis te zijn. Gecomprimeerd door de twee aanpalende huizen, die duidelijk dominanter van aard zijn. Er is geen bel, dus ik klop aan. Naast de deur wordt een nicotinegeel, kanten gordijntje aan de kant geschoven. Ik wacht. Ik hoor een deur open en dichtgaan. Ik hoor een kat. Gestommel op de trap. Voetstappen. Iemand schuift de grendel uit het slot. De deur zeurt open.

oude gordijnen

Twee seconden. Twee seconden heb ik nodig om mijn walging, mijn teleurstelling, mijn boosheid te ballen en beleefdheidshalve weer weg te slikken. Voor mij staat KaaWee. De dichter. Een fenomeen in Opgrimbie en ver daarbuiten. Ik zie een dikke, oude, slecht verzorgde vent. Met lange, vettige, grijze haren die je als een theatergordijn over zijn opgezwollen, couperose gelaat zou kunnen dichttrekken. Hij draagt sokken met gaten in versleten sandalen en een wollen trui (zijn moeder heeft die vast nog gebreid). En. Hij stinkt. Naar sigaretten. Naar pis. Naar zweet. Naar eenzaamheid. Naar petroleum. Naar de nakende dood. Hij steekt zijn hand uit. De beleefdheid wint het opnieuw van de walging.

“Hallo. Ik ben Evy. Evy Van Eynde” zeg ik met toegeknepen neus. “Het agentschap heeft mij gestuurd. U bent vast KaaWee? De dichter? Mag ik dat zo zeggen? KaaWee?”

De viezentist knikt. “Ik verwachtte u, Evy. Kom binnen!”

We passeren een koude, vochtige hal (met twee katten op de trap) en we betreden dan de voorkamer: het enige bewoonde kamertje van het huis. KaaWee duwt een kat van een stoel en gebaart me daar plaats te nemen. Hij gaat zelf in een versleten fauteuil aan een tafel tegen het raam zitten. Op een zetel liggen stapels boeken. Voornamelijk poëziebundels. Op de vloer staat een petroleumkacheltje. Of het stoort dat hij rookt? Vast niet. Ik glimlach groen.

katten

“Wel Evy. Vertel eens”, zegt het schurftige heerschap terwijl hij een sigaret rolt. “Wie kent gij zoal in de poëziewereld? Kent ge Hilde Keteleer? Peter Holvoet-Hanssen? Kent ge de Schobbejak? De verteller, hoe heet ‘em… Fred…Versonnen! Dat is’t. Ja, dat is geen poëzie natuurlijk, maar toch… die zou ge toch moeten kennen. Of euh… dinges… Dirk De Vilder, allez, ‘t is te zeggen Pjeroo Roobjee? Nee? Dat is raar. Kent ge Mustafa Kör? Allez, die moet ge als Limburgse dichteres toch kennen? Mustafa Kör? Nee? Wie kent ge dan wel?”

Ik tover een paar namen uit mijn mouw. Ik weet niet eens of ze wel bestaan. KaaWee is niet onder de indruk. Het zijn vast beginners in de métier. Wat een eikel, die KaaWee. Hij is niet alleen walgelijk, hij is ook nog eens onuitstaanbaar. Hij staat op, grabbelt een stuk of vier bundeltjes uit de stapels in de zetel en duwt ze onder mijn neus.

“Dit is mijn werk!” zegt hij triomfantelijk. Vier stinkende, vergeelde poëziebundels walmen op mijn schoot. Ik moet bijna overgeven maar ik glimlach en ik doe alsof ik onder de indruk en geïnteresseerd ben. Ik blader wat door zijn verzen, de bladzijden plakken aan elkaar en aan mijn handen. KaaWee rookt en vertelt. Ik weet niet waarover. Ik stop met registreren.

Een half uur later schudden we elkaar opnieuw de hand. We spreken af dat we elkaars bundels zullen lezen en dat we daarna ‘wel zullen zien’. We weten allebei wat dat betekent. Ik stap in mijn auto en rij in een walm van kattenpis en petroleum naar huis.

Die nacht droom ik van de Hollander. We zijn in zijn vakantiehuis op de Wadden. Hij, in zijn hangmat, plagend, afwachtend. Ik, op mijn knieën. Sluipend over de houten vloer. Hij werpt me een handjevol woorden toe.

“Wat zoek je, Evy? Avontuur? Aandacht? Seks? Liefde?”

Dat. Dat allemaal.

P1130119

Wordt vervolgd…

Advertenties

Mare nostrum (3)

Geplaatst op

Ik duik in je
zee van reikhalzend verlangen
wieg me lief, geen beweging
is helemaal zichzelf alleen
in een dans, verschanst
verschijn je als avondrood
op mijn wangen

sunset sea

Mare nostrum (2)

Geplaatst op

Je kust vonken
mijn nek
plukt schelpen

je lippen
het bed
mijn dijen

mijn rok
klokt kolkt
een golvensprei

we zeilen
verdwijnen
in die zilte zee

zeilbootje

De Hollander – Een nieuwe start

Geplaatst op

Wat eraan vooraf ging

Wat er ook aan vooraf ging

Ik geef toe: het was allemaal erg uit de hand gelopen. En bovendien had ik mij schuldig gemaakt aan contractbreuk. Dat ik die zinnen toch gelezen had? En dat ik er mijn kribbel toch onder gezet had! Gij zult ten allen tijde de nodige professionele afstand bewaren ten opzichte van de opdrachtgever. Gij zult geen persoonlijke toenadering accepteren (laat staan initiëren! Dat stond er niet, maar dat dacht ik de afgelopen maanden meermaals!). Ik wijt het aan mijn diepgewortelde afkeer van elke vorm van autoriteit. Geboden en verboden. Ik word daar zo tegendraads van. Ik wijt het nog meer aan mijn instinctieve drang naar onbereikbare liefde waardoor ik mezelf tot vervelens toe etaleer. Kijk mij!

Hij is niet onder de indruk. De Antwerpse literatuuragent. “Evy”… zucht hij. “Oh, oh, oh, Evy… Nu heb ik al het één het ander meegemaakt, maar dit… Nee… Hoe is het in hemels naam zo ver kunnen komen? Evy?”

Ik haal mijn schouders op. Zeg dat ik het ook allemaal niet meer zo goed weet. Dat die verdomde scheiding mijn wereld zo ontwricht en ontregeld heeft, dat het soms lijkt dat ik als een losgeslagen boei doelloos en helaas niet verzuipend ronddobber in een zee van tijd en mogelijkheden en kansen en gevaar en mensen. Al die mensen! Nooit gedacht dat ik zoveel mensen tegen het lijf zou lopen. Waar blijven ze vandaan komen?

boei

De agent schudt zijn hoofd. “Evy! Kalmeer! Ik ga je van deze opdrachtgever afhalen. Ik denk – zegt hij met een air van alwetendheid – dat je hem beter niet meer bedient, niet literair, niet op welke wijze dan ook. Ik denk dat dat het beste is voor iedereen. Maar!” (Oei, een maar…ik haat die dingen…verschrikkelijk zijn ze, je mag dan ineens al het voorgaande terug uitspugen, het is dan allemaal niks meer waard of toch zeer relatief ineens…)

“Maar?”

“Maar! Ik vind ook, Evy, dat je talent hebt! Ik vind dat je goed en meeslepend en bovenal zeer poëtisch schrijft. Jij bent eigenlijk geen literaire courtisane, jij bent… een doodgewone dichter. Dat is het, niet meer en niet minder dan dat. Je hoeft niet zo te pruilen, Evy. Het is een compliment, meisje! Trouwens… Ik ben niet de enige die dat vindt…”

Hij pauzeert, hengelt naar interesse, naar nieuwsgierigheid in mijn ogen. Ik veins een ‘Ah, is dat zo? Vertel…’

Meer heeft hij niet nodig om opnieuw van wal te steken: “Dicht bij jou in de buurt”, zegt hij haast grijnzend, “in Opgrimbie om precies te zijn, ken je dat? Dat is een klein, landelijk gehucht tussen Maasmechelen en Rekem, je kent het vast! Wel daar, in Opgrimbie, Evy… woont een poëzieliefhebber, zelf ook dichter en schrijver. En hij heeft contact met ons opgenomen omdat hij op zoek is naar inspiratie. Hij heeft aangegeven dat hij zich al jaren in hetzelfde literaire kringetje beweegt en dat hij hunkert naar iets nieuws. Een onbekende parel. Die voor hem gedichtjes schrijft. Niks erotisch, gewoon poëzie, Evy! Dat lijkt me toch echt iets voor jou! En lekker dicht in de buurt! Handig toch? Evy? Wat zeg je? Vergeet dat Hollands heerschap, we hebben hem al met een andere schrijfster in contact gebracht trouwens, …………………! ……………………………..?! ………………. toch?!……………… Evy?………………………………..?! Evy? Evy? EVY????!!!!!!”

postkaart Opgrimbie
Ik staar. De woordenstorm van de agent ketst af tegen mijn gedachten en valt dan als een dooie vogel neer op de grond. Een andere schrijfster? Dat wil ik niet. Ik wil niet dat iemand anders hem betovert, hem meesleept, hem opwindt, hem geile verhalen voert, hem laat geloven dat ik ik ben en dat hij hij is en dat we uit het papier gestapt zijn en dat mijn vloeibare lijf niet van inkt maar van vlees en bloed is en dat hij de epische held is naar wie ik verlang, hunker, smacht. Godverdomme. Denk ik. Godverdomme. Hoe is het zover kunnen komen? Het is hoogtijd dat ik de teugels terug in handen neem. In dit verhaal. Ik heb me laten meeslepen in een sprookje dat ik zelf gecreëerd heb. Ik eindig vast in een gekkengesticht. Godverdomme.

“Ok”, zeg ik kordaat. “Ik doe het. Je hebt gelijk. Ik heb nood aan iets nieuws. En ik ben maar een doodnormale dichter. Geen poëtische geisha. Geen literaire courtisane. Geen poëziehoer. Ik steek mijn jarretellen en mijn tangaatjes terug in de la, ik slijp mijn potlood en ik zal poëzie produceren. Melige verzen. Hapklare rijmpjes. Ik doe het. Alles beter dan wc’s kuisen.”

We tekenen opnieuw een contract. Ik lees de huisregels en bevestig opnieuw dat ik mij eraan houden zal. Geen contact. Geen persoonlijk contact. Gelezen en goedgekeurd. Kribbel.

Wordt vervolgd…

Mare Nostrum (1)

Geplaatst op

Wij zijn waar de liefde
stolt, rolt, brandt
aan mijn voeten

waar ik je opraap
en jij mij neemt
bij de hand

in mijn zandkasteel

waar wij duiken
in die zilte zee

zilte zee

<3 = MC²/Hg-Fz :)

Geplaatst op

#IKWIL

 

Los tigres de papel*

Geplaatst op

Los tigres de papelCollage ‘Los tigres de papel‘ – 2019

 *De papieren tijgers

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

“Everything you can imagine is real.” - Pablo Picasso

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: