RSS Feed

Tagarchief: oorlog

De mens is groot!

Geplaatst op

Ik zal tijdens het schrijven van deze tekst. Drie keer kotsen. Zes zakdoeken nat schreien. Tomatensoep eten uit blik. Katervoer. Ik zoop me lazarus aan gelijkheid, solidariteit, hoop, dialoog, blablabla. Nu ontwaak ik. Misselijk in de maag, duizelig in het hoofd. Er zitten gaten in mijn geheugen. Er zitten gaten in mijn identiteit. Ik kan me niks meer noemen. Niks van enige waarde.

Autochtoon. Mag ik niet zijn. Dat impliceert allochtonen. Dat woord is verboden.
Blank. Kan ik niet zijn. Ik heb te veel sproeten. Bovendien is racisme niet meer van deze tijd.
Christen. Ben ik niet. Hoewel mijn ingebakken moraal daar nog een laatste herinnering aan is. Een staartbeentje, waarop je valt tijdens het rolschaatsen skeeleren.
Belg. Maar Bxl is ver van mijn bed.
Vlaming. Maar ik huiver van de koning op het schoon verdiep.
Ongelovige. Dat is iets niet zijn.

Terwijl de wereld in brand staat, kan ik alleen maar iets niet zijn en kokhalzen. Van mezelf en mijn idiote pogingen om de multidiverse utopie levend te houden. Van de linkse rakkers die mij en alle anderen die enkel nog iets niet zijn, verwijten naar het hoofd slingeren. Identiteiten als je wil.

Racist. Omdat ik zwarte piet een jolige jongen vind. Het spijt me.
Hypocriet. Omdat de staat waarin ik leef corrupte regimes steunt en financiert. Het spijt me.
Rechts. Omdat ik plaatsvervangende hyperventilatie krijg van doeken die met stopnaalden op vrouwenhoofden gespeld worden. Het spijt me.
Intolerant. Omdat welke heilige schrift dan ook me niet meer waard is dan het eerste het beste sprookjesboek. Of minder. Het spijt me.

Ik kots. Van de rechtse rakkers. Die verontrustende woorden in de monden van hun kinderen leggen. Al dat bruin gespuis buiten. Sluit de grenzen. Eigen volk eerst.

Van de islamfanaten. Die verontrustende woorden in de monden van hun kinderen leggen. Joden zijn apen. Christenen zijn varkens. Spuwend op ondergoedmodellen uit de Wibrafolder. Hoeren.

Ik kokhals en verder ben ik iets niet. Ik schrei een zakdoek nat. Een handdoek. Die ik elk moment in de ring gooien kan. Ik wil ook een jihad. Een heilige oorlog. Een identiteit die groter is dan dit leven. Het spijt me.

De wereld staat in brand en ineens besef ik hoezeer mijn identiteit onder vuur ligt. Welke strijd ik strijden wil. Een welgemeende fuck you aan de pacifisten. Laat me strijden voor:

Vrijheid. Van meningsuiting. Rushdie. Om te lachen. Hans Teeuwen. Voor vrouwen. Madonna.

Om te dansen. Om te vrijen. Om naakt op de planken te zijn. Om stiekem seksfilms te kijken als je dertien bent. Om barbie en ken te laten neuken. Om daar later heel hard mee te lachen. Om twee tetten in een enveloppe.

Om te houden van een meisje. Om te houden van een jongen. Om te houden van beiden.

Om te denken. Om te twijfelen. Om inconsequent te zijn.

Om te creëren. Iets nieuws. Iets anders. Het onmogelijke.

Om te beledigen. Om te kwetsen. Het spijt me. Ik ben een mens. Ik ben boordevol liefde. En boordevol haat. Ik omhels en ik spuug. Maak toch geen heilige van me. Ik ben van vlees en bloed en van kronkelende gedachten. Pervers en onschuldig. Ik schijt en ik zet op bloederige wijze kinderen op deze wereld. Geen ooievaar doet me na. Ga weg met je aureooltjes. Ga weg met je musicerende engeltjes. Ga weg met je maagden en rijstpap. Ga weg met je perverse geschriften die mij ontmenselijken.

Laat mij strijden voor:

Evenwaardigheid. Van man en vrouw. Een dikke middelvinger aan alle neutetreuten die virtueel jammeren als een vent naar hen fluit. Je ondermijnt de echte feministische strijd om evenwaardigheid. Grow a pair of balls.

Ik schrei een zakdoek vol. En gooi die onder mijn stoel. Zo groeit er een berg van vergoten verdriet. Verdriet omdat een waanzinnige menigte niet houdt van deze strijddoelen, van deze identiteit die we haast vergeten waren, omdat ze ons gegoten zit als het vel over onze beenderen.

Ik wil geen pacifist meer zijn. Geen identiteitsloze. Ik wil een strijder zijn voor de vrijheid. Voor evenwaardigheid. Voor humor en kunst. Voor dit leven. En het hiernamaals: het leven van onze kinderen. Ik sabel alle maagden van hun troon. Smijt alle rijstepap in de vuilbak. Ik rekruteer: Vrijheidsdenkers. Humanisten. Mensen.

De mens is groot!

Dag 6 - Held

Jihad

Geplaatst op

Het is niet onmogelijk dat ik terugkeer
op mijn schreden, dit doodlopend steegje
achter mij vergeet

hoe ik in miljoenen spiegels keek
waarin ik steeds meer
op iemand anders leek, een vreemde

Het is niet onmogelijk dat ik alles
achter mij verbrand, heilige kaartenhuisjes
platleggen kan, ontheemd

mijn reisroute doorstreep
om opnieuw te beginnen, van vooraf aan
zonder bagage, vooropgesteld plan

Het is niet onmogelijk dat ik mij schrap
op de zevende dag, doe alsof
alles toevallig was

Bonzaïkat

Geplaatst op

We hadden elkaar maanden niet gezien of gesproken. Na ons laatste gesprek waarin ze opriep om kat met pruimen te eten in tijden van crisis en bovenop me sprong op de koude vloer van het koffiesalon, kon ik het niet meer opbrengen om haar te ontmoeten. Toch zat ze in mijn hoofd. Steeds luider. En toen er deze morgen een post-itje flapperde aan mijn muur, wist ik dat zij het was. Ze moest me zien. Dringend koffie met me drinken. Ach, wat haatte ik haar en haar ingebeelde superioriteit, haar arrogantie, haar onempatische blik op de wereld. Haar geslurp aan zwarte koffie.

cup of coffee

Ze zit er al. Aan ons tafeltje. Koffie wordt opgeslurpt. Suikerklontjes ostentatief van het bordje geduwd. Ze kijkt me aan. Dat ze haar in het oog houden, zegt ze. Ik slik. Besluit om verder niet te vragen hoe het met haar gaat. Als ik haar wil ontmoeten moet ik elk plan achterwege laten. Moet ik tegelijk op alles en op niks voorbereid zijn. Als ik haar wil omarmen moet ik zonder vooroordelen zijn. Moet ik alles wat ik denk te weten overboord gooien. Opnieuw beginnen. Met een schone lei. Ik ben een kleuter in het instapklasje. We gooien de dobbelsteen. Rood. Tomaat. Aardbei. Bloed, zegt Geertje. Natuurlijk.

Ik haal mijn schouders op. Wie houdt je in het oog? Ze, zegt ze. Zé houden mij in het oog. En dan toont ze mij de binnenkant van haar pols. Doorheen haar rijstpapieren vel zie ik een donderblauw plaatje. Een chip, zegt ze. Dat ze jaren geleden reeds, geselecteerd werd om in een proefproject te stappen. Dat elk woord dat ze uitspreekt, elke stap die ze zet, gemonitord wordt. Opgeslagen. Gestatistikeerd. Geïnterpreteerd. Gewikt en gewogen. Gemanipuleerd in het verhaal als een bonzaïkat in een fles. Ik zucht. Al mijn ongeloof uit mijn lijf. De lucht siddert van leugens. Een vrouwenkoor krijst vals en hoog. Dat ik misschien één en ander symbolisch moet begrijpen. Als een metafoor. Ze schudt het hoofd. Slurpt haar kopje leeg. Wat zij niet weten, tenminste, wat ik dacht dat zij niet wisten, zegt ze, is dat ik mezelf gehackt heb. Ik zie wat zij van me maken. In welke fles zij mijn acties en woorden manipuleren. Hoe zij de touwtjes van mijn leven in handen denken te hebben. Welnu – en ik bespaar je de technische details – sinds een aantal maanden bespeel ik echter de poppenspelers. Ik ben als het ware de regisseur van het poppenspel waarin ik bespeeld wordt. Snap je? Dat doe ik niet, maar ik knik toch. Wat moet je anders?

Ik drink van mijn koffie. Zij kijkt naar een lege bodem. Trekt een blauw blaadje uit het kartonnen houdertje. Plooit het dubbel en nog eens dubbel. En nog eens. En nog eens. Tot er een minuscule speer tussen ons op tafel ligt. Ik zeg dat ik niet gewapend ben. Ze haalt haar schouders op. Als het oorlog wordt, is alles gerechtvaardigd. Ik knik. Dat is waar. Als het oorlog wordt, mag je alle regeltjes overboord gooien. Zeker zoiets als privacyregeltjes. Dat heeft dan geen enkele waarde meer. Stel je voor. Wie maalt daar dan om? Als je in de loopgrachten ligt. Ik niet en zij zeker niet. Ze houden me in het oog. Kijken elke dag welke regie-aanwijzingen ik geef. Vanuit de Verenigde Staten. Geloof je dat? Die spreken geeneens Nederlands. Snap je? Ik vertrouw het zaakje niet. Ze hebben me door! Ze rukken me binnenkort de touwtjes uit de handen! Zullen hier op een dag voor de deur staan. Me een zak over het hoofd trekken en me trachten te verdrinken. Ze zullen me martelen. Informatie uit mij willen peuteren. Maar weet je, ik lul maar wat. Ik weet van niks.

En dan zwijgt ze. Alles is verteld. Zij weet van niks en ik van nog veel minder. Ik zou haar kunnen omhelzen. Maar dat doe ik niet. De afstand tussen ons is gebarricadeerd. Een witte speer kijkt me dreigend aan. Elke stap in haar richting kan fataal zijn. Ik slik mijn blik in. Drink mijn koffie uit. Staar in het ongeloof dat tussen ons suddert.

Interbellum

Geplaatst op

Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na. Op de servitudeweg. In een plas van papegaaienvoer. Witte veren. Oud bloed. Een engel pikt erin. Draait zijn hoofd naar me toe. Ik duw op mijn gaspedaal. Onze blikken kruisen. Nog net. Lang genoeg om ons in elkaars hoofd te prenten.

Straks liggen er koeienvlaaien. Met engelensporen in. Daar groeien dan volgend jaar elfenbankjes. Tegen de schutting omhoog. Tot ver voorbij de wolken. Doorheen de bramenstruiken. Ik zal bebloed en bekrast aankomen in de hemel. Want die is voor mij weggelegd. Dat heb ik zo beslist. Geen vagevuur voor mij. Geen tweeëntwintig levens. Eentje is genoeg. Als je het goed leidt.

De grote oorlog is achter de rug. Ik heb twee krijgsgevangenen gekregen. Ik mag er mee doen wat ik wil. Liefst zou ik ze aan de hoogste boom – dat zou dan de vlier zijn – ophangen. Langs elkaar. Maar dat doe je niet in vredestijd. Dan rook je samen een pijp. Dan strijk je plooien glad. Dan raap je een eenzaam winterei. Dat je opeet met bospaddestoelen. Waar vroeger kabouters in woonden. Gelukkig zijn die ondertussen verhuisd. Naar een flatje in de stad. Zoveel praktischer. Eerst mis je de stippen. Tot je de sterrenhemel ontdekt. En beseft. Dat de wereld van iedereen is. En oneindig. Dat er geen aparte kamertjes, huizen, sferen zijn. Alles is één. Hemel en aarde. De kamers in je flat. De stippen en de sterren. De engel en de moordenaar. Oorlog en vrede. Ik raap een witte veer. Doop ze in mijn inktpot. Schrijf. Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na…

door het raam

Nagalm

Geplaatst op

Uit een zwarte bladzijde
verscheurd
rent ze naar je toe
met open armen schreeuwt

zij en jij

Als de man
met zijn vinger op de trekker
schiet het verdriet
vereeuwigd

Rotterdam

Geplaatst op

Baby’s huilen over Rotterdam
Ik kruip op mijn moeders schoot
en dan

Verzinkt hun verdriet
barst in de hel
een grauw wiegelied tot de slaap
me bedwelmt

En als wij ’s ochtends langs de scherven lopen
zegt mijn moeder er vallen weer hopen
geluk te bedelen

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: