RSS feed

Tagarchief: Kortverhaal

De Hollander – Interlude

Geplaatst op

Wat eraan vooraf gingDe Hollander VI – Afgewezen gedicht

Om de poëtische ontvankelijkheid van het Hollandse heerschap te stimuleren, besloot ik zijn keuken – de liefde van de man… – onder handen te nemen. Ik brak smetteloze, witte tegels uit en verving ze door amoureuze spreuken. Ik legde een briefje op tafel “Om te lezen terwijl je koffie zet. Of een boterham smeert. Om op te slurpen en de binnenkant van je lijf mee te bekleden. Liefs, Evy xxx” en hoopte hevig dat hij het smaken kon.

 

Nog

 

Advertenties

#Moinonplus

Geplaatst op

Post.

Een ouderwets envelopje. Dichtgeplakt met kol en speeksel. Op de voorkant: Een postzegel met een afbeelding van een vlinder (afgestempeld in Antwerpen) en daaronder: Mevr. Evy Van Eynde – Reselt 17 – 3650 Rotem. Op de achterkant: Niets. Spannend.

Ik schenk mezelf een koffie in (voor het geval ik subiet getroost moet worden), ik scheur de enveloppe open en haal er een handgeschreven brief uit.

Tot daar de romantiek, beste lezer…

In een notendop: Een anonieme briefschrijfster maant mij op schooljufachtige wijze aan om alstublieft toch minder expliciet te schrijven. Ze volgt mijn blog blijkbaar en ze vindt dat ik mezelf nogal te kijk zet. Ik citeer: “… dat niemand zit te wachten op zulke persoonlijke ontboezemingen over je (gebrek aan) hygiëne… en dan die opsomming van pornografische termen in je laatste blogpost… degoutant en zeer vrouwonvriendelijk, Evy. Wat wens je hiermee te bereiken? Ik weet het niet, maar volgens mij ben je een beetje de richting kwijt. Waar is de gevoelige poëzie gebleven? Waar zijn de grappige kinderversjes die jij zo prachtig tapt? …”

Verder vond ze ook (wellicht omdat ze er stellig van overtuigd is dat mijn verhalen autobiografisch zijn) dat ik toch iets meer eigenwaarde mocht hebben – “Je hoeft heus geen pornografie te schrijven tegen betaling, Evy! Je bent intelligent! Je bent een moeder! Ik las dat je je opdrachtgever ook foto’s stuurt? Wat zal de volgende stap zijn? Ik hou mijn hart ervoor vast, lieve Evy!” – en dat ik mij maar eens moest verdiepen in de #metoo kwestie. Allemaal moderne vrouwen die respect opeisen! Die niet langer slachtoffer wensen te zijn. Die een dikke middelvinger opsteken, ook tegen verdoken misbruik. De dubbbelzinnige opmerkingen, de schunnige knipogen, de gulzige blikken, BLABLABLA BLABLABLA BLABLABLA BLABLABLA….

Ondertekend: Een anonieme lezeres (en voorheen fan van je prachtige werk)

Koffie dus. Want ik ben van mijn melk. Ik zou dit gewoon naast me neer kunnen leggen (je kan nu eenmaal niet iedereen plezieren), maar liever wil ik haar van repliek dienen. Ik had dat graag in een persoonlijk weerwoord gedaan, maar gezien de anonimiteit van de briefschrijfster én gezien het feit dat ze mij blijkbaar trouw leest, doe ik het maar via deze (openbare) weg:

“Beste Anoniem,

Ik waardeer het dat je mij leest. En zelfs dat je mij een briefje schrijft. Ik krijg graag post moet je weten. Ik was anderzijds nogal aangegrepen door de teneur van je schrijven. En ik wil je graag het volgende zeggen:

Ik vind het niet tof dat je mij in een hokje probeert te duwen. Ik ben alle dingen die je mij graag toeschrijft (dichter, schrijver van grappige versjes, moeder, intelligente vrouw, enz…), maar ik ben ook al die dingen die je mij verwijt: expliciet, aandachtsgeil en soms ook vulgair en marginaal.

Ik wens daar niet in te kiezen. Ik besta uit al die verschillende laagjes. En ik combineer ze moeiteloos. Ik wens als mens en als artiest bovenal kwetsbaar, toegankelijk, intelligent, gespaard van goede smaak, controversieel en grappig te zijn. Maar ik wens ook lui te mogen zijn. En geil. En gulzig. En lastig. En egotrippend. En verkeerd. En grof. En openhartig. En ik wens op mijn bek te mogen gaan. Uit de bocht te vliegen. Ik wens ook mijn fantasieën te exploreren én te uiten. Ik vind trouwens dat ik daar nog zeer veel compromissen in sluit (omdat mijn moeder mee leest) en dat ik daarover eigenlijk geen verantwoording moet afleggen (maar nu doe ik het toch).

Wat betreft de #metoo kwestie: Meestal hou ik mij ver van zulke mediale, polariserende toestanden. Te meer omdat ik nooit een uitgesproken mening heb over welk onderwerp dan ook. Ik ben multi-opiniaal. 😀 Maar goed, omdat je er zelf over begint:

Dubbelzinnige opmerkingen: Vind ik heerlijk. Ik hou van taalhumor. Dat bezorgt mij een warm gevoel. Meer zelfs: ik ben er van overtuigd dat mijn fysieke en verbale genotscentrum op hetzelfde adres huizen. Ik neem aan dat dat niet verboden is?

Schunnige knipogen: Wat bedoel je daar eigenlijk mee? Ik knipoog constant. Al dan niet schunnig. En ik word ook graag beknipoogd 😉

Gulzige blikken: Hoe kan je daar nu het slachtoffer van zijn? Ik word graag gulzig bekeken, gelezen en gesmaakt. Ik vind de gedachte dat ik het voorwerp van iemands (al dan niet seksuele) fantasie ben, fijn. Als ik dikkere tieten of een meer uitgesproken kont had, deed ik zeker online peepshows. Dat tast je hersenpan niet aan of zo, hoor…

Godverdomme, zeg, stel je dat eens voor.

Maar laat me toch in schoonheid eindigen: Zoals jij mij meer eigenwaarde en discretie toewenst, wens ik je een open blik en een warm hart toe, beste Anoniem. En vleugels. Je mag dan zelf kiezen wat je daarmee doet. (Vliegen, mij wat koelte toewapperen, jezelf ermee bevredigen voor mijn part) 😀

Gulzige groeten,
Evy”

DZZs8fZWAAAO0k4

De Hollander V – Proposal

Geplaatst op

Wat eraan vooraf ging: De Hollander IV – Weerwoord

“Evy,

Sorry voor het lange wachten, mijn professionele activiteiten hielden mij flink bezig de afgelopen weken. Ik heb je brief gelezen en hoewel ik niet vind dat jij hier de lakens hebt uit te delen, wil ik graag op je voorstel in gaan. Mits we daarover inderdaad bepaalde inhoudelijke afspraken kunnen maken. Zoals jezelf al aangaf, wens ik GEEN gedichten over frambozen, handjes vasthouden of treinen. Ik ben een man, hee Evy en niet eentje van het nieuwe soort. Ik ben een tijger. Ik zit vol testosteron en ik jaag. Hahaha… grapje. Maar niet echt 😉

tijger-kleur-50x70

Ik heb je brief ook voorgelegd aan mijn agent in Antwerpen (ik neem aan dat je dat oké vind?) en hij kwam met het volgende miraculeuze idee op de proppen: Hij had één van zijn andere cliënten horen praten over een wedstrijd, een schrijfwedstrijd waarin je een aantal erotische begrippen moest verwerken in een kortverhaal. Steiger niet, Evy, ik weet dat je allergisch bent voor wedstrijden (Volgens mij ben je gewoon bang voor de afwijzing, maar goed, daar heb ik eigenlijk niks mee te maken, je doet maar. Wist je trouwens dat je met de Turing Gedichtenwedstrijd 10,000 euro kunt winnen, Evy? Dat zijn gemakkelijk vijf maandlonen! In jouw geval wellicht zeven of acht! Stel je dat toch eens voor! Ik vind het stom hoor dat je die kans, gewoon uit belachelijke principiële overwegingen, niet aangrijpt. Volgens mij heb jij zakelijk advies nodig, Evy. Maar goed. Daar hebben we het een andere keer wel eens over…). Waar was ik? De wedstrijd, juist ja! En nu stelde mijn agent dus voor dat jij misschien die erotische woorden kon gebruiken om speciaal voor mij een pornografisch, geil, warmbloedig gedicht te boetseren. Dat je ze er allemaal in zou stoppen! Zodat het gedicht zou barsten, druipen van wellust!

Ik heb hem gevraagd om mij die link eens door te sturen en ik moet bekennen dat mijn oren lichtjes begonnen te flapperen bij het lezen van die heerlijke woorden. Dit zijn ze:

 
1. Afkarnen
Aftrekken, handmatig bevredigen, masturberen
2. Amour fou
Franse uitdrukking voor een overweldigende, hartstochtelijke liefdesrelatie
3. Benwaballen
Kunststof of metalen balletjes aan een snoer dat vaginaal wordt ingebracht ter wille van lustbeleving
4. Callypigisch
Voorzien van mooie billen, een afleiding van Kallos (schoonheid) + puge (achterwerk)
5. Een doppie maken
Geslachtsgemeenschap hebben, neuken
6. Geitenoog
Seksueel stimuleringsmiddel in de vorm van een met haren bezette ring die over de eikel geschoven wordt.
7. Glimpieper
Iemand die graag stiekem een slippertje maakt
8. Plompzakken
Geslachtsgemeenschap hebben waarbij behalve de penis ook de testikels in de vagina verdwijnen
9. Priaap
Het mannelijk geslachtsdeel in opgerichte stand, erectie
10. Valleiorgasme
Vrouwelijk orgasme waarbij men een langgerekt hoogtepunt beleeft dat door het gehele lichaam trekt; het tegenovergestelde van een piekorgasme.
11. Zouterik
Vrouwelijk geslachtsdeel

 
Wat zeg je, Evy? Zie het je zitten om mij met deze verrukkelijke ingrediënten een broodje te bakken? 😀

Als je akkoord gaat, zou ik het wel nog even met je willen hebben over de verdiensten. Jouw kortverhalen tellen meestal zo’n 1000 woorden. Daarvoor hadden we een verdienste van 250 euro afgesproken. Je proefgedicht Schemeruur telde precies 226 woorden en ik ga ervan uit dat dit gedicht representatief is voor het werk dat je me sturen zal. Kunnen we een verdienste van 175 euro per gedicht overeenkomen? Ik denk dat dat een schappelijke verloning is. Mijn agent in Antwerpen dacht daar ook zo over. En hij kan het weten.

 
Ik wens je nog een aangename nazomerdag, Evy en ik kijk alvast reikhalzend uit naar je zinnenprikkelende creaties!

 
Groet,

 
X.

PS Stuur je nog wat foto’s? Die wat je laatst stuurde (in zwart-wit) van je badkamerrituelen vond ik erg opwindend…!

PPS Heb je de drop ontvangen? “

Condition of the heart

Geplaatst op

En toen zei de sirene – alsof ze zichzelf opnieuw voor de allereerste keer tegenkwam / ze leidt aan auto-amnesia – : Ik ging zwijgen. Voor eeuwig en altijd. Maar hoezeer ik mijn lippen ook op elkaar pers, je blijft me ontsnappen. Ik leid niet aan auto-amnesia, lieverd, ik leid aan een hartconditie. Ken je dat lied? Condition of the Heart? Haast niemand vindt dat schoon. Maar ik wel. En jij hopelijk ook. Niet dat het zoveel uitmaakt.

Een hartconditie dus. Aangeboren en ongeneeslijk. Lekkende klep. Rode bloedcellen die via die weg tegen de zwaartekracht in door mijn luchtpijp naar boven dwarrelen! Mensen denken dat ik gek ben. Is ook zo. Desalniettemin. Kan ik dus niet zwijgen. Ik zou exploderen. Ontploffen. Dat wil je toch niet. Liever adem ik je in en laat ik liefdesbellen ontsnappen uit mijn mond.

Jij kan dan in die malse bellenregen gaan staan met je armen gespreid zodat er zich soms eentje heel even op je pols (ze zijn goed van temperatuur) nestelen kan om dan ogenblikkelijk uiteen te spatten als je er maar naar kijkt. Vangen is sowieso geen optie. Je mag enkel stiekem gluren. Inslikken is al helemaal uit den boze! Doe dat niet! Ik ben besmettelijk. Voor je het weet staan we met z’n twee rode bloedcellen uit te zweten. Dat zou op zich geen probleem zijn, ware het niet dat mijn vel nog niet is dichtgegroeid.

Ik wacht. En wacht. En wacht.

Op nieuw vel. Liefst geen schubben. Die zijn zo ondoordringbaar. Wil ik niet. Doe mij maar rijstpapier. Met alle risico’s vandien. Ondertussen zal ik je stiekem bedwarrelen. Als jij dat goed vindt tenminste. En anders moet je maar ergens anders gaan staan. Zodat ik je niet meer inademen kan. Eigenlijk is het ook allemaal jouw schuld. Lieverd. Dat is niet erg. Misschien heb jij ook wel een hartconditie? Misschien kan jij niet anders dan dat je opgesnoven moet worden omdat je anders overloopt van jezelf? Nee, dat denk ik niet. Zo narcistisch lijk je me niet. Misschien… tja, kijk, ik weet het ook niet. Ben ook geen dokter. Ook niet van het hart. Misschien moet je het mij gewoon eens een keertje influisteren? Dan delen we alvast een geheim.

En toen ging de sirene languit op haar zandbank liggen. En haar haren woeien als zeewierslierten over haar gezicht. En het kon haar niet schelen dat de zomer vertrokken was en dat de herfst winderig en nat over haar lijf blies, want ze had iets te doen. Iets belangrijks. Ze wachtte. En wachtte. En wachtte.

 
P1100577

 

Geertje & ik – De hygiënepolitie

Geplaatst op

We hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien. Geertje & ik. Niet meer sinds er een abrupt einde kwam aan mijn vorige leven toen mijn echtgenoot de deur achter zich dichttrok en mij schreiend achter liet. – Sorry voor dat dramatische beeld, lieve lezer. Ik heb soms de onweerstaanbare neiging om bombastisch emotioneel te doen. Ik wijt dat aan het feit dat ik mijn jeugd tussen Italianen heb doorgebracht. Wist je dat als je maar voldoende tijd doorbrengt met bepaalde personen, dat er dan een soort van essentiële onderdeeltjes van hun genen doorheen je poriën in je eigen DNA terechtkomen? Wist je dat? Ik wél en daarom ben ik nu dus regelmatig op ongepaste wijze overdramatisch. Ik kan daar dus niks aan doen. Ik ben genetisch belast, ontoerekeningsvatbaar als het moet –

Maar goed. Al die tijd had ik haar dus bewust ontweken. Ik had haar berichtjes genegeerd tot ze niks meer stuurde. Dat is ook een manier. Ik kon het gewoon niet opbrengen om haar onder ogen te komen. Ze had vast allerlei eigengereide ideeën over liefdesbreuken in het algemeen en over die van mij in het bijzonder. Zo vond ze vast dat hij me te dom gevonden had. Omdat zij zichzelf zo uberintelligent vindt. Nu moet je weten, beste lezer, dat ik mezelf inderdaad vaak dom vind. Dus heb ik een aantal jaren geleden een test laten afnemen bij Mensa (die waren toen met een mobiel lab in de buurt) en daaruit bleek… Nu, ja… Laat ons het erop houden dat ik toch niet zo dom ben als ik eruit zie. En toen dacht ik: misschien is dom niet het juiste woord, misschien voel ik me eerder onaangepast. En sindsdien voel ik me inderdaad vooral vaak onaangepast. Op allerlei manieren. Opdat u zich daar iets bij voor zou kunnen stellen, zal ik daarvan een willekeurig voorbeeldje geven…

Sinds het begin van de zomer woont mijn zus tijdelijk bij ons in huis. Dat is meestal tamelijk prettig. Zolang ze niet over hygiëne begint te zeiken. Ze is namelijk – net zoals mijn moeder – tamelijk hygiëneziek. Tenminste, dat vind ik. Als ik tegen willekeurig welke andere mensen vertel dat ze zich elke dag doucht (dat doe ik ook, maar dat is omdat ik niks zo troostend vind als wegdromen in een cocon van heet, stromend water), dat ze haar handen wast na elk wc-bezoek (telkens als er zo een sticker op een openbaar toilet mij gebiedt mijn handen te wassen na ELK wc-bezoek, word ik gigantisch tegendraads en denk ik: Hè? Zal ik wel eens effe zelluf beslissen of ik mijn handen was. Meestal doe ik dat niet, volgens mij zitten er reinigende of tenminste weerstandverhogende bacteriën in urine. Mijn grootvader besproeide vroeger de rabarber altijd met een mengsel van regenwater en ochtendurine en die aten we ook op. En ooit las ik een verhaal van twee oudjes die dagen vastzaten in een lift en enkel overleefden omdat ze hun eigen urine opdronken. En dan zou zo’n belachelijke sticker mij even moeten komen vertellen dat ik mijn handen na ELK wc-bezoek MOET wassen. Ga toch kakken. Denk ik dan.), word ik toch vreemd en vooral stilzwijgend aangegaapt.

handen wassen

Tussen ons: volgens mij zijn mijn zus en mijn moeder lid van de geheime hygiënepolitie. Momenteel hebben ze het vooral gemunt op mijn oudste dochter die tegenwoordig hier en daar een spoortje tienerzweet achterlaat. Mijn moeder en mijn zus staan haar dan gewapend met deo, wc-verfrisser en vochtige doekjes om het hoekje op te wachten en spuiten en smeren het arme kind bijna van haar sokken als ze voorbij wandelt. Allemaal heel slecht voor het milieu, denk ik dan, véééél slechter dan een zweempje tienerzweet.

Maar goed, de mensen kijken mij dus altijd heel raar aan als ik die dingen vertel, dus nu slik ik dat gewoon in. En voel ik me onaangepast. Want ik snuif wel eens aan mijn eigen zweet (lekker!) en ik eet ook snottebellen op (vooral als ik moet niezen, dan slurp ik dat heerlijk, slijmerige belletje gewoon zo, hup van mijn hand af) en ik smeer mijn oorsmeer graag over mijn lippen (vooral als ik iemand ga kussen, maar dat mag je niet verder vertellen want dan vind ik nooit nog een lief) en ik hoef al helemaal geen inlegkruisjes met Lotusbloemengeur… Wie wil er daar beneden nu naar Lotusbloemen ruiken? Ik niet alvast, ik vind mijn eigen aroma’s meer dan aantrekkelijk (Misschien dat hij daarvoor is gaan lopen? Altijd al gedacht dat hij stiekem een kikker was, die nepprins van me.) Ooit heb ik ook eens een heel jaar mijn haren niet gewassen. Gewoon voor het experiment. Dat was kei-interessant. Mijn haren werden op den duur waterafstotend, ik voelde me als een schaap. Ik kon gewoon zonder paraplu of wat dan ook, in de regen gaan staan, zo waterafstotend was ik. Interessant toch? Ondertussen was ik het wel weer, want het begon toch een beetje te stinken. Tenminste, dat vond mijn moeder. En hij vast ook, maar dat heb ik hem nooit gevraagd. Feit is dat hij is gaan lopen. Waarvoor? Joost mag het weten. En Geertje weet het vast ook, want ik ga er maar vanuit dat ik naast een gebrek aan hygiëne volgens haar nog op tal van andere vlakken tekortgeschoten ben.

Ik heb dat heel lang allemaal niet willen horen. Maar nu… Nu, denk ik, kan ik er tegen. Bovendien heb ik niet zo veel vriendinnen. En koffie drinken in je eentje is zielig. Enkel als je in de grootstad woont, is dat artistiek verantwoord. Maar ik woon in het gezapige Maasland en daar is dat gewoon een teken van onaangepastheid. En ik spreek al geen dialect. Binnenkort word ik nog verbannen naar Stokkem. Kan ik bij de incestdebielen gaan wonen. Dat wil je toch ook niet! Godverdomme, zeg! Wat moet ik daar gaan zoeken?!

Koffie dus, met Geertje. Hoe dat afliep, vertel ik u een andere keer. Kwestie van u geboeid te houden, beste lezer. Stel u voor dat ze niet komt opdagen, dan hebben we tenminste elkaar nog. Kunnen we samen virtuele koffie slurpen. Met een virtuele praline, die ik dan met mijn ongewassen virtuele handen in mijn virtuele mond steken zal. Of in die van u. Stel u dat maar eens voor….! xxx

Een schitterende nazomerdag

Geplaatst op

Ik sta op de Grote Markt. Nee, niet die van Antwerpen. Zelfs niet die van Brussel. Ik sta op de Grote Markt van Maaseik. Ik kon toch nóg meer verdwaald zijn. Deze ochtend had ik een gesprek met de coördinator van het jongerenatelier dat ik dit jaar zou begeleiden. Zóu begeleiden want de zaken namen een wending…

maaseik

Ik klop op de deur van jeugdconsulent Griet Bloemen die haar kantoortje sinds kort heeft in de gerenoveerde authentieke apothekerswoning op de Grote Markt. De stad koopt hier naar het schijnt alles op, hoewel er al jaren geruchten gonzen dat de gemeentelijke begroting een fiasco is.

“Kom binnen, Evy!” klinkt het vanuit het kamertje. Ik word verwacht.

We schudden handjes, ik ga zitten op een antieke stoel met een fluwelen kussen, er wordt koffie gebracht en over het schitterende nazomerweer gepalaverd. Als de nodige plichtplegingen gewisseld zijn, wordt het even stil. Ze gaat ter zake komen. Zeg het nu maar, denk ik.

“Evy… Ja… Over het jeugdatelier. Uhm… Kijk, Evy, we hebben afgelopen vrijdag vergaderd met de staf over jouw aanstelling en er waren een aantal mensen die daar toch hun bedenkingen bij hadden…”

Ik drink van mijn koffie en trek mijn wenkbrauwen verbaasd omhoog (dat kan ik heel goed).

“Ah zo…?”

“Het gaat over je website, Evy. Die website waar je verhalen op post… Uhm… Ja, kijk, je doet natuurlijk wat je wilt en je schrijft wat je wilt – wij zijn zeker voorstander van de vrije meningsuiting, hee, laat daar absoluut geen misverstand over bestaan! – maar er waren dus een aantal mensen uit de staf die vonden dat jouw schrijfsels… hoe zal ik het zeggen… niet echt kindvriendelijk zijn. Snap je dat, Evy?”

Ik knik. Slik. Kijk Griet aan met vissenogen. Hap naar adem. Een wirwar van gedachten zinkt van mijn hoofd door mijn slokdarm naar mijn buik en begint daar te borrelen. Subiet ontplof ik, denk ik en dan hangt dat antieke kot hier vol met uitgebraakte gedachten. Dus ik hap nog wat adem en ik slurp nog eens aan mijn koffie.

“Hebt gij geen seks of wat, Griet?” vraag ik beleefd en kalm. Ooit, denk ik, ga ik hiermee kunnen lachen.

Griets oogballen puilen stante pede uit haar oogkassen (poing, poing, poing), haar gezicht verschiet achtereenvolgens van tomatenrood naar sneeuwwit naar auberginepaars en terug. Ze heeft geen weerwoord, terwijl ik het antwoord natuurlijk al ken. Het was een retorische vraag.

“Ik zie niet in, Griet” vervolg ik mijn betoog “wat mijn fictieve seksuele belevingswereld te maken heeft met mijn kwaliteiten als theatercoach. Maarre… weet je… Ik zal het jullie gemakkelijk maken, ik heb eigenlijk al geen zin meer om te werken voor jullie clubje heilige boontjes. Wat een onzin, Griet. Zie u daar nu eens zitten. Het lijkt wel alsof je hoofd tussen de grill gezeten heeft. Omdat ik u een retorische vraag stel die toevallig uw slaapkameractiviteiten betreft, want ik neem aan dat je het enkel daar doet, Griet. Godverdomme. Trut.”

Griet zit genageld en verstomd in haar ergonomische bureaustoel. Bevroren. Ik kan haar nu zo lang als ik wil bekijken. Op haar voorhoofd zitten drie geultjes. Je kan zomaar van het ene naar het andere oor schaatsen.

Ik lach, sta op, loop naar de deur en met de klink in mijn hand, roep ik: “Unfreeze!”

 
—————————-

 
Ik ben verbolgen. Kwaad. Verdrietig. Ik rij naar het huis van mijn ouders. Het is bijna middag. Mijn vader ligt met ontbloot bovenlijf te snurken in een tuinstoel op het terras. Het leven kan ook simpel zijn, denk ik. Mijn moeder is koffie aan het zetten. Ze had me verwacht.

“Wat is er?” vraagt ze. Mijn gezicht spreekt altijd boekdelen.

Ik zucht. Zeg dat die belachelijke, conservatieve kleinburgers uit Maaseik mijn opdracht geschrapt hebben.

Mijn moeder schrikt. Ze heeft altijd maar bang dat ik het financieel niet red.

“Waarom?” wil ze weten “Jij was daar toch de geknipte kandidaat voor, allez nu…” en dat ze het niet snapt.

Ik kijk haar stoutmoedig aan. Ik heb de laatste maanden gigantisch veel aan dapperheid gewonnen. Dus ik durf dat.

“Ze vonden mijn blog kindonvriendelijk, mam…”

Ze knikt. Onmiddellijk. Want dat is ook zo, vindt ze. Mijn blog is inderdaad kindonvriendelijk.

“Tja, Evy’ke, kijk…” zegt ze voorzichtig terwijl ze mij een slappe koffie inschenkt.

“Je schrijft inderdaad wel erg gedurfde verhalen tegenwoordig…”

Ik voel mezelf opstandig worden, dat doen kleine meisjes als hun moeder hen de les probeert te spellen.

“Wat weet gij daarvan?” zeg ik dapper “leest ge mijn verhalen nog? Want ge reageert al een hele tijd niet meer…”

“Ik lees ze”, zegt ze en schenkt zichzelf ook een koffie in.

“Maar vindt ge ze leuk?”

“Ik lees ze”, herhaalt ze. “Maar of ik ze leuk vind… Bwa… het zijn toch vooral mannen die reageren op uw verhalen, hee!”

Ze durft mij amper aan te kijken.

Ik sta weeral op het punt om te ontploffen. De tweede keer op één voormiddag. Dat is niet goed voor mijn lijf. En nog minder voor mijn gemoedsrust.

“Wat zegt ge nu weer?” roep ik uit. “Alsof mannen met hun penis lezen, mam… Die verhalen zijn echt goed en schoon en weet je, het gaat nog niet eens over seks maar over een hunkering naar intimiteit. Kent ge dat? Intimiteit? Weet ge wat dat wil zeggen? Dat ge u totaal kunt overgeven aan iemand, dat ge niet meer op uw qui-vive zijt, snapt ge dat, moeder? Daar gaat het over, over mijn hunkering naar intimiteit, over mijn eenzaamheid. Over mijn innerlijke tegenstrijdigheid tussen houterigheid en wellust. Tussen een soort van onwrikbare onschendbaarheid en de onweerstaanbare neiging om te provoceren en te verleiden. Ik moet daarover schrijven. Als ik dat niet doe, dan kan ik even goed ambtenaar worden of kapster of boekhouder. Kunst creëer je vanuit een innerlijke noodzaak. Dat is niet iets, waarover je weloverwogen beslissingen neemt. Het overkomt u. Snap je? Mam?”

Ze staat op. Schudt met haar hoofd. Ze is moe. Wil het allemaal niet horen. Waarom kan ik niet gewoon een gewoon jobke doen? Kindje toch. Het leven hoeft niet zo gecompliceerd te zijn. Maar dat zegt ze allemaal niet. Ze schudt gewoon met haar hoofd.

Ik sta op. Zeg dat ik naar huis ga. Dat ik dan maar een sprookje schrijven zal. Over een steenslang. Die wanhopig op zoek gaat naar een tijgerwaterelf, maar enkel een draak en een aap tegenkomt en dan maar transformeert in een sirene. Dat ik dát dan maar zal doen.

Mijn moeder haalt haar schouders op. Stout meisje, denkt ze. Ik glimlach teleurgesteld, trek mijn jas aan en vertrek. Buiten ligt mijn pa nog steeds te snurken. Het is een schitterende nazomerdag.

nazomer.eigen_.t-965x482

De Hollander IV – Weerwoord

Geplaatst op

“Beste,

Ik schrijf u omdat ik vind dat het welletjes is geweest. Die verhouding tussen ons. Ik moet mij in steeds meer bochten wringen om op te leveren wat jij van mij verwacht. En daar komt nog eens bij dat ik compleet verbolgen was over die voorstelling waar je mij naartoe liet gaan. Dat illustreerde (achteraf gezien) misschien wel des te duidelijker hoe groot het verschil is tussen onze ideeën van wat erotiek betekent. Ik ben de lullen, de kutten, het geneuk en het gerampetamp waar jij zo op geilt, kotsbeu. Mijn pen is compleet verschraald. Gelijk een woestijn. Gelijk de tarmac op een dorpsweg. Met droogtespleten en al.

Maar ik wil u een voorstel doen. Luister. Op zondag lees ik graag de erotische gedichten op ZICHTBAAR ALLEEN. Soms gaan die gedichten effectief over het liefdesspel tussen de lakens, andere keren gaat het over iets onschuldigs als het spelen met elkaars vingers en laatst ging het over frambozen en treinen. Daar werd ik eerlijk gezegd niet echt warm van. Frambozen vind ik totaal overroepen als lustopwekkers. Zo melig en flets. Geef mij maar de kleine, warme, blauwe druiven die hier in de tuin groeien. Eerst laat je ze ploffen tussen je tanden, dan pers je het sap eruit met je tong en je gehemelte en dan laat je ze in je keelgat glijden. Ik vind dat fantastisch erotiserend. Aardbeien kunnen ook dienen. Maar dan vooral omwille van het aroma. Ik ben een ongelofelijke geurfetisjist. Anijs vind ik ook heerlijk trouwens 😉 Over treinen heb ik niks te zeggen.

blauwe-druiven

En nu dacht ik: Als ik nu eens erotische gedichten voor u zou schrijven? Maar dan niet over frambozen en treinen en handjes vasthouden. Ik zou de thema’s uiteraard aanpassen aan uw persoonlijke voorkeuren. Ik weet dat je denkt dat je niet van poëzie houdt, maar ik kan dat niet geloven. Wie houdt er nu niet van poëzie? Ik denk dat je dat kunt vergelijken met het eten van olijven. De eerste keer denk je: Wat is dit? En je spuugt de wansmakelijke paarse parel verontwaardigd in je hand. Maar op één of andere manier begint er vanaf dat moment een smaakhunkering te groeien op je tong en in je mond en dat begint dan te woekeren doorheen heel je lijf. Misschien moet je het nog eens proberen? Misschien ben je toch geen zwijn? En je stopt opnieuw een olijf in je mond. En deze keer neem je een Kalamata olijf. Dat zijn de enige die echt rijp zijn. En je denkt: Goh, misschien… nee!… of toch?! In elk geval, wat ik wil zeggen is: poëzie moet je leren smaken. En daarom dacht ik (ik denk veel te veel): Als ik nu bij wijze van spreken eens een proefgedicht stuur?

kalamataolives

Ik heb speciaal voor u een vrije interpretatie gemaakt van een schitterende, Franse kussenmonoloog (‘Monologue de l’oreiller) van D. Van Reybrouck. De oorspronkelijke monoloog gaat over een buitenechtelijke vrijpartij, maar dat gegeven heb ik eruit gelaten. Ik ben geen getrouwde vrouw meer, zie je. Ik heb het ook ingekort want ik had nog maar één postzegel.

Schemeruur

Ik wil dat een leven dit schemeruur is
in deze kamer waar gij ontwaakt

Waar ge mijn nek en schouders streelt
traag beweegt en draait

Waar ge mij opwindt

Waar ik zeg: ik wil niet dat ge mij zo ziet
gelijk een grassprietje in de zomerzon

Ik wil dat een leven dit schemeruur is
in deze kamer waar ge uw hemd legt over mijn gezicht
de mouwen neemt en mijn hoofd optilt

Waar ge een knoop maakt achter mijn haar
mijn armen bindt op mijn rug

Waar ik denk: nu

Waar ik het puntje voel van uw tong
een kleine golf die afdaalt

Waar ge mij likt, gelijk de zee

Ik wil dat een leven dit schemeruur is
in deze kamer waar ik wacht
tot ge mij eindelijk schilt
gretig het sap opdrinkt en mij verschalkt

Waar ik stil kreun en gij zegt: stil
Waar we niks meer zeggen
Waar ik wacht
gehoorzaam
kom

Ik wil dat een leven dit schemeruur is
in deze kamer waar ge uw handen plant op mijn heupen

Waar ge mij optilt als een heuvel

Waar ik een altaar ben, een kast, een kruik

Waar ge mij neemt
en ik uw sidderingen tel
uw ogen voel die mij bekijken

Waar ge mij streelt en zoekt

Waar ge u uitstrooit in mij
Waar ik u voel en gij siddert

Nog
Nog

 

Ik wacht je reactie ongeduldig af.

Liefs,

Evy

PS Stuur je nog wat drop?”

 

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: