RSS feed

Tagarchief: taal

Poëziebusversje (5)

Geplaatst op

Van 5 t/m 11 augustus ging ik op reis met de Poëziebus. Het werd een fantastische trip met twintig Nederlandse en Vlaamse dichters doorheen De Lage Landen. Her en der schreef ik wat sprokkelgedichten. Ik zal ze hier mondjesmaat uitstrooien!

Ik ben bovenal een zeer goede observator (ik ben de kat in de boom) en ik had al snel door dat veel van de andere busdichters erg geëngageerde dichters waren. Ik ben dat niet. Ik schrijf over de liefde, ik laat veel in de taal gebeuren en ik laat me vaak meeslepen (als maker en als performer) door de muzikaliteit van een gedicht (dat zit er al in voor het geboren is!).

De confrontatie met al die maatschappelijk betrokken dichters, deed me nadenken over de waarde van mijn poëzie. Mag je een esthetische dichter zijn? Eentje die het vooral doet en smaakt omwille van de ongrijpbare schoonheid van poëzie? Ik denk zelf (gelukkig) van wel. Wat vindt u?

Mijn poëzie
(dag 1)

Ik dien maar één muze
de liefde, dat lijkt weinig
geëngageerd als een sneer naar al die dichters
op de virtuele barricades tegen onrecht en zo

Metoo gehashteckel van het lustobject in mij
maakt me weerbarstig. Ik knipoog me vrij
van dure woorden gelijk #manplanation
#What the fuck?! en ander geneuzel aan de linkerzijde
van een zoveelste hoofddoekendebat

Ik hoef niet zo nodig te snoeven
vertoef niet graag in mijn eigen
grote gelijk | onbestaand #alswater

INCONSEQUENT

Steeds weer vergeet ik
een standpunt in te nemen

Overtuig me morgen
onderschrijf ik een ander

Noem mij een hoer
in het diepst van uw gedachten

Druipend als baklava
bedrijf ik mijn poëzie

 

Poëziebus

Mijmeringen over taal (2) – Stroomstoten

Geplaatst op

Onlangs vroeg iemand me: Vind je het belangrijk dat je woorden verspreid worden? Ik wilde onmiddellijk antwoorden – vanuit een clichématig beeld van het personage dat ik voor mezelf gecreëerd heb (de flamboyante podiumdichter) – ‘Ja, natuurlijk, anders stond ik niet op een podium mijn verzen in het rond te strooien!’. Maar gelukkig was de wijsheid van mijn lijf me te snel af (altijd!) en zat ik zonder dat ik er erg in had heel erg van ‘neen’ te schudden. Waarom doe ik dat dan? Waarom bestijg ik dan zo gaarne die planken? Als ik het niet belangrijk vind dat mijn verhalen verspreid worden? Awel, ik zal u dat eens rap uitleggen!

Het zijn niet mijn woorden die ik verstrooien wil. Het is niet de inhoud of de betekenis van mijn verhalen die ik delen wil. Het is mijn enthousiasme. Het is mijn stem. Mijn vibraties. De muzikaliteit van mijn klanken. Het is het wiegen van mijn heupen. Het is mijn groteske mimiek. Het zijn mijn twinkelogen. Het is mijn ritme (traag en absorberend). Het is mijn glimlach. Het zijn mijn stoute dubbelzinnigheden. Het is mijn kwetsbaarheid. Het is mijn openhartigheid. Het is mijn onzin. Het is mijn verdriet. Mijn gulzigheid. Mijn naïviteit. Het is het eeuwige kind in mij dat vraagt wanneer je buiten spelen komt.

Fantastival 3

Onlangs mocht ik voordragen op het Zomerpodium van Stichting Ongehoord in de Jacobustuin in Rotterdam. Ik heb daar enorm genoten van de slam/voordracht van Anna Borodikhina. Hoewel ze een erg persoonlijk en aangrijpend verhaal vertelde over haar zoektocht naar een thuis, werd ik toch vooral gegrepen door haar unieke accent, haar ‘r’ die telkens opnieuw op verrassende wijze ergens in haar mond of keel oppopte (ik vermoed dat ze zichzelf er ook nog steeds mee verrast!) en hoe ze ondanks haar puike en eigengereide verschijning toch ook oogluikend naar het publiek keek. Juist die enigszins schuchtere oogluikendheid verraadde een kwetsbaarheid en broze schoonheid die naar mijn bescheiden mening (och…!) de kern van haar boodschap waren.

Als ik zelf perform, hoop ik ook altijd een totaalbeleving teweeg te brengen bij mijn publiek. Ik hoop niet enkel beluisterd en bekeken te worden. Ik wil gesmuld worden. Ik wil gevoeld worden. Ik wil tegelijk onwennigheid en intimiteit creëren. Aantrekken en afstoten. Ik wil het verbale niveau overstijgen en doordringen tot het associatieve (droom van me!), het instinctieve tot we (al is het maar een fractie van een nanoseconde) elkaars naakte zelf ongegeneerd betasten.

Mijn taal manifesteert zich lijfelijk. Ik wil geen woorden maar liefde verstuiven. Ik zoek geen gelijk of appreciatie, ik zoek authentieke ontmoetingen. Kortstondig en nazinderend. Gelijk een stroomstoot.

P1010594.JPG

 

Op Vlaamsche wijze

Geplaatst op

Ik las vandaag dat er niks identiteitsvormender (!) is dan taal. Dat taal de ziel is van wie je bent. Dat raakte mij. Omdat ik elke dag mezelf opnieuw boetseer uit taal. De afgelopen dagen deed ik dat zo vaak, dat mijn blog niet volgen kon. Gisteren schreef ik een reeks van vijf gedichten die perfect talig illustreerden hoe emotioneel eclectisch ik momenteel in het leven sta. Ik was boos. Ik was smoor. Ik was afwijzend. Ik was verdrietig. Ik was eenzaam. Ik was popelend. En ik goot mezelf in taal.

En nu volgt een anticlimax.

Je mag de reeks niet lezen. Het zit te dicht op mijn vel. Ik wil hier graag toch op zijn minst mijn onderbroek aanhouden. De rest heb je al gezien.

Maar ik zal het goed maken! Met een plezante uitsmijter, wat zeg je daarvan? De afgelopen weken hield ik een lijstje bij van woorden die ik gebruikte (en ik wik en weeg ze altijd zorgzaam!) en die toch niet altijd voor iedereen duidelijk waren. Het gaat dan om Vlaamsche, Limburgse, Genkse en/of (door mezelf, mijn moeder of mijn grootmoeder) verzonnen of verbasterde woorden. Ik vind dat heerlijk om die haast mysterieuze woorden in het rond te strooien. Je mag eraan likken, je mag ze doorslikken, ze zijn lekkerder dan warme gelei!

Speciaal om uw teleurstelling te verzachten, goot ik een deel van het lijstje in een gedicht, dat je hopelijk smaken kan! Schol xxx

3524

Ganse filmen en zo…

Ik wil het hennig met u begaaien
kroenselenvlaai en zjatten vol koffie

en pintjes pakken en dan… wijn!

Ik wil dat ge bezwijkt
dat ge mijn pitsblaar zijt

en verdwijnt in mijn sacoche

zodat ik u altijd opwinden kan
als goesting de kop
opsteekt

Achter het behang of tegen de sjambrang
of in het borrelkot, gij moogt kiezen, sjoe

Genoeg gesjipotteerd
Ge zult zien dat we accorderen

Tsssst… Ma laat staan!

En als ge me nie verstaat
moogt ge mij de taal
van de liefde leren

dat zal zeker marcheren

Maar nu zwijg ik mijn mond
want ik wil daar andere zakens
tussen de lakens

mee arrangeren 😀

 

Zwijg uw lip & ga knikkeren, gij

Geplaatst op

Speelt gij dan de domme tante? Evy? Is dat goed?”

Ik denk na. Ik wil liever een andere rol. Iemand spreekt me voor.

Ik wil eigenlijk wel de domme tante spelen. Dan kan Evy de rebel zijn. Is dat niks?”

De Regisseur denkt na. Neen. Dat ziet hij niet zitten.

Weet je”, zegt hij “of je dat nu wilt of niet, je ontsnapt nooit helemaal aan een zekere mate van typecasting”

Ik kuch.

Hij komt dichterbij me staan. Doordringt mijn persoonlijke ruimte. Op welk knopje zal hij drukken? Omhoog, om in mijn hersenpan te roeren? Omlaag, om mij te kriebelen in mijn buikje? Helemaal de dieperik in, om mij op de bodem achter te laten?

Het gaat om je accent, meisje. Dat Limburgs van je, associeert men niet met leiderschap, met rebelsheid. Nee, dat is eerder een… hoe zal ik het zeggen… een taal van…”

… een domme tante” zeg ik geïrriteerd.

Hij haalt zijn schouders op. Hij is de regisseur. Hij heeft gelijk.

P1020991

En hij had ook gelijk. Ik heb sindsdien een eeuwigheid gezwoegd om mijn stem met zijn mooie, muzikale, grappige Limburgse tongval om te boetseren tot een oprechte, een geloofwaardige theaterstem die niet onmiddellijk associaties wekt met De Loser, De Dommerik, De Karikaturale Limburgse Snulleman/vrouw.

Eerst dwong men mij mijn tong te krullen (dat doen Midden-Limburgers niet): “Al je klanken zullen naar voren verhuizen!” (ik hou van achterafjes, achterdeuren, achterwegens, achterpoortjes)

Dan moest ik de zachte opzwiep van mijn essen, zetten, sch’s en andere klankneefjes & nichtjes, met een borsteltje verwijderen. Zachtjes! Enkel het opzwiepje! De rest mag blijven staan.

Vervolgens richtte men zijn pijlen op mijn i. De i van vis (verse als het kan). De i van bril (een roze liefst). De i van ik-wil-dit-niet (eenheidsworst op mijn boterham). Ik zou het zelf wel uitzoeken.

En dat deed ik. Ik zocht eeuwenlang naar het juiste recept. Naar de ideale toonhoogtes, de muzikaalste klanken, de overtuigendste melodieën, de zachtste ritmes en ik overgoot dat met authenticiteit. Want daarover gaat het. Toch? Ik wilde dat men naar mijn verhalen zou luisteren. En dat mijn tongval daartoe mocht bijdragen. Met aan zijn zijde: mijn mimiek (overdreven), mijn wiegend lijf (sinds ik baby’s troostte in mijn armen), mijn blik (ontsloten), mijn constant zoeken naar de jazz in elk verhaal (ritmisch, rijmend, muzikaal dan weer a-ritmisch, verrassend en chaotisch). Ik blijf zoeken, maar ik ben op de goede weg. Ik mag dat zeggen. Ik ben de Regisseur van dit schouwspel. Ik heb gelijk.

P1020969

Wat bezielt dan een Matteo Simoni – Smos voor de vrienden, Devon voor de geile wijven – ? Zijn Midden-Limburgse slang mist sappigheid, diepe ij’s, tufvolle opzwiepen, melodische herhalingen van het persoonlijk voornaamwoord (op het einde van de zin, na de komma – Gaat ge ook Esso, gij? Ik ga ook Esso, ikke) en above all: oprechtheid, geloofwaardigheid (verdomme!). Zijn Noord-Limburgs is gemazeld met vreemde semi-Maaslandse melodieën, schoolplankentaal, karikaturaal Hasselts en mist (above all): oprechtheid, geloofwaardigheid. En daarmee sluit hij helaas aan bij een lange traditie in het Vlaamstalige drama. Daarmee bevestigt hij nogmaals het Limburgse stereotype van Domme Kloot.

Doe mij maar Matthias Schoenaerts dan. Antwerpenaar – Vlaamscher wordt het niet – maar zijn Sint-Truidens in de film Rundskop is toch heerlijk? Misschien niet perfect (ah, de zalige imperfectie!), wel oprecht, geloofwaardig en van zijn eigen. Je hoort dat hij die taal heeft beslopen als een roofdier zijn prooi. Dat hij er maandenlang naar geluisterd en van geproefd heeft. Tot hij diep in zijn buik oprechte liefde voor die rauwe Zuid-Limburgse taal voelde opborrelen. En toen heeft hij haar ingeslikt. Toen heeft hij haar herkauwd en doordrenkt van zijn eigen bloed en sappen en herinneringen, terug uitgetuft. En dat gelooft men. Dat is een authentieke stem. Dat is wat het schone Limburgs verdient. Ik vind dat. En ik heb gelijk. In dit schouwspel. Dus zwijg uw lip en ga knikkeren, gij.

Spetter in het water

Geplaatst op

Ik kan het woord niet meer ruiken of zien. Laat mij het dus uitspugen: racisme. Zie het daar spartelen op de grond. In een plas van eigen uiteengespatte organen en lichaamsvocht. Walmend. Gefragmenteerd. Uit zijn omhulsel gespetterd. Je kan er in een grote boog omheen lopen. Dan nog kruipt het aroma in je kleren. Gelijk stijfsel. Het katoen kraakt tegen je vel. Je kan er doorheen lopen. Met rubberen laarsjes aan. En dan zingen van falderalderie falderaldera. Doen alsof je neus bloedt. Je kan erover uitschuiven. Vloeken en tieren. Dat je de plas niet gezien had. Je kan de handdoek in de stinkende ring gooien. Je omdraaien. Er vaart geen veerboot over troebel water. De oevers trekken zich terug. In het eigen nest. Polarisatie heet dat. Ook dat wil ik uitspugen. Polarisatie. Ruik je de stank? Trek je latex pakje maar aan. Geen mens geeft zich nog bloot in deze smeurie.

Wat we nodig hebben, dames en heren op de wallen, zijn succesverhalen. Inspirerende handdrukken. Ontmoetingen. Weg met het politiek correct denken. De motor van onze maatschappij is de grootst gemene deler. Diversiteit zijn de opties. Tof, maar niet essentieel. Tenzij je in een anarchie leven wil. Persoonlijk zou ik dat overwegen. Maar wie ben ik?

Diep in onze psyche zit een angst geworteld. Angst voor al wat anders is. Je hoeft me niet zo scheef te bekijken. Darwin zei dat ook al. En die wordt geloofd. In andere veldslagen. Eigen soort eerst. Dat is niet zo vreemd. Dat zit in ons vel. Dat moet je durven zeggen. De multiculturele samenleving is geen evidentie. Daar moet je heel bewust voor durven kiezen. Daar moet je angsten voor uitspugen. Slik ze vooral niet in. Daar krijg je maagkrampen van. Een verkrampte maatschappij ligt dan voor het grijpen. Je moet haar voeden met overeenkomsten. Bindlijm. Wat hebben we gemeen? Waarover kunnen we praten? Waar ontmoeten we elkaar? Ik geloof niet in een rendez-vous tussen wetteksten, opgelegde quota en kliklijnen. Wie gaat daar nu uit vrije wil zitten? Ik geloof in een ontmoeting tussen mensen. Echte mensen. Mensen die zingen en dansen. Mensen die kinderen opvoeden.Tranen plengen. Soep koken. Feest vieren. Elkaar troosten. Een dak boven hun hoofd bouwen. Afscheid nemen. Verhalen vertellen. Ruiken. Proeven. Voelen. Hoe de dag een traan wegpinkt als ze geboren wordt. Hoe ze zichzelf begraaft aan de einder. Hoe dat lot ook het onze is. Schoner wordt het niet. Ik geloof in taal. De overeenkomst van taal. Welke taal dan ook. Dat is hoe wij aansluiting zoeken met de ander. Dat is waar wij tot leven komen. In en door de taal. Moge die taal oprecht zijn. Dan zijn wij het ook. Zoekend. Aftastend. Met knikkende knieën. Hoopvol. Moge die taal niet moordend zijn. Dan zullen wij het ook niet zijn. Afwijzend. Veroordelend. Hard. Starend naar het eigen domme gelijk. Met de handen in de zakken. Bouw je geen brug.

alfred-j-kwak_

Twee dames in de Brusselse rand

Geplaatst op

Twee dames in de Brusselse rand drinken koffie en kletsen. Eentje haalt een brief uit haar sacoche. Van de commune. De gemeente. Met of zonder faciliteiten. Wie houdt het bij? Ze strijkt denkrimpels glad, zet een leesbril op haar neus. Onderstreept moeilijke passages met nagellak. Een hulplijn is geen overbodige luxe.

De andere dame spitst haar tong. Lost letters in de ruimte. Interpreteert. Kijkt naar het plafond, alsof wijsheid daar verstopt zit tussen spleten en knoesten. Wie moet nu wat betalen? Of is het al betaald? En krijgt iemand het dan terug?

Een ober zet twee stralende croque-madames op hun tafel. Kraaienpootjes langs vier ogen. Ze steken hun mes in de zon. Gouden straaltjes bloed duiken onder een berg sla. Wat je niet ziet, bestaat niet. Koffie wordt wijn. De dames eten de zon op en vragen zich steeds luidruchtiger af wat er in de brief staat. Lachsalvo’s in de berg. Druppels bloed op bruin brood. Wijn! Meer wijn, ober! De berg smelt.

Wordt vervolgd…

Ik zit een beetje vast met het vervolg van dit verhaal: Een hulplijn blijkt ook hier geen overbodige luxe! Verras me met de meest intrigerende vervolgzin en win een schone prijs. (Je kan kiezen tussen een virtuele knuffel, een gedicht helemaal speciaal aan u gericht of een zelfverzonnen woord dat je naar hartenlust mag adopteren!) Laat maar komen, die zinnen!

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en Fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting en kunstZINNIG

“Art is not what you see, but what you make others see.” ― Edgar Degas

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: