RSS feed

Tagarchief: verhaal

De Hollander – Interlude

Geplaatst op

Wat eraan vooraf gingDe Hollander VI – Afgewezen gedicht

Om de poëtische ontvankelijkheid van het Hollandse heerschap te stimuleren, besloot ik zijn keuken – de liefde van de man… – onder handen te nemen. Ik brak smetteloze, witte tegels uit en verving ze door amoureuze spreuken. Ik legde een briefje op tafel “Om te lezen terwijl je koffie zet. Of een boterham smeert. Om op te slurpen en de binnenkant van je lijf mee te bekleden. Liefs, Evy xxx” en hoopte hevig dat hij het smaken kon.

 

Nog

 

Advertenties

#Moinonplus

Geplaatst op

Post.

Een ouderwets envelopje. Dichtgeplakt met kol en speeksel. Op de voorkant: Een postzegel met een afbeelding van een vlinder (afgestempeld in Antwerpen) en daaronder: Mevr. Evy Van Eynde – Reselt 17 – 3650 Rotem. Op de achterkant: Niets. Spannend.

Ik schenk mezelf een koffie in (voor het geval ik subiet getroost moet worden), ik scheur de enveloppe open en haal er een handgeschreven brief uit.

Tot daar de romantiek, beste lezer…

In een notendop: Een anonieme briefschrijfster maant mij op schooljufachtige wijze aan om alstublieft toch minder expliciet te schrijven. Ze volgt mijn blog blijkbaar en ze vindt dat ik mezelf nogal te kijk zet. Ik citeer: “… dat niemand zit te wachten op zulke persoonlijke ontboezemingen over je (gebrek aan) hygiëne… en dan die opsomming van pornografische termen in je laatste blogpost… degoutant en zeer vrouwonvriendelijk, Evy. Wat wens je hiermee te bereiken? Ik weet het niet, maar volgens mij ben je een beetje de richting kwijt. Waar is de gevoelige poëzie gebleven? Waar zijn de grappige kinderversjes die jij zo prachtig tapt? …”

Verder vond ze ook (wellicht omdat ze er stellig van overtuigd is dat mijn verhalen autobiografisch zijn) dat ik toch iets meer eigenwaarde mocht hebben – “Je hoeft heus geen pornografie te schrijven tegen betaling, Evy! Je bent intelligent! Je bent een moeder! Ik las dat je je opdrachtgever ook foto’s stuurt? Wat zal de volgende stap zijn? Ik hou mijn hart ervoor vast, lieve Evy!” – en dat ik mij maar eens moest verdiepen in de #metoo kwestie. Allemaal moderne vrouwen die respect opeisen! Die niet langer slachtoffer wensen te zijn. Die een dikke middelvinger opsteken, ook tegen verdoken misbruik. De dubbbelzinnige opmerkingen, de schunnige knipogen, de gulzige blikken, BLABLABLA BLABLABLA BLABLABLA BLABLABLA….

Ondertekend: Een anonieme lezeres (en voorheen fan van je prachtige werk)

Koffie dus. Want ik ben van mijn melk. Ik zou dit gewoon naast me neer kunnen leggen (je kan nu eenmaal niet iedereen plezieren), maar liever wil ik haar van repliek dienen. Ik had dat graag in een persoonlijk weerwoord gedaan, maar gezien de anonimiteit van de briefschrijfster én gezien het feit dat ze mij blijkbaar trouw leest, doe ik het maar via deze (openbare) weg:

“Beste Anoniem,

Ik waardeer het dat je mij leest. En zelfs dat je mij een briefje schrijft. Ik krijg graag post moet je weten. Ik was anderzijds nogal aangegrepen door de teneur van je schrijven. En ik wil je graag het volgende zeggen:

Ik vind het niet tof dat je mij in een hokje probeert te duwen. Ik ben alle dingen die je mij graag toeschrijft (dichter, schrijver van grappige versjes, moeder, intelligente vrouw, enz…), maar ik ben ook al die dingen die je mij verwijt: expliciet, aandachtsgeil en soms ook vulgair en marginaal.

Ik wens daar niet in te kiezen. Ik besta uit al die verschillende laagjes. En ik combineer ze moeiteloos. Ik wens als mens en als artiest bovenal kwetsbaar, toegankelijk, intelligent, gespaard van goede smaak, controversieel en grappig te zijn. Maar ik wens ook lui te mogen zijn. En geil. En gulzig. En lastig. En egotrippend. En verkeerd. En grof. En openhartig. En ik wens op mijn bek te mogen gaan. Uit de bocht te vliegen. Ik wens ook mijn fantasieën te exploreren én te uiten. Ik vind trouwens dat ik daar nog zeer veel compromissen in sluit (omdat mijn moeder mee leest) en dat ik daarover eigenlijk geen verantwoording moet afleggen (maar nu doe ik het toch).

Wat betreft de #metoo kwestie: Meestal hou ik mij ver van zulke mediale, polariserende toestanden. Te meer omdat ik nooit een uitgesproken mening heb over welk onderwerp dan ook. Ik ben multi-opiniaal. 😀 Maar goed, omdat je er zelf over begint:

Dubbelzinnige opmerkingen: Vind ik heerlijk. Ik hou van taalhumor. Dat bezorgt mij een warm gevoel. Meer zelfs: ik ben er van overtuigd dat mijn fysieke en verbale genotscentrum op hetzelfde adres huizen. Ik neem aan dat dat niet verboden is?

Schunnige knipogen: Wat bedoel je daar eigenlijk mee? Ik knipoog constant. Al dan niet schunnig. En ik word ook graag beknipoogd 😉

Gulzige blikken: Hoe kan je daar nu het slachtoffer van zijn? Ik word graag gulzig bekeken, gelezen en gesmaakt. Ik vind de gedachte dat ik het voorwerp van iemands (al dan niet seksuele) fantasie ben, fijn. Als ik dikkere tieten of een meer uitgesproken kont had, deed ik zeker online peepshows. Dat tast je hersenpan niet aan of zo, hoor…

Godverdomme, zeg, stel je dat eens voor.

Maar laat me toch in schoonheid eindigen: Zoals jij mij meer eigenwaarde en discretie toewenst, wens ik je een open blik en een warm hart toe, beste Anoniem. En vleugels. Je mag dan zelf kiezen wat je daarmee doet. (Vliegen, mij wat koelte toewapperen, jezelf ermee bevredigen voor mijn part) 😀

Gulzige groeten,
Evy”

DZZs8fZWAAAO0k4

De Hollander V – Proposal

Geplaatst op

Wat eraan vooraf ging: De Hollander IV – Weerwoord

“Evy,

Sorry voor het lange wachten, mijn professionele activiteiten hielden mij flink bezig de afgelopen weken. Ik heb je brief gelezen en hoewel ik niet vind dat jij hier de lakens hebt uit te delen, wil ik graag op je voorstel in gaan. Mits we daarover inderdaad bepaalde inhoudelijke afspraken kunnen maken. Zoals jezelf al aangaf, wens ik GEEN gedichten over frambozen, handjes vasthouden of treinen. Ik ben een man, hee Evy en niet eentje van het nieuwe soort. Ik ben een tijger. Ik zit vol testosteron en ik jaag. Hahaha… grapje. Maar niet echt 😉

tijger-kleur-50x70

Ik heb je brief ook voorgelegd aan mijn agent in Antwerpen (ik neem aan dat je dat oké vind?) en hij kwam met het volgende miraculeuze idee op de proppen: Hij had één van zijn andere cliënten horen praten over een wedstrijd, een schrijfwedstrijd waarin je een aantal erotische begrippen moest verwerken in een kortverhaal. Steiger niet, Evy, ik weet dat je allergisch bent voor wedstrijden (Volgens mij ben je gewoon bang voor de afwijzing, maar goed, daar heb ik eigenlijk niks mee te maken, je doet maar. Wist je trouwens dat je met de Turing Gedichtenwedstrijd 10,000 euro kunt winnen, Evy? Dat zijn gemakkelijk vijf maandlonen! In jouw geval wellicht zeven of acht! Stel je dat toch eens voor! Ik vind het stom hoor dat je die kans, gewoon uit belachelijke principiële overwegingen, niet aangrijpt. Volgens mij heb jij zakelijk advies nodig, Evy. Maar goed. Daar hebben we het een andere keer wel eens over…). Waar was ik? De wedstrijd, juist ja! En nu stelde mijn agent dus voor dat jij misschien die erotische woorden kon gebruiken om speciaal voor mij een pornografisch, geil, warmbloedig gedicht te boetseren. Dat je ze er allemaal in zou stoppen! Zodat het gedicht zou barsten, druipen van wellust!

Ik heb hem gevraagd om mij die link eens door te sturen en ik moet bekennen dat mijn oren lichtjes begonnen te flapperen bij het lezen van die heerlijke woorden. Dit zijn ze:

 
1. Afkarnen
Aftrekken, handmatig bevredigen, masturberen
2. Amour fou
Franse uitdrukking voor een overweldigende, hartstochtelijke liefdesrelatie
3. Benwaballen
Kunststof of metalen balletjes aan een snoer dat vaginaal wordt ingebracht ter wille van lustbeleving
4. Callypigisch
Voorzien van mooie billen, een afleiding van Kallos (schoonheid) + puge (achterwerk)
5. Een doppie maken
Geslachtsgemeenschap hebben, neuken
6. Geitenoog
Seksueel stimuleringsmiddel in de vorm van een met haren bezette ring die over de eikel geschoven wordt.
7. Glimpieper
Iemand die graag stiekem een slippertje maakt
8. Plompzakken
Geslachtsgemeenschap hebben waarbij behalve de penis ook de testikels in de vagina verdwijnen
9. Priaap
Het mannelijk geslachtsdeel in opgerichte stand, erectie
10. Valleiorgasme
Vrouwelijk orgasme waarbij men een langgerekt hoogtepunt beleeft dat door het gehele lichaam trekt; het tegenovergestelde van een piekorgasme.
11. Zouterik
Vrouwelijk geslachtsdeel

 
Wat zeg je, Evy? Zie het je zitten om mij met deze verrukkelijke ingrediënten een broodje te bakken? 😀

Als je akkoord gaat, zou ik het wel nog even met je willen hebben over de verdiensten. Jouw kortverhalen tellen meestal zo’n 1000 woorden. Daarvoor hadden we een verdienste van 250 euro afgesproken. Je proefgedicht Schemeruur telde precies 226 woorden en ik ga ervan uit dat dit gedicht representatief is voor het werk dat je me sturen zal. Kunnen we een verdienste van 175 euro per gedicht overeenkomen? Ik denk dat dat een schappelijke verloning is. Mijn agent in Antwerpen dacht daar ook zo over. En hij kan het weten.

 
Ik wens je nog een aangename nazomerdag, Evy en ik kijk alvast reikhalzend uit naar je zinnenprikkelende creaties!

 
Groet,

 
X.

PS Stuur je nog wat foto’s? Die wat je laatst stuurde (in zwart-wit) van je badkamerrituelen vond ik erg opwindend…!

PPS Heb je de drop ontvangen? “

Krabben op de zeebank

Geplaatst op

Terwijl ze daar zo lag, mijmerde de sirene over alle gewaarwordingen van de huid die ze nu missen moest. Je zou het misschien niet verwachten, maar het meest miste ze de sensatie van jeuk en krabben en hoe die twee steeds in elkaar grijpen, hoe het één voortvloeit uit het ander, hoe hun intensiteit simultaan groeit en niet ophoudt te bestaan totdat het vel open ligt. Dat miste ze het allermeest. Meer dan liefkozende strelingen. Meer dan de troost van heet, stromend water. Meer dan een douche van malse regen. Meer dan de frisse prikkel van dauw, gras en aarde onder haar voeten. Meer dan plagerige kussen in haar nek en in haar navel.

De inwisselbaarheid van jeuk en geilheid, zoals die soms in flauwe mopjes werd opgevoerd, irriteerde haar bovendien mateloos. De vergelijking was belachelijk. Als het jeukt moet je krabben. Liefst van al doe je dat zelf. Niks zo vervelend als krabinstructies geven die altijd slecht uitgevoerd worden. Vooral omdat de jeukprikkel elke instructie voorafgaat en uitdaagt door te blijven verspringen. Als je geil bent, kan je dat natuurlijk ook zelf oplossen, maar verkies je dat? Zij niet in elk geval, hoewel dat ook lekker kan zijn. Maar verkiesbaar vond ze het niet.

Soms liet ze haar nagels expres groeien om preciezer en dieper te kunnen krabben. Achter haar oren, over haar kneukels, in haar ooghoeken, rondom haar gezicht bij de inplanting van haar haren, in haar liezen, in haar navel, tussen haar lippen, op verspringende plekjes op haar rug, op onvindbare plaatsen rondom haar tenen, daar waar haar schaamhaar opnieuw wilde groeien, diep in haar oren en tegen haar gehemelte. Alle plekjes waren gebaat bij lange, scherpe nagels waarmee je hard en gericht krabben kunt.

De sirene lachte. Herinnerde zich ineens hoe het krabben de jeuk als een warme modderstroom doorheen haar lijf oploste. En hoe heerlijk ze dat vond. Soms was de jeukprikkel zo intens dat ze krabde tot het bloedde. Ze had dan het gevoel dat ze dreef in een warme zee. Ze sloot haar ogen. Zag zichzelf dobberen op het hete Hévíz meer. Tussen de senioren met zonnehoedjes en gekleurde zwembanden. Ze bedacht dat ze weeral vergeten was om zichzelf in te smeren met zonnebrandolie. Straks zou haar vel roze zijn en uiterst gevoelig. Ze vergat telkens waarom dat zo was. Je hoeft ook niet alles te weten.

Nadien zou het vel beginnen jeuken en afblotten. Ze kon zich dan uren bezig houden met zachtjes krabben en velletjes los trekken onder een parasol. Aftersun vond ze maar smerig. Liever deed ze olijfolie of kokosvet op haar tere vel. Smeuïg en aromatisch.

wat-gebeurt-er-met-een-heremietkreeft-als-hij-geen-lege-schelp-of-slakkenhuis-vindt-1358

Een golf klotst tegen de zandbank. Een kille herfstzon steekt moedig haar hoofd boven een wolk uit. Meeuwen krijsen. Een heremietkreeft kruipt eenzaam in zijn schelp. De sirene wacht. En wacht. En wacht. Slijpt alvast haar nagels. En fluistert: En jij? Wat mis jij het allermeest?

Neerslag

Geplaatst op

Als u zou inzoomen zou u zien dat de sirene niet lacht, maar grimassen trekt. Omdat ze ziek is. En neerslachtig. Van al dat wachten in het gure herfstweer, waarin nieuw vel weigert te groeien.

Die grimassen ontsproten uit haar eindeloze glimlach. Een glimlach die ze jaren lang, elke dag vastklemde met kopspelden tussen haar wangen.

 
In een steeds weerkerende droom
zeg je onbewogen
dat ik stout ben

(omdat ik trok aan je mouw
en me vastklampte aan je broekspijp
en kopjerolde en slingerde aan een
afhangende liaan van de Japanse kerselaar
waarvan toen alle bloesems als een zacht tapijt
neerdwarrelden op het gras onder mij)

 
Als u zou uitzoomen zou u zien dat de sirene niet in haar eentje op de zandbank ligt, maar dat ze deel uit maakt van een hele roedel identieke zeemeerminnen. Die allemaal gevild en stil liggen te wachten op nieuw vel.

Als u nog verder uitzoomt, grijpen alle armen, borsten, buiken, heupen, lokken en staarten in elkaar tot u enkel een hoop haar, bloed en schubben op een zandbank ziet.

 
op de achterbank
door het raam zie ik
de dorpsstraat, de kiekennesten
in de rijksweg vervliegen

de witte gevel verrijzen
van de kolonie
voor zulke kinderen

dat ik stout ben
zeg je onbewogen
in een steeds weerkerende droom

 

Condition of the heart

Geplaatst op

En toen zei de sirene – alsof ze zichzelf opnieuw voor de allereerste keer tegenkwam / ze leidt aan auto-amnesia – : Ik ging zwijgen. Voor eeuwig en altijd. Maar hoezeer ik mijn lippen ook op elkaar pers, je blijft me ontsnappen. Ik leid niet aan auto-amnesia, lieverd, ik leid aan een hartconditie. Ken je dat lied? Condition of the Heart? Haast niemand vindt dat schoon. Maar ik wel. En jij hopelijk ook. Niet dat het zoveel uitmaakt.

Een hartconditie dus. Aangeboren en ongeneeslijk. Lekkende klep. Rode bloedcellen die via die weg tegen de zwaartekracht in door mijn luchtpijp naar boven dwarrelen! Mensen denken dat ik gek ben. Is ook zo. Desalniettemin. Kan ik dus niet zwijgen. Ik zou exploderen. Ontploffen. Dat wil je toch niet. Liever adem ik je in en laat ik liefdesbellen ontsnappen uit mijn mond.

Jij kan dan in die malse bellenregen gaan staan met je armen gespreid zodat er zich soms eentje heel even op je pols (ze zijn goed van temperatuur) nestelen kan om dan ogenblikkelijk uiteen te spatten als je er maar naar kijkt. Vangen is sowieso geen optie. Je mag enkel stiekem gluren. Inslikken is al helemaal uit den boze! Doe dat niet! Ik ben besmettelijk. Voor je het weet staan we met z’n twee rode bloedcellen uit te zweten. Dat zou op zich geen probleem zijn, ware het niet dat mijn vel nog niet is dichtgegroeid.

Ik wacht. En wacht. En wacht.

Op nieuw vel. Liefst geen schubben. Die zijn zo ondoordringbaar. Wil ik niet. Doe mij maar rijstpapier. Met alle risico’s vandien. Ondertussen zal ik je stiekem bedwarrelen. Als jij dat goed vindt tenminste. En anders moet je maar ergens anders gaan staan. Zodat ik je niet meer inademen kan. Eigenlijk is het ook allemaal jouw schuld. Lieverd. Dat is niet erg. Misschien heb jij ook wel een hartconditie? Misschien kan jij niet anders dan dat je opgesnoven moet worden omdat je anders overloopt van jezelf? Nee, dat denk ik niet. Zo narcistisch lijk je me niet. Misschien… tja, kijk, ik weet het ook niet. Ben ook geen dokter. Ook niet van het hart. Misschien moet je het mij gewoon eens een keertje influisteren? Dan delen we alvast een geheim.

En toen ging de sirene languit op haar zandbank liggen. En haar haren woeien als zeewierslierten over haar gezicht. En het kon haar niet schelen dat de zomer vertrokken was en dat de herfst winderig en nat over haar lijf blies, want ze had iets te doen. Iets belangrijks. Ze wachtte. En wachtte. En wachtte.

 
P1100577

 

Geertje & ik – De hygiënepolitie

Geplaatst op

We hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien. Geertje & ik. Niet meer sinds er een abrupt einde kwam aan mijn vorige leven toen mijn echtgenoot de deur achter zich dichttrok en mij schreiend achter liet. – Sorry voor dat dramatische beeld, lieve lezer. Ik heb soms de onweerstaanbare neiging om bombastisch emotioneel te doen. Ik wijt dat aan het feit dat ik mijn jeugd tussen Italianen heb doorgebracht. Wist je dat als je maar voldoende tijd doorbrengt met bepaalde personen, dat er dan een soort van essentiële onderdeeltjes van hun genen doorheen je poriën in je eigen DNA terechtkomen? Wist je dat? Ik wél en daarom ben ik nu dus regelmatig op ongepaste wijze overdramatisch. Ik kan daar dus niks aan doen. Ik ben genetisch belast, ontoerekeningsvatbaar als het moet –

Maar goed. Al die tijd had ik haar dus bewust ontweken. Ik had haar berichtjes genegeerd tot ze niks meer stuurde. Dat is ook een manier. Ik kon het gewoon niet opbrengen om haar onder ogen te komen. Ze had vast allerlei eigengereide ideeën over liefdesbreuken in het algemeen en over die van mij in het bijzonder. Zo vond ze vast dat hij me te dom gevonden had. Omdat zij zichzelf zo uberintelligent vindt. Nu moet je weten, beste lezer, dat ik mezelf inderdaad vaak dom vind. Dus heb ik een aantal jaren geleden een test laten afnemen bij Mensa (die waren toen met een mobiel lab in de buurt) en daaruit bleek… Nu, ja… Laat ons het erop houden dat ik toch niet zo dom ben als ik eruit zie. En toen dacht ik: misschien is dom niet het juiste woord, misschien voel ik me eerder onaangepast. En sindsdien voel ik me inderdaad vooral vaak onaangepast. Op allerlei manieren. Opdat u zich daar iets bij voor zou kunnen stellen, zal ik daarvan een willekeurig voorbeeldje geven…

Sinds het begin van de zomer woont mijn zus tijdelijk bij ons in huis. Dat is meestal tamelijk prettig. Zolang ze niet over hygiëne begint te zeiken. Ze is namelijk – net zoals mijn moeder – tamelijk hygiëneziek. Tenminste, dat vind ik. Als ik tegen willekeurig welke andere mensen vertel dat ze zich elke dag doucht (dat doe ik ook, maar dat is omdat ik niks zo troostend vind als wegdromen in een cocon van heet, stromend water), dat ze haar handen wast na elk wc-bezoek (telkens als er zo een sticker op een openbaar toilet mij gebiedt mijn handen te wassen na ELK wc-bezoek, word ik gigantisch tegendraads en denk ik: Hè? Zal ik wel eens effe zelluf beslissen of ik mijn handen was. Meestal doe ik dat niet, volgens mij zitten er reinigende of tenminste weerstandverhogende bacteriën in urine. Mijn grootvader besproeide vroeger de rabarber altijd met een mengsel van regenwater en ochtendurine en die aten we ook op. En ooit las ik een verhaal van twee oudjes die dagen vastzaten in een lift en enkel overleefden omdat ze hun eigen urine opdronken. En dan zou zo’n belachelijke sticker mij even moeten komen vertellen dat ik mijn handen na ELK wc-bezoek MOET wassen. Ga toch kakken. Denk ik dan.), word ik toch vreemd en vooral stilzwijgend aangegaapt.

handen wassen

Tussen ons: volgens mij zijn mijn zus en mijn moeder lid van de geheime hygiënepolitie. Momenteel hebben ze het vooral gemunt op mijn oudste dochter die tegenwoordig hier en daar een spoortje tienerzweet achterlaat. Mijn moeder en mijn zus staan haar dan gewapend met deo, wc-verfrisser en vochtige doekjes om het hoekje op te wachten en spuiten en smeren het arme kind bijna van haar sokken als ze voorbij wandelt. Allemaal heel slecht voor het milieu, denk ik dan, véééél slechter dan een zweempje tienerzweet.

Maar goed, de mensen kijken mij dus altijd heel raar aan als ik die dingen vertel, dus nu slik ik dat gewoon in. En voel ik me onaangepast. Want ik snuif wel eens aan mijn eigen zweet (lekker!) en ik eet ook snottebellen op (vooral als ik moet niezen, dan slurp ik dat heerlijk, slijmerige belletje gewoon zo, hup van mijn hand af) en ik smeer mijn oorsmeer graag over mijn lippen (vooral als ik iemand ga kussen, maar dat mag je niet verder vertellen want dan vind ik nooit nog een lief) en ik hoef al helemaal geen inlegkruisjes met Lotusbloemengeur… Wie wil er daar beneden nu naar Lotusbloemen ruiken? Ik niet alvast, ik vind mijn eigen aroma’s meer dan aantrekkelijk (Misschien dat hij daarvoor is gaan lopen? Altijd al gedacht dat hij stiekem een kikker was, die nepprins van me.) Ooit heb ik ook eens een heel jaar mijn haren niet gewassen. Gewoon voor het experiment. Dat was kei-interessant. Mijn haren werden op den duur waterafstotend, ik voelde me als een schaap. Ik kon gewoon zonder paraplu of wat dan ook, in de regen gaan staan, zo waterafstotend was ik. Interessant toch? Ondertussen was ik het wel weer, want het begon toch een beetje te stinken. Tenminste, dat vond mijn moeder. En hij vast ook, maar dat heb ik hem nooit gevraagd. Feit is dat hij is gaan lopen. Waarvoor? Joost mag het weten. En Geertje weet het vast ook, want ik ga er maar vanuit dat ik naast een gebrek aan hygiëne volgens haar nog op tal van andere vlakken tekortgeschoten ben.

Ik heb dat heel lang allemaal niet willen horen. Maar nu… Nu, denk ik, kan ik er tegen. Bovendien heb ik niet zo veel vriendinnen. En koffie drinken in je eentje is zielig. Enkel als je in de grootstad woont, is dat artistiek verantwoord. Maar ik woon in het gezapige Maasland en daar is dat gewoon een teken van onaangepastheid. En ik spreek al geen dialect. Binnenkort word ik nog verbannen naar Stokkem. Kan ik bij de incestdebielen gaan wonen. Dat wil je toch ook niet! Godverdomme, zeg! Wat moet ik daar gaan zoeken?!

Koffie dus, met Geertje. Hoe dat afliep, vertel ik u een andere keer. Kwestie van u geboeid te houden, beste lezer. Stel u voor dat ze niet komt opdagen, dan hebben we tenminste elkaar nog. Kunnen we samen virtuele koffie slurpen. Met een virtuele praline, die ik dan met mijn ongewassen virtuele handen in mijn virtuele mond steken zal. Of in die van u. Stel u dat maar eens voor….! xxx

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: