RSS feed

Auteursarchief: Evy Van Eynde

Voorstelling Amour Florale

Geplaatst op

Op 15/11 presenteerde ik mijn nieuwe gedichtenbundel Amour Florale in een theatrale, muzikale setting, heerlijk omringd door een stoet bonte muzikanten, een neuriemeermin en een woordtovenaar (Jelle Stevens, Stoffel Hias, Marc Wetzels, Michelle Schreurs, Stokely Dichtman) in het woonkamertheater van George and the Bear in Genk.

Deze intieme, luistervoorstelling (duur: ca. 75 minuten) met liedjes, poëzie, sprookjes en verhalen is vanaf heden ook te boeken via evyvaneynde@yahoo.com

Sprookje: De Kapitein en de Zeegrietjes

Geplaatst op

Er was eens een eiland. Het bevond zich ergens in een maritiem niemandsland en het werd bewoond door een vreemdsoortig volkje. Eén keer per jaar vierde men er het feest van De Kapitein. Alle brave kinderen van het eiland kregen dan een zakje kwiekwies en zoute kapiteinsnoepjes. De Kapitein had een groot logboek. Daarin stond welke kinderen braaf geweest waren en welke niet. Stoute kinderen werden door de zeegrietjes, de hulpjes van De Kapitein, eerst een minuut lang met hun ondeugende hoofdjes onderwater geduwd en moesten dan met uitgestreken gezicht in een rauwe zee-egel bijten. De zeegrietjes vonden dat reuzeplezant. Ze dansten en huppelden dan blij en dwaas in het rond. Tot De Kapitein riep dat het welletjes geweest was. Iedereen op het eiland schuddebolde dan van het lachen. Wat waren die zeegrietjes toch grappig!

Het feest van De Kapitein was werkelijk de meest magische tijd van het jaar op het eiland. Het was een door iedereen op handen gedragen traditie die van generatie op generatie doorgegeven werd, hoewel er weinig consensus bestond over de precieze oorsprong van het feest.

eiland

De meeste stemmen riepen luid dat De Kapitein een edelmoedig zeeman geweest was die een hele reddingsvloot ontheemden uit zee gevist had en hen een eerlijke job aangeboden had. Die heimlozen waren in de loop der tijden veranderd in zeegrietjes door hun dieet van anemonen én doordat ze zich in curvy bochten moesten wringen als ze via het toilet in de huizen kropen om daar de kwiekwies en de kapiteinsnoepjes neer te leggen voor de brave kindertjes. Dat begreep het kleinste kind. Wie constant door toiletten kruipt, wordt curvy, blond en doldwaas. Waarom De Kapitein zelf geen gedaanteverwisseling ondergaan had, wist men eigenlijk niet. Misschien kroop hij niet door het toilet? Misschien deed één van de zeegrietjes gewoon de voordeur open met de sleutel? Misschien dat die zeegrietjes het geboortekanaal eerst zo uitholden en oprekten, dat hij er gewoon doorheen floepte zonder dat hij maar een wand raakte? Het zou kunnen. Men was het er niet over eens.

Er was echter ook een klein groepje eilanders dat beweerde dat De Kapitein de laatste overlevende geweest was van een schimmig piratenschip en dat de zeegrietjes in feite zeemeerminnen representeerden, die De Kapitein – in een laatste, wanhopige poging zijn schip te bestieren zonder bemanning – gevangen genomen had toen ze weerloos op een rots lagen te zonnebaden. De ronde welvingen, de lange blonde golven op hun hoofd en de nauwaansluitende pareljurkjes van de zeegrietjes herinnerden daar nog aan. Ze vonden het toiletverhaal totaal bij de haren gegrepen. Maar die groep was bevooroordeeld. Men beweerde dat het nazaten waren van een school meerminnen wiens rotsen te glibberig geworden waren en die hun toevlucht – ooit heel lang geleden – gezocht hadden op hun vruchtbare eiland. Of waren ze nu naar hun eiland getransporteerd om er goedkope eieren te leggen? Ook dat detail leek in nevelen gehuld. In elk geval: dat soort mensen ziet spoken! Beweerde men.

Ten slotte was er een derde, snel aanwassende groep die de hele rataplan van de mythe van De Kapitein – de toiletkronkels, de reddingsactie, de selectieve metamorfose – besprenkelde met een flinke snuf imaginair cultuurwortelspoeder en het sprookje bombardeerde tot het enige, échte ontstaansverhaal van hun eiland. De edelmoedigheid van De Kapitein sprak ook vandaag de dag nog uit de unieke aard van het eiland en zijn bewoners. En al wie daartegen was, mocht vertrekken! Zeker die belachelijke zeemeerminnazaten. Dat ze verdomme terug naar hun glibberrots gingen! En dan gooiden ze rotte kwiekwie-eieren naar de hoofden van de zeemeerminnazaten, luidkelend: Pak aan, Zeegriet! Lekker glibberig! Dat heb je graag, toch?! Hahahahahaahahahaha. Het was allemaal ook maar om te lachen natuurlijk.

En weet je, ach, het waren eigenlijk ook maar details. Details van een verhaal dat eigenlijk ook helemaal niet waar was. Het was gewoon een kinderfeest. Een leugentje om de stoute kinders onder de knoet te houden. En de brave kinders… nu ja, te bedotten met kado’s. Dat is toch wat volgroeide eilanders doen?! Of niet soms?

Postlove

Geplaatst op

 

Kramp je vast

Geplaatst op

Kramp je vastachtig hout aan
tridata’s conans zoden & geweentes
alsof niet alles altijd bougeert, tronsfeermart
meandert, danst, metuurt, zaach inpast…

Kramp je vast
tegen wal en dink, mijk je zelf waas
dat stilstand geen achteruitgang is
dat jeukende tridata’s op je hoofd horen
hoe de luis uitsterft, hoe je je te platter krebt…

Kramp je vast
terwijl de wereld onder je vuiten schoeft
die je met ledspruikers, vijrekekkers beloert
losweekt van elke centoxt, die met mocriscopisch geduld ovuleeert

tot je aanongepast eerst
als bedroogdessert geclassificeerd
finaal als oenrorend erfgoed fossiliseert

prafociat
je bent een steen

Barbie
Kijk! Ook Bierba ovuleeert 🙂 

 

Cucuio

Geplaatst op

Stond je ooit zo dicht
dat je het verdriet de liefde
waar ik woorden omheen wikkel
– een lijkwade | een embryonale pop | een inbakerdoek –
doorheen het verbale vel betasten kon?

Dat je doorheen het beeld van mijn gestifte lippen
prikte en de gapende wonde rook en het bloed opsnoof
en het littekenweefsel van mijn binnenkant ontspon?

Stond je ooit zo dicht
dat je zeggen wou dat ik proef naar jaren
van eenzaamheid en dat je tegelijk je tong
niet bewegen kon van me af te glijden?

Dat je stremde, stokte, stolde in mijn verhaal
en dat je toeliet dat ik elke druppel vuur uit je zoog
tot ik je verschraald en verpulverd als goudpigment
als fosforverf over mijn lijf uitsmeerde en oplichtte

als een cucuio in de nevelnacht

cucuio

Presentatie Amour Florale

Geplaatst op

Op vrijdag 15 november 2019 presenteer ik mijn gedichtenbundel Amour Florale (2019 MUG books) in de George & the Bear in Genk. Speciaal voor de gelegenheid heb ik een bonte stoet muzikanten, een neuriemeermin en een mysterieuze woordtovenaar rondom me gesprokkeld om er een fantastisch feest van te maken!

U kan er ook bij zijn! Zak gewoon af naar George & The Bear (vinyl & koffie), Vennestraat 353 in Genk (Belgenland). We starten rond 20h30. Na afloop kunt u de bundel kopen voor de democratische prijs van 12,50€

In de voorstelling vertellen we aan de hand van gedichten, liedjes en sprookjes het groteske verhaal van de liefde die zichzelf bij elkaar verzint…

Eb & Vloed

Je tintelt op mijn tong als ik sliertjes slurp
van het vel bovenop mijn kop hete melk

Je dwarrelt tot op de bodem van mijn buik
als ik wolken opsnuif. Mijn huid knettert

van gedachten aan jou. Echo’s van je stem
schuilen in de schelpen van mijn kamerplant. 

Je hand ligt nog op mijn borst
Je kus op mijn lippen

gebrand. Ik durf haast niet te bewegen
ik lig stil in het zand en de regen

waait je inniger tegen me. In een ander leven
sprong ik in zee met je. Hier stranden we telkens teder

Jij in mij, je overvloedige delen
Ik in jou, wegebbend lief

Presentatie Amour Florale

Boretti-ei

Geplaatst op

Of hij mijn auto lenen mag. Liefst deze week. Liefst op zondag. In de voormiddag.

Ik denk: Wat heb je nu weer voor megalomaans gekocht dat niet in je megalomane mercedesje past?

Een Boretti, zegt hij triomfantelijk.

Zijn moeder staat naast me en gniffelt.

Een Boretti gasfornuis.

We schieten in de lach, zijn moeder en ik.

Om zijn eitjes op te bakken, zegt ze. Ik proest. Luidop. Zij in stilte.

Achterlijke trutten! Roept hij verontwaardigd. Altijd zo negatief! Altijd zo sarcastisch!

Ik zeg dat het niks met negativiteit te maken heeft. Dat niet wij maar hij een probleem heeft. Dat hij zichzelf eens een beetje moet leren relativeren. En. Dat hij inderdaad met moeite een ei bakken kan. Dat hij in de afgelopen twee jaren, sinds onze scheiding, onze kinderen steevast trakteerde op een ei of op pasta pesto. Uit een zakje en een potje. Dat ik dankbaar ben dat zijn moeder steeds kookt voor onze meisjes. En de was doet. En de plas. Als ze het weekend bij hem zijn. Dat laatste denk ik. Maar ik denk ook: Hoe lang gaan we dit nog doen? Onze mannen, onze zonen betuttelen en bedienen. Hoe lang houden we die slavenmentaliteit nog vol? En in ruil voor wat doen we dat? Dwepen met een gehandicapte koning, kruipen voor een vorst die zichzelf niet staande houden kan? Hoe pervers is die traditionele verhouding tussen mannen en vrouwen eigenlijk nog steeds?

Ik slik het in. Vraag waarom hij zo verdomd kregelig is.

Omdat ik opgezadeld werd met een lijst van klusjes. Hij kijkt beschuldigend mijn richting uit. Zijn moeder kijkt – nog steeds gniffelend maar ook verontschuldigend – naar de grond.

Soms schrijf ik een briefje. Zodat hij ook eens iets doet. Dingen die ik er niet meer bij nemen kan. Soms, als mijn emmer al een hele week aan het overlopen is, maak ik een opsomming van de dingen die er niet meer in passen. Een TO DO lijstje voor afwezige vaders. Louter uitvoerend werk.

Deze keer was dat:

  • Ga twee (goeie!) fietssloten kopen in de Decathlon
  • Leg de ketting van Elises fiets terug op

Ik zucht. Zeg dat er maar twee klusjes op het lijstje stonden. Hij werpt een beschuldigende blik naar me. Dat hij daarnaast ook nog met Helena naar de piercingshop moest en dat hij twee keer terug had moeten rijden omdat ze iets vergeten waren en dat de hond ook mee moest en dat ze toen zagen dat ze het hondeneten (dat ik naast het TO DO lijstje had gezet) waren vergeten, maar dat hij niet nog een derde keer terug wilde terugrijden en dat het beest dus nog niet gegeten heeft vandaag.

Welcome to my world. Zeg ik.

Jij… jij doet toch wat je wilt! Grimlacht hij. Zijn moeder kijkt naar de grond. Ik ben moe.

Ik ramasseer mijn kinderen, hun schoenen, hun jassen, hun boekentassen en de hond bij elkaar en zeg dat het goed is voor zondag. Dat ie de auto maar komt halen. Om 8h. Dat ik dan waarschijnlijk nog in mijn bed zal liggen. Hij lacht. Natuurlijk. Kunstenaars komen hun bed niet uit voor 12h.

Ik sta bovenaan de trap. Mijn kroost van kinderen en hond daalt af. Hij staat achter me. Met een grote bakstenen muur rondom hem.

Je wilt me van de trap duwen, hee? Zeg ik.

Hij lacht groen. Dat het daar te laat voor is. Nu we gescheiden zijn. Nu er geen financieel gewin meer uit te halen valt. Ik knik. Dat het een grapje is. Ik lach niet. Trek de deur achter me toe. Hijs mezelf de trap af. Moe. Van de verantwoordelijkheden. Van het alleen mijn plan trekken. Van het gebrek aan een aai over mijn kop, warmte en tijd. Van mijn lijf dat al twee weken alarmsignalen stuurt. Die ik onderdruk met medicatie waar ik nog moeër van word. Van hem. Van die knorrige vent die me ook nu nog graag klein houdt. Die over mijn werk en mijn vrienden en mijn lieven in verkleinwoordjes spreekt. Waar ik mee gebroken heb, maar niet echt. Die opduikt in mijn dromen. Me daar achterna zit met een jachtgeweer omdat ik in mijn onderbroek over straat lopen wil. Wiens gezicht soms vervloeit in dat van mijn vader. Die mij ook irritant dwars vindt. En te raar voor een man.

Ik kruip op mijn zetel. Mijn kroost slaapt. Ik drink thee, lees en aai de kat. Stuur een geile foto naar mijn lief. Luister naar een nonsense gedicht en vraag me af hoe je je vasthouden kunt aan een golf.

To do da da

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en Fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting en kunstZINNIG

“Art is not what you see, but what you make others see.” ― Edgar Degas

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: