RSS feed

Angels part I – Frank

Geplaatst op

Looking back, it was always clear. The crystal kind. You met an angel. An angel crossed your path. Flew over your head. Landed right in front of you. Took over your shape. The human kind. So you wouldn’t be suspicious. You don’t want to be the kind of person who believes in angels. You believe in mankind. In the human race.

I met quit a few of them. Angels. Dressed like humans. Shaped like humans. We all see what we want to see. We know what already fits in our heads. It’s like a Ikea cupboard. Adjustable. But not really. You can’t put a Billy closet on the moon. Or in your head. But you cán dream of it. You cán imagine angels visiting you. It is just as real. Reality is adjustable too, you know. It’s what you want it to be.

I guess the first one visited me in kindergarden. His name was Frank. Need I mention he always missed the annual school picture? He smelled like autumn leaves. His skin was very pale. Almost like a vampire. With freckles. And hazel hair. Very shiny. I loved him at first glance. He didn’t make fun of me when the handkerchief mountain underneath my chair collapsed. Or exploded. Or imploded. Or erupted. Green, slimy lava in the classroom. Two tomatoes on my face. Beneath my curly hair. Like Annie. It wás a hard knock life. No wonder an angel came to my rescue. Oh, Frank! My hazelnut man! My little heavenly vampire with moccasin shoes instead of wings.

I’m sure it was Frank who persuaded me to teach my fellow toddlers how to fly. They got in line, spread their arms, jumped up and down, flapped and whisked about, but they never lifted off, never left this world, not even for one foot. I did. When everyone was asleep. I told them I watched over them. Looked through their windows. Watched them dream. I felt like a black creature at night. A bat. A superhero avant la lettre. A slimy Annie during the day.

Like all angels, Frank disappeared just like that. His story was told. I swallowed him. Left him burning underneath my skin. Never mentioned him again. Not untill now. I even totally forgot about him. Untill Amy Winehouse made an album about him. That’s when he popped back into my head. Like a Billy closet. Full of candy and biscuits. And warm tea. And hazelnut chocolates. And handkerchiefs sprinkled with eau de cologne. 4711. Keeping my kitchen eruption & explosion proof.

 

Advertenties

Sunny Sky

Geplaatst op

The greatest loss
was the youth of our love

struck
a hammer
rain
drops

magic into a salty river
takes a while before you consider
floating
might just be enough
to sadly follow through

The water is deep
the water is blue
the water is ice cold
sticks like glue
if you try to cheerfully
strike back

to look @ dewy dreams
you shed reflected in a cloudless
sunny sky

Nieuwjaarswens

Geplaatst op

Mag ik ons vreugde toewensen voor het nieuwe jaar? Vreugde om waar we zijn op dit kleine moment. Een voetstap op ons pad. Een herinnering. Een broze schakel. Een ogenblik dat steeds verder schrijdt, schommelt en verrast. Het nieuwe jaar zal anders zijn. Een geschenk. Een ontdekking. Een nooit gezien avontuur. Mag ik ons ook wat mildheid toewensen? Voor onszelf als we niet vreugdevol zijn. Voor elkaar als we botsen. Voor onvoorziene wendingen. Meer zit er niet in mijn wenszakje. Een mild en vreugdevol 2018. Voor ons. Alstublieft.

schommelen

Muiterij

Geplaatst op

Ineens stond ze voor mijn deur (en als ik zeg ineens, dan bedoel ik daadwerkelijk plotsklaps, als een donderslag bij heldere hemel, maar ook weer niet helemaal want we zouden ons treffen maar ik voelde me niet zo lekker en stuurde dan maar een berichtje dat ik er niet geraken zou…). Ik kon haar alleen maar aangapen. Zij stond daar als een uit zijn context gesnaaide oneliner. Verdoemd misbegrepen…

Ze duwt mij aan de kant, loopt instinctief naar de keuken (koffiegeur), trekt een stoel onder de tafel uit en plant zich neer in mijn huis. Zo. Zegt ze. Je voelt je niet zo lekker? Ik haal mijn schouders op. Zeg dat ik een dipje heb. Zeg dat ik elk moment in een depressie sukkelen kan. Geertje zucht.

Weet je, zegt ze. Het probleem is niet dat jij je ongelukkig voelt. Het probleem is dat je denkt dat dat een probleem is. Het probleem is dat jij (en met jou zowat de hele maatschappij) denkt dat ongelukkig zijn een aandoening is. Een abnormaliteit. Die zo snel mogelijk uit de weg geruimd moet worden. Want wie wil er nu abnormaal zijn?

Ik wil niet abnormaal zijn, maar wellicht was het een retorische vraag, dus ik zwijg.

Meer zelfs, vervolgt ze haar monoloog, ik denk dat wij mensen fundamenteel ongelukkig zijn. Dat precies de miscontente conditie van ons mensen maakt. Immers, wat onderscheidt ons van andere primaten?

Ze wacht op een antwoord. Geen retorische vraag. Ik weet het niet. Ik haal opnieuw mijn schouders op. Ik ben terug een klein meisje in het eerste leerjaar dat niks weet en niks kan.

Geertje haalt haar regel boven. Duwt hem onder mijn neus. Wij, dametje, wij zijn scheppers! Wij maken dingen. Wij creëren nieuwe werelden. Wij begoochelen elkaar en onszelf. Wij zijn de goden in dit schouwspel. En wat, denk je, triggert ons om dat te doen? Waar halen wij de energie om steeds maar weer iets nieuws te bedenken? Om telkens opnieuw de bestaande dingen omver te werpen en helemaal opnieuw te willen beginnen bouwen? Wat zet ons aan tot muiterij?

Ik gaap haar aan. Zo onnozel als ik kan.

Ze springt op tafel en zwiert hevig met de regel boven haar hoofd, alsof ze bliksem en donder uit het onbestaande wolkendek wil lospeuteren.

Dag 6 - Held

Wij creëren omdat we miscontent zijn! Depressief. Ongelukkig. We dobberen als het ware in een kliederboel van ontevredenheid. Steeds dieper. Steeds lamlendiger. Tot we bijna kopje onder gaan. Tot we inzien dat onze huidige situatie uitzichtloos is en dat we hoogdringend – het allerhoogst – een staatsgreep moeten plegen en een nieuwe orde, een nieuwe wereld MOETEN uitvinden. Dát, dametje, is onze conditio sine qua non.

Wees dus, godverdomme, content dat je miscontent bent! Al die blije, onnozele mensen, het zijn primaten, niet meer dan dat! Wees tevreden dat je niet tevreden bent. Dat er een fundamenteel menselijke kracht in je borrelt! Godverdomme!

Ze springt van tafel. Slaat me rond mijn oren. Vloekt zeven rozenkransen bijeen. Smijt een doosje antidepressiva met een smak in de vuilbak. Weg ermee! Ze willen apen van ons maken! Snap je het niet?! Wat gebeurt er met een gorilla wiens alfarol uitgespeeld is?

Ik weet het niet, Geertje. Ik weet van niks.

Zijn serotoninegehalte stuikt ineen. Opdat hij gehoorzaam en gedwee zou zijn. En blij. Tevreden met zijn onderdanige plek, ergens beneden op de sociale ladder. Gewillig om de nieuwe alfa-aaps voeten te kussen, ballen te likken, op handen en voeten. Godverdomme! Alfa-aap is groot! We houden van Alfa-aap! Alfa-aap is groot! En hij doet gewillig en compleet tevreden en content, mee! Hij dicteert niet langer. Hij creëert niet langer. Hij is gedwee. Blij. Onnozel. Godverdomme!

En jij ‘geraakt er niet vandaag’ omdat je een dip hebt? Ik zou je ogen uit je kop willen rukken!

Hijgend staat ze voor mij. Ik sla mijn ogen neer. Ze heeft gelijk. Denk ik. Wat weet ik nu? Niks.

Zij veegt de zweetspatten van haar voorhoofd en het slijm van haar bek. Zo. Zegt ze. Is er koffie?

Tussen de dingen

Geplaatst op

Ik hoef niet op handen en voeten dankbaar te zijn
of strompelend door de woestijn berouwvol.
Stappen moet ik onomwonden
kijken moet ik, aandachtig zijn.

De wereld biedt zich aan, legt zich zomaar neer
zodat ik haar herschikken kan,
haar kan kneden in mijn handen
terwijl zij voortkabbelt
of juist wild en bruut
mijn plaats aanwijst.

Ik hoef niet goed te zijn om mij daar te nestelen
onvoorwaardelijk tussen de dingen in haar schoot.

20170729_153953

Geitenneukers & Kaaskoppen

Geplaatst op

Kleuters radicaliseren. En de mediabom ontploft. Weeral. In alle kleuren, hoog boven onze hoofden. In de lucht. Kijk daar! En daar! Piew, piew, piew… Boem! Ohhhh, zo schoon! Ik verdenk al die aanstokers ervan lucht uit hun duim te zuigen. Om die vervolgens te drenken in linkse of rechtse verf. Opdat hun spatjes in de juiste schapenweide zouden terecht komen. De kudde kan dan op gepaste wijze blaten tot je er horendol van wordt. Zonder dat er iemand ooit een geradicaliseerde kleuter gezien of gehoord heeft. Maar tegen dan bestaat ie al. De wereld krioelt ervan. Ondertussen.

Ik werk al verschillende jaren met kinderen. Ik geef theaterlessen en muzische taalvorming. Mijn klasjes zijn uitermate divers. In de provincie werk ik vaak met verwende scheten. Kinderen van tweeverdieners. Met grote huizen en veel elektronische surrogaataandachtsapparaten. In de mijnstreek krioelt het van Turkse en Marokkaanse kindjes in mijn klas. Met derdegeneratiemama’s waarvan er te veel naar mijn goesting geen deftige Nederlandse zin uitgesproken krijgen. In de hoofdstad werk ik met regenboogklasjes. Van alles wat. En ja. Daar hoor ik de verhalen die men de geradicaliseerde kleuters toeschrijft, ook. Joden zijn apen. Christenen zijn varkens. Vrouwen zijn hoeren.

Ik kijk daarnaar met drakenvliegogen. Dat maakt het moeilijk om één samenhangend beeld te vormen. Ik zie facetten. Deelverzamelingen. Losse pigmenten en net geboren lichtjes waarvan je twijfelt of je die nu net zelf verzonnen hebt. Laat mij dus één aspect van dit veelkleurige verhaal met u delen.

Ik heb het geluk gehad om op te groeien in de suburbs van de arbeidersstad Genk. Ik ging er naar school en smeedde er vriendschappen, ik heb er veel aan de toog gehangen en ik zat nog op het muurtje aan de fonteintje. Ik zat op het Atheneum, in een regenboogklas. Geitenneukers, kaaskoppen, bleekscheten, makakken, itakken, spleetogen, spaghettivreters, negers en rossekoppen. Maar op het einde van de dag waren we allemaal beejaloo’s.

Humor. Dat was het. Wat nu als een belediging aanschouwd wordt, dat was toen humor. Waar je nu een proces voor aan je broek kunt krijgen, dat was toen humor. Waar je nu – in verre vreemde landen – voor in de bak kunt vliegen, dat was toen humor. Wat nu als geradicaliseerd gedrag bestempeld wordt, dat was toen humor. We smeten vuilbekkerij naar elkaars hoofden, als was het een sneeuwballengevecht. Je had er die snel en vakkundig dikke, perfect gemodelleerde ballen smeten. Je had erbij die wat smurriesneeuw van de grond schraapten en dat zooitje in je nek smeerden. Je had de losers die altijd mis gooiden. Je had de broekschijters die zich bang achter het muurtje verscholen of wegketsten terwijl ze op hun mama riepen.

Men stelt zich soms de vraag wanneer men grappen maken kan om een beladen situatie. Wanneer is het te vroeg om met iets te lachen? Hoeveel generaties moeten er opnieuw voorbij gaan vooraleer we mogen lachen met de diversiteit in onze maatschappij? Want het lijkt erop dat we ondertussen allemaal in het schijtluizenhoekje staan. Achter één of andere antidiscriminatiejufs rok. Beschermd tegen sneeuwballen. Uit het zicht. Onherkenbaar. Onbereikbaar. In een glazen stulpje. Waar je het moet doen met kunstsneeuwvlokken. Kom, schud jezelf nog eens op. Door elkaar. Het is hier zo steriel.

sneeuwbol

In het midden van de speelplaats staat een lange, feestelijk gedekte dis. Vleesspiesen liggen op de barbecue. Wijn wordt geschonken. Muziek weergalmt. Mensen dansen en eten. Praten met elkaar. Lachen. Hier en daar kruisen voorzichtig verliefde ogen. Onder de tafel zitten vier kleuters.

– Jij bent aap.
– En jij bent zwijn.
– Bah! Zwijnen!
– Zwijg uw lip!
– Zet jij sjaal rond uw kop!
– Schei uit! Ga geit neuken, gij!
– Mi… uw vader is een aap!!
– Uw moeder zijne!
– Uw zuster zijne!!!!
– Schop u van hier!!!!!
– Beejaloo!!!!!
– Tsssss….!!!!!!

Ik wil niet oproepen tot iets. Maar misschien moeten we mee aanschuiven. Misschien moeten we glimlachen omdat we zien hoe onze kleuters onder tafel sneeuwballen gooien. Sneeuwballen die we thuis in de diepvriezer bewaren en die we heel af en toe, omwille van de nostalgische waarde, omwille van een stiekeme heimwee naar eenvoudigere tijden, opgooien. Sneeuwballen die dan opgevist worden door onze kinderen en die dan onder tafel naar elkaar gesmeten worden. Als een spel. Een kennismakingsspel. Na zoveel generaties. Mag er misschien terug gelachen worden.

Misschien ook niet. Weet ik veel. Ik ben maar een beejaloo.

Little Light

Geplaatst op

treurwilg

Ingrediënten

  • Een handjevol tekeningen
  • Een gedicht
  • Vier piano-akoorden

Stappenplan

  • Plak alles op elkaar
  • Klaar
  • Enjoy!
Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Een nieuwe manier van leven

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: