RSS feed

A mouthful of silence

Geplaatst op

Once there was a man
who laid himself upon me

I thought of us as a poem
black on white
strong yet fragile

I slowly began to rhyme
to move my hips and dance
to the rhythm of our poetry

While his hands slid under
my skirt, my skin
around my waist of time

My synesthetic figure of style

I dropped my guard
as he advanced, as he planted his iklwa sword
in my tummy, as he grabbed my voracious throat

And choked me with silence

HOPI KACHINA DOLLS

(Don’t you know I’m a conquistador, he could have said. Striving to expand, to incorporate, to embody. To never loose ground, to always protect the borders of my lost land, my Kumari Kandam. He could have said. But he said nothing of that kind leaving me breathless instead with the sound of his withdrawing sword.)

 

Nieuwjaarswens

Geplaatst op

Weet ge wat ik wens

als we afdalen en verdwijnen
in die warme, zwarte zee
van beloftevolle uitgestrektheid

die ons omhult en koestert
als het vel en vlees
van de vrucht zijn zaad

waarin we niet weten welke
gedachten, emoties of trauma’s
zich zullen roeren, ontwaken, de bek opensperren
als een jonge hond het bezinksel zullen oplikken
van pijn of schaamte of weggehoond verdriet

dat we met onze schrale, dronken blik niet zien
dat we met ons lijf dat nog schalt van kleur niet bevatten
dat we wanneer we elkaar in al onze opgeëiste vrijheid
voortschrijdend, vrijblijvend liefhebben, weglachen

Niks. Ik wens niks, ik tast in het duister
en ik zoek. Blindelings. Gedreven
door een fundamentele queeste naar
verbintenis, het gebinte rondom de nis
van mijn fantome hart, zacht gevederd en
sappig zoet en nooit tevreden gestreeld

Ik roep niet eens, ik verwacht dat gij u in
mijn schoot smijt en mij verschrikkelijk hard
en onoverkomelijk graag ziet en tegelijk wacht ik

tot het uur middernacht slaat en iedereen
zijn masker van zijn gezicht afschraapt en
wij vreemden zijn, die elkaars taal niet spreken
noch verstaan, die mijlenver aan de andere kant
van de wereld koorddansen, hun tenten opslaan of zich nomadisch
bewegen en verspreiden, zonder elkaar ooit tegen gekomen te zijn

Geen noodzaak, eerder een mogelijkheid
van het onwaarschijnlijke soort, broos
claustrofobisch, totaal overbodig en facultatief

Ik sta op de plank en ik spring maar niet helemaal
ik hang in de lucht die me lokt en wurgt met suikerspinnenpoten
ik ben een wolk, ik ben wat gij ziet, ik loop over van zelfbegoocheling

en opgestapeld verdriet en ik kneed u tot iets wat ik ken
een patroon van afgestreken treden, afwisselend hallucinant
hoog en diep en ik wens niets en alles tegelijk

als we in werkelijkheid verdwijnen in de soep
van ons verleden, oude angsten en verlangens
naadloos op het nieuwe vel tatoeëren, voornemens uitbraken
elkaar brandmerken voor we ons gelezen, alle antwoorden al weten

we glijden een barst uit onze handen
lossen op in een steeds oppoppende
zelfverzonnen spoiler alert
en we selffulfillen ons

koorddansen

Deux lettres au Marquis du Pays Perdu

Geplaatst op

Lettre #1
(jamais envoyé)

Je cherche
le Marquis
du Pays Perdu

Je me demande
où il est, ce qu’il fait
dans ces régions frontalières

entre la terre connue
et le grand mystère
l’immensité du monde des rêves

où je suis
fabuleuse

(donde estas, conquistador del amor?)

Le Pays Perdu


Lettre #2

Je t’ai trouvé dans le train
où tu me pars et me rejoins

dans ma cuisine
où tu me manges
dans un rituel païen
moi je disparais et toi tu te montres

Je t’ai trouvé dans mon lit
où tu me sors en m’entres

dans mes draps
mes rêves humides
où on s’attrape
avec un filet à papillons

Je t’ai sorti
comme un ballon
dans le ciel où tu me voles

 

Voorstelling Amour Florale

Geplaatst op

Op 15/11 presenteerde ik mijn nieuwe gedichtenbundel Amour Florale in een theatrale, muzikale setting, heerlijk omringd door een stoet bonte muzikanten, een neuriemeermin en een woordtovenaar (Jelle Stevens, Stoffel Hias, Marc Wetzels, Michelle Schreurs, Stokely Dichtman) in het woonkamertheater van George and the Bear in Genk.

Deze intieme, luistervoorstelling (duur: ca. 75 minuten) met liedjes, poëzie, sprookjes en verhalen is vanaf heden ook te boeken via evyvaneynde@yahoo.com

Sprookje: De Kapitein en de Zeegrietjes

Geplaatst op

Er was eens een eiland. Het bevond zich ergens in een maritiem niemandsland en het werd bewoond door een vreemdsoortig volkje. Eén keer per jaar vierde men er het feest van De Kapitein. Alle brave kinderen van het eiland kregen dan een zakje kwiekwies en zoute kapiteinsnoepjes. De Kapitein had een groot logboek. Daarin stond welke kinderen braaf geweest waren en welke niet. Stoute kinderen werden door de zeegrietjes, de hulpjes van De Kapitein, eerst een minuut lang met hun ondeugende hoofdjes onderwater geduwd en moesten dan met uitgestreken gezicht in een rauwe zee-egel bijten. De zeegrietjes vonden dat reuzeplezant. Ze dansten en huppelden dan blij en dwaas in het rond. Tot De Kapitein riep dat het welletjes geweest was. Iedereen op het eiland schuddebolde dan van het lachen. Wat waren die zeegrietjes toch grappig!

Het feest van De Kapitein was werkelijk de meest magische tijd van het jaar op het eiland. Het was een door iedereen op handen gedragen traditie die van generatie op generatie doorgegeven werd, hoewel er weinig consensus bestond over de precieze oorsprong van het feest.

eiland

De meeste stemmen riepen luid dat De Kapitein een edelmoedig zeeman geweest was die een hele reddingsvloot ontheemden uit zee gevist had en hen een eerlijke job aangeboden had. Die heimlozen waren in de loop der tijden veranderd in zeegrietjes door hun dieet van anemonen én doordat ze zich in curvy bochten moesten wringen als ze via het toilet in de huizen kropen om daar de kwiekwies en de kapiteinsnoepjes neer te leggen voor de brave kindertjes. Dat begreep het kleinste kind. Wie constant door toiletten kruipt, wordt curvy, blond en doldwaas. Waarom De Kapitein zelf geen gedaanteverwisseling ondergaan had, wist men eigenlijk niet. Misschien kroop hij niet door het toilet? Misschien deed één van de zeegrietjes gewoon de voordeur open met de sleutel? Misschien dat die zeegrietjes het geboortekanaal eerst zo uitholden en oprekten, dat hij er gewoon doorheen floepte zonder dat hij maar een wand raakte? Het zou kunnen. Men was het er niet over eens.

Er was echter ook een klein groepje eilanders dat beweerde dat De Kapitein de laatste overlevende geweest was van een schimmig piratenschip en dat de zeegrietjes in feite zeemeerminnen representeerden, die De Kapitein – in een laatste, wanhopige poging zijn schip te bestieren zonder bemanning – gevangen genomen had toen ze weerloos op een rots lagen te zonnebaden. De ronde welvingen, de lange blonde golven op hun hoofd en de nauwaansluitende pareljurkjes van de zeegrietjes herinnerden daar nog aan. Ze vonden het toiletverhaal totaal bij de haren gegrepen. Maar die groep was bevooroordeeld. Men beweerde dat het nazaten waren van een school meerminnen wiens rotsen te glibberig geworden waren en die hun toevlucht – ooit heel lang geleden – gezocht hadden op hun vruchtbare eiland. Of waren ze nu naar hun eiland getransporteerd om er goedkope eieren te leggen? Ook dat detail leek in nevelen gehuld. In elk geval: dat soort mensen ziet spoken! Beweerde men.

Ten slotte was er een derde, snel aanwassende groep die de hele rataplan van de mythe van De Kapitein – de toiletkronkels, de reddingsactie, de selectieve metamorfose – besprenkelde met een flinke snuf imaginair cultuurwortelspoeder en het sprookje bombardeerde tot het enige, échte ontstaansverhaal van hun eiland. De edelmoedigheid van De Kapitein sprak ook vandaag de dag nog uit de unieke aard van het eiland en zijn bewoners. En al wie daartegen was, mocht vertrekken! Zeker die belachelijke zeemeerminnazaten. Dat ze verdomme terug naar hun glibberrots gingen! En dan gooiden ze rotte kwiekwie-eieren naar de hoofden van de zeemeerminnazaten, luidkelend: Pak aan, Zeegriet! Lekker glibberig! Dat heb je graag, toch?! Hahahahahaahahahaha. Het was allemaal ook maar om te lachen natuurlijk.

En weet je, ach, het waren eigenlijk ook maar details. Details van een verhaal dat eigenlijk ook helemaal niet waar was. Het was gewoon een kinderfeest. Een leugentje om de stoute kinders onder de knoet te houden. En de brave kinders… nu ja, te bedotten met kado’s. Dat is toch wat volgroeide eilanders doen?! Of niet soms?

Postlove

Geplaatst op

 

Kramp je vast

Geplaatst op

Kramp je vastachtig hout aan
tridata’s conans zoden & geweentes
alsof niet alles altijd bougeert, tronsfeermart
meandert, danst, metuurt, zaach inpast…

Kramp je vast
tegen wal en dink, mijk je zelf waas
dat stilstand geen achteruitgang is
dat jeukende tridata’s op je hoofd horen
hoe de luis uitsterft, hoe je je te platter krebt…

Kramp je vast
terwijl de wereld onder je vuiten schoeft
die je met ledspruikers, vijrekekkers beloert
losweekt van elke centoxt, die met mocriscopisch geduld ovuleeert

tot je aanongepast eerst
als bedroogdessert geclassificeerd
finaal als oenrorend erfgoed fossiliseert

prafociat
je bent een steen

Barbie
Kijk! Ook Bierba ovuleeert 🙂 

 

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels, Filmpjes en Fotografie van Sabine, Avonturen van de seizoensfeetjes en hun vrienden

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting en kunstZINNIG

“Art is not what you see, but what you make others see.” ― Edgar Degas

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: