RSS feed

Categorie archief: Impressie

Fie

Geplaatst op

Waar het fietspad in Rotem het Reselt kruist is enkele maanden geleden een nieuw fietscafé geboren. Fie heet het. Het heeft een gezellig buitenterrasje en een binnenruimte die daarop uitkijkt door een grote glaspartij. Nu de dagen kouder worden nestelen steeds minder mensen zich op het terras. En diegenen die het wel nog doen worden stilaan van binnenuit vreemd bekeken. Ondertussen kan met enige zekerheid geconcludeerd worden dat het ongeprikten zijn. Paria’s van de maatschappij.

Het doet me erg denken aan een belevingsvoorstelling die ik een paar jaar geleden maakte. Bij aankomst werden de mensen willekeurig ingedeeld in een A en een B groep. Families en koppels werden zo uit elkaar gehaald en aan de B mensen werd gevraagd om buiten (het was winter) te wachten. De A mensen mochten binnen plaatsnemen in een gezellige ruimte (die uitkeek op de parking waar de B mensen stonden te bibberen) waar ze verwend werden met een drankje en een hapje. Voor de B mensen ging de sfeer snel van wel grappig naar vervelend naar verontwaardigd tot boos. Voor de A mensen ging het van hilarisch naar enigszins meelijdend maar och ja, de hapjes zijn wel heel lekker.

Na de verdeling van het publiek in twee comfortklassen en de confrontatie door het raam van beide partijen, volgde er in onze voorstelling een coup de théatre: de A mensen mochten de schouwburg betreden en zouden de voorstelling volgen als kijkend publiek. De B mensen werden geblinddoekt naar het podium geleid en beleefden de voorstelling als participant, als meecreërend publiek.

De reacties achteraf waren bijna unaniem: als ze op voorhand een groep hadden mogen kiezen, hadden ze voor de volle beleving van de B groep gekozen.

Europa gaat massaal voor de coronapas, maar wat beslist Belg... - Het  Nieuwsblad Mobile

Ik vraag mij af of er voor de B groep, de paria’s van de coronamaatschappij ook een coup de théatre volgen zal. Of zullen ze permanent tentoongesteld worden als curiositeit voor een publiek van onverschillige cultuursnuivers dat zich apathisch warmt aan koffie en loos comfort?

Kwatsch in pakskes

Geplaatst op

Op zaterdag 13/03/2021 hekelden we één jaar lockdown met een theatrale interventie in het centrum van Genk. Deze actie deden we in het kader van een nationale artistieke coup de poing, georganiseerd door Still Standing for Culture.

Met deze actie willen we oproepen tot een eerlijker crisisbeleid. Alle delen van de samenleving, ook kunst en cultuur, verdienen een volwaardige plek in deze crisis. Meer nog, we zijn ervan overtuigd dat kunst en cultuur nu meer dan ooit essentieel zijn om de sociale cohesie te herstellen na een jaar van angstterreur.

We speelden de politieke satire ‘Kwatsch in pakskes’, een ludiek stuk waarin alle kopstukken van de coronacrisis ervan langs kregen 🙂 Ik schreef de tekst en speelde de rol van Hartenkoningin. Stokely Dichtman bouwde de waanzinnig bombastische pruik en speelde de rol van verteller en publieksmenner 😀

Het werd een heerlijke, stormachtige dag daar in Genk. Er waren mensen die speciaal voor het stuk afgezakt waren, er waren toevallige passanten die bleven plakken en zich een kriek lachten, er waren ook mensen die hevig hun hoofd schudden, er waren stiekeme genieters die het circus vanop een afstandje bekeken, er waren kinderen, er waren flikken die een oogje dicht knepen, er waren stevig doorstappende mensen die niet wisten wat ze zagen, er was applaus. Applaus voor het sprankeltje theatermagie dat we in het rond strooiden, applaus voor de humor, de ontspanning, de troost, voor het samen lachen met en het heel eventjes afschudden van de verschrikkelijke, surreële, aanslepende situatie waarin we zijn verzeild.

Foto’s door Helena Swennen

Filmpje: VID_20210313_160326.mp4 – OneDrive (live.com)

Witte linten wandeling

Geplaatst op

Gisteren wandelde ik mee in de wittelintenwandeling in Hasselt. Een vreedzaam initiatief om de aandacht te vestigen op de nefaste neveneffecten van de coronamaatregelen en om op te roepen tot een humaan, democratisch en genuanceerd beleid.

Met zo’n driehonderd mensen wandelden we door het centrum van Hasselt. Omstaanders reageerden overwegend positief en enthousiast op onze boodschap. Er werden veel duimpjes omhoog gestoken, horeca-uitbaters kwamen geëmotioneerd op hun dorpel staan en omarmden onze roep naar versoepelingen en een terugkeer naar een leefbare samenleving die een volledigere waaier aan maatschappelijke noden en belangen erkent, uitdraagt en beschermt.

Ik trok voor de gelegenheid een ludiek, theatraal kostuum aan om de mensen een zotte riem onder het hart te steken, om een lach op hun gezicht (of ogen) te toveren, om een klein sprankeltje theatermagie in het rond te strooien. Veel mensen kwamen spontaan naar me toe, wilden met me op de foto, gaven me lieve kadootjes en vertelden me hoeveel deugd mijn positieve, grappige, absurde verschijning hen deed. Dat ze daar meer dan ooit behoefte aan hadden in deze sombere tijden.

Ik neem dat mee. Dat we deze ongeziene, voortschrijdende, wrange situatie met moed en authenticiteit maar ook met humor en een groot, bonzend, strijdvaardig hart aan de kaak moeten stellen, betwisten en chargeren in de naam van de menselijkheid, de democratie en de (levens-)kunst.

Foto’s gemaakt door Helena Swennen

La Manifestation

Geplaatst op

Waauw. Na bijna een jaar zonder theater, werd ik gisteren samen met een select clubje uitverkorenen ondergedompeld in een staaltje fantastisch belevingstheater! “An immersive experience: La Manifestation”

De ervaring begon in het station van Leuven. Daar parkeerden we onze auto, kregen we een koffie aangeboden en stapten we – zonder al te veel voorkennis – op de IC trein richting Blankenberge. De ambiance was gemoedelijk zondags maar sloeg bruusk om toen we in Brussel Noord aankwamen. Onze trein arriveerde op een perron waar over de volledige lengte van de trein, om de twee meter een knokbaas in volle wapenuitrusting (pantser, kogelvrij vest, helm, wapenstok, schild) stond opgesteld. Een erehaag van machtsvertoon. Gelukkig hadden wij de instructie gekregen om in Brussel Centraal uit te stappen, maar de grimmigheid had zich genesteld. Met een klein hartje – wat had men voor ons in petto? Hadden we er wel juist aan gedaan om ons hiervoor op te geven? Waren we ondertussen niet té zeer vervreemd van die bijzondere, artistieke, absurde laag van beleving? – stapten we uit in Centraal. Op het eerste zicht waren de gepantserde vechtjassen hier niet aanwezig, maar we voelden als het ware hun priemende ogen op onze huid. Nauwlettend kabbelden we mee naar buiten met een kleine stroom reizigers. Daar zagen we hoe een groepje manifestanten omsingeld werd door eenzelfde politionele knokploeg. We besloten de actie vanop een afstandje te bekijken. Ondertussen zochten we naar medebelevenaars. Al gauw zagen we verschillende mensen met groene kokers rondlopen die uitgedeeld werden door een groepje jonge hippies, studenten die hun jeugd en hun recht op volwaardig onderwijs kwamen opeisen. We vertelden dat we erbij hoorden, dat we medestrijders waren en we kregen een koker, die – mits toverformule – een uitrolbare affiche bleek te zijn: With a loving heart we say freedom

Andere kompanen bleken van een geheel andere signatuur: moeders voor een democratische, humane wereld voor hun kinderen, twee bejaarden op een bloemenfiets tegen het vaccin, kunstenaars voor een stip op de horizon, een testosteronbink met een Vlaamsche vlag, een directrice van een home wiens geweten niet meer zweeg sinds de gedwongen opsluiting van haar bewoners tijdens de eerste lockdown, kleine ondernemers op de rand van het faillissement en andere – volgens het Nieuwe Normaal – abnormale burgers.

Banksy – Love is in the air Flower Thrower

We zagen te laat dat in alle invalshoeken de witte champignonhoedjes van de gepantserde brigade planmatig uit de grond schoten. Hier met paarden, daar met honden, overal met een wapenstok in de aanslag. We begrepen dat communicatie via intimidatie symbolisch en visueel zou plaatsvinden. We werden tergend traag maar meedogenloos bij elkaar gedreven. Ondertussen strooiden onze smartphones verwarring met berichten dat een bende hooligans en relschoppers gearresteerd werd aan Brussel Centraal. Er waren wapens gevonden en iedereen was opgepakt. Ging het over ons? Waren wij de hooligans? Waren de groene kokers gemaakt van staal? Wat zat er in mijn koffie?

“Waarom staat u hier, mevrouw?”

Ik sta hier voor een humaan, proportioneel, democratisch beleid.

De hippies draaien liedjes van Bob Marley. We dansen, zingen, roepen van tous ensemble en van vive la liberté en alors on danse. Maar de dansvloer wordt steeds kleiner, dichter bevolkt en van c*proof manifesteren is al lang geen sprake meer. We zijn omsingeld en in de minderheid. Eén voor één worden we uit de vreedzame moshpit geplukt, met colsonbandjes geboeid en An der Nordseeküste-gewijs op de grond geïnstalleerd. We zijn nu officieel superverspreiders. Iemand blaat. We lachen. Vechtjassen te paard paraderen in cirkels rondom ons. Quel spectacle! Quel cirque! Applaus! Maar we zijn geboeid. Dus we joelen.

Na een uur van nog meer machtsvertoon (dat stukje vond ik eerlijk gezegd een beetje langdradig) worden we, dicht opeen gepropt in busjes, naar een politiekazerne gebracht. Iedereen ontdoet zich eigenhandig van zijn slappe boeien. Dat is prima, want het stelt allemaal ook niets voor (zegt een agent) en we zijn bovendien ongevaarlijk. In de kazerne worden we verdeeld in grote cellen. We krijgen wafels, water, thermische dekens, maar geen boete. Er kan ons immers niets ten laste gelegd worden. Het einde van de experience nadert. We ontspannen, smeden banden en plannen voor toekomstig verzet. Dat ik Telegram moet installeren. Dat je een maatschappij niet kan blijven opsluiten. Dat de Belg een mak persoontje is. Ondertussen ontdoen de vechtjassen zich van hun pantser (het blijken gewonen mensen te zijn). Ze openen de deuren van onze cellen en roepen in koor: “Vous êtes libres messieurs dames! Le spectacle est terminé!”

We staan op en geven hen een staande ovatie.

We tekenen nog voor ontslag en krijgen dan een busrit aangeboden naar Brussel Centraal. Daar staat een trein – netjes op tijd, vóór de avondklok luidt – richting Leuven ons op te wachten aan een vredig perron. Iemand haalt een groene koker uit zijn broekzak, steekt hem op, inhaleert en blaast aerosolen van Belgisch surrealisme besmettelijk in het rond.

BURT'S DRAMA

Inspiration, Insight and Information for Drama Teachers

Patterns of Meaning

Exploring the patterns of meaning that shape our world

Hardnekkige melodietjes

Kirstin Vanlierde

Swiss Policy Research

Geopolitics and Media

Kirsten Zeemeermin

Artikelen, verhalen, gedichten, sprookjes en muziek

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

KunstVensters

online kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, taal, poëzie

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting & kunstZINNIG

Your artbeat and market pulse

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

Alowieke

Gewortelde nomade in Friesland

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: