RSS feed

Tagarchief: zee

Smeltwater

Geplaatst op

Ik smijt mezelf in de liefde
die smelt en vergaat
die poëzie destilleert

Mijn verzen puzzelen mij bijeen
en wachten op catastrofes

om opnieuw te ontspringen

Een beek, een zee
die dingen zijn zo
inwisselbaar

zee

 

Advertenties

Impersant*

Geplaatst op

Mag ik je woorden ondertussen
plukken | plakken
op mijn lijf | waar de stilte
bijten sloeg

op het rijm (van mijn vel)

Mag ik je zinnen prikken
liefde lassen | in je adempoos
zodat je evenwel (je kan het niet laten)
mij een blos | toedicht

op mijn zandbank
in de kamer met bloemetjesbehang

waar jij in een mirage
van vergeten dromen | op volle zee
voorbij komen zal

of niet?

girl on couch
“Girl on couch” – Collage van een eigen tekening en een cartoon die ik van het
web geplukt heb 

*Impersant is een schoon Vlaams woord dat (ongeveer) ‘ondertussen’ of ‘terloops’ betekent. Het is een vervlaamsing van het Franse ‘en passant’.

Zeevonken

Geplaatst op

Het vakantiehuis lag prachtig verscholen in de duinen. Op wel twee kilometer van het dorp. Wat hier gebeurde, werd opgepikt door de wind en over de Waddenzee gevoerd om uiteindelijk op te lossen in flarden van piratenverhalen. Zo was er het verhaal van een Vlaamse schrijfster die erotische verhalen tegen betaling schreef voor de Hollandse eigenaar van het huis. Na een aanhoudende writersblock had hij haar hier uitgenodigd om wat inspiratie te komen opsnuiven. Ze had in haar eentje de overzetboot genomen vanuit Lauwersoog, vervolgens had ze de bus gepakt tot aan de laatste halte van de Badweg en uiteindelijk had ze nog twintig minuten door de druipende regen moeten stappen om bij het vakantiehuis aan te komen. Het huis was verlaten. De Hollander had een briefje op de deur gehangen met de boodschap dat hij dringend weggeroepen was maar dat hij de volgende dag zeker terug zou zijn en dat de sleutel onder de mat lag. De schrijfster liet zichzelf binnen, trok haar natte kleren uit en nestelde zich in de hangmat in de woonkamer. Omdat ze al een lange, vermoeiende reis achter de rug had, viel ze bijna onmiddellijk in slaap.

Ze sliep de hele nacht door. In de hangmat. Foetushouding. De volgende ochtend werd ze wakker door het krijsen van zeemeeuwen. In een hoek van de kamer zat een naakte man in een schommelstoel naar haar te kijken. Een lege fles wijn en een overvolle asbak aan zijn voeten. Op de plancher. Maar hij noemde dat een houten vloer. Op zijn schoot lag haar verhalenbundel Boze wolven.

“Ik heb je de hele nacht gelezen”, zei hij met een lage, geruststellende stem.
“Ik weet wat jij nodig hebt. Ik weet wat er met jou aan de hand is. Meisje.”
De schrijfster voelde zich al lang geen meisje meer, maar ze protesteerde niet. Ze brandde bovendien van nieuwsgierigheid om te horen wat hij over haar te zeggen had. Ze vond het al bij al ook wel een beetje lachwekkend. Mannen die denken dat ze je kennen omdat ze je lezen. Hoe intelligent kunnen die zijn? Ze had haar handen onder haar hoofd gelegd. Het binnenvallende licht van de ochtendzon viel op haar borsten. Ze glommen als twee zoete amandelbroodjes. Tenminste dat vond de man in de hoek van de kamer. En hij kon het weten.

“Vertel eens” zei ze glimlachend. “Wat is er aan de hand met mij?” Ze wentelde haar bijeengebrachte knieën en dijen van links naar rechts. Alsof haar benen een schubbenstaart waren.

De man in de hoek van de kamer dacht aan een meermin. Die zag je hier soms. In de vroege ochtend kwamen ze eieren leggen in de duinen. Daar zouden dan later kleine sirenes uit geboren worden. (Mensen denken dat het duinslangen zijn. Omdat ze niet goed kijken.)

De man stak een sigaret op. Inhaleerde de rook tot op de bodem van zijn longen.

“Jij weet niet wat liefde is, meisje. Je denkt dat je het weet, maar elke kronkel van je lijf vertelt me dat je haar zoekt. Dat je nog steeds langs de vloedlijn van het leven loopt, tevergeefs speurend naar zeevonken. Levensvonken. Weet je wat ik ook voel? Als ik naar je kijk? Als ik je lees? Als ik je haren achter je oor strijk en je daar kus om je geur op te snuiven? Leegte. Ik voel een leeg lijf, een leeg hart, een leeg leven.”

De man sprak vol smaak en gearticuleerd. De meermin in de hangmat plukte zijn woorden uit de lucht en plakte ze één voor één op haar bovenlijf. Op haar amandelbroodjes plakte ze ‘leven’ en ‘vonken’, de tussenliggende ‘s’ liet ze sidderen op haar tong. Gelijk een knispersnoepje. Ze lachte. Wentelde haar staart opnieuw van links naar rechts en draaide zich dan op haar zij om hem beter te kunnen zien. Haar hart klopte in haar lippen. Ze ademde een scheut ochtendzeebries in. Zuchtte hem terug uit.

“Wat een onzin” zei ze kordaat (om haar teleurstelling te verbergen). “Je kon niet meer mis zijn. Meneertje. Klein duinenkapiteintje. Mislukte matroos. Zwemmen doe je in zee. Niet in de kwelder. Niet op het strand. Denk je echt dat je mij kent? Omdat je me gelezen hebt? Omdat je mij een hele nacht doorbladert hebt? Kom, verdomme eens van me proeven. Hier in het water. De hangmat was nu een zachte schelp. Eentje die nog uitharden moet. De vloerplanken eronder waren verdwenen of veranderd. In zeegolven.

De meermin ging verder met haar explosieve betoog. Smeet haar woorden als modder naar de man in de hoek van de kamer.

“Er is geen leegte in mij. Splatch. Integendeel. Ik zit met een teveel. Een verschrikkelijk overschot aan bloed en liefde en leven. Splatch. Ik word haast claustrofobisch in mijn lijf. Ik ben een vissenmond die hapt en snakt naar een streep lucht. Splatch. Ik wil overstromen. Liefje. Mag ik je zo noemen? Mag ik je liefje noemen? Dat vind ik zo’n schoon woord. Splatch. Mag ik het op je lijf plakken? Mag ik je kussen? Mag ik mijn kloppende lippen tegen die van jou kleven? Mag ik je woorden in mijn lijf zuigen? Je zinnen? Je bloed? Je verschrikkelijke onwetendheid? Tot de laatste streep lucht in mij verdwenen is? Tot je mij heerlijk en vol overgave (dat bedoelde je, toch?!) overstromen laat? Tot mijn honing jouw lijf bedekt? Zodat je zoet en kleverig dromen kan. Mag ik dat? Liefje? Splatch.”

De man in de hoek van de kamer was extatisch. Hij liet zijn lange tong uit en in zijn mond rollen om de modderspatten van de meermin op te vangen. Als kleine brokjes prooi liet hij elke spat – zonder te kauwen – in zijn keelholte verdwijnen. Zijn bolle ogen verzonken daarbij telkens een beetje dieper in zijn gezicht. Zijn tanden raakten de spatten amper. Plagerig zonder te bijten. Aan zijn mondhoeken verschenen plots twee blazen. Daarmee produceerde hij een bijzonder geil en onweerstaanbaar (tenminste voor de meermin) geluid. De sirene gleed uit haar schelp en zwom naar hem toe. Hij sprong uit zijn stoel (hij had zich al té lang moeten beheersen) en in haar armen. Hun ledematen werden zacht. Als twee weekdieren wentelden zij zich om elkaar heen. Likten elkaar. Tot er een liefdespijl van honing en zoute tranen uit hun lijven schoot, waarlangs ze zich naar beneden lieten tollen. Ze dansten. Draaiden. Likten elkaar warm en zacht. Persten uiteindelijk simultaan een romige, kleverige wolk uit hun geslacht, die ze in elkaar lieten vloeien tot een sidderend wolkendek dat maar op en neer bleef deinen tot de zon bijna onderging, tot de mensen op het strand met hun vliegers verdwenen waren, zich genesteld hadden op een terras in het dorp. Waar ze omhoog keken naar die toch wel heel bijzondere avondlucht waar een sliert van honing doorheen leek te glijden.

zonsondergang

De sirene en de kapitein

Geplaatst op

… De sirene draaide zich om. Ze kon de aanblik van de eenzame man op het eiland niet meer verdragen. Ze huilde. Ze huilde zoveel dikke tranen dat heel de wereld veranderde in zee. Zout water. Eerst werd ze daar nog verdrietiger van, maar na een tijdje besefte ze dat ze nu kon zwemmen naar waar ze wou. Heel de wereld lag aan haar voeten. Stilaan begon ze terug te neuriën, zachtjes en melodieus in een lichte bries. Ze was vergeten hoe mooi ze zingen kon. De sirene liet haar staart elegant in en uit het water golven. Ze zonde op zeebanken waar haar schubben schitterden als parels. Ze kliefde door het water als een pijl.

Op een dag ontmoette de meermin een man in een papieren bootje. Op zijn hoofd stond een gerafelde kapiteinshoed. Zijn huid was bruin getint door de zon. Hij glimlachte naar haar. Zij zwom aftastend rond zijn bootje en gooide een paar voorzichtige noten (zacht en melodieus) naar hem toe. Hij raapte ze op, spande een touwtje van de boeg, over de nok van de papieren mast, naar de achtersteven en hing de noten eraan met venusschelpen. Haar noten wapperden nu boven zijn hoofd. De man legde zich in zijn hangmat, sloot zijn ogen en luisterde hoe de wind er doorheen danste.

De volgende dag en de dagen erna zwom de sirene steeds darteler rond de man in het papieren bootje. En ze gooide hem steeds een handjevol nieuwe noten toe. De kapitein raapte ze telkens op en hing ze één voor één aan de draad, die stilaan in een balk veranderde om het gewicht te kunnen blijven torsen. En als de wind dan door de noten danste en de man in zijn hangmat klom om naar het lied van de meermin te luisteren, dan zwom zij naar een zandbank om daar stilletjes naar de man te kijken. Elke dag werd de zandbank een beetje groter, zodat ze zich steeds meer uitstrekken kon. Na honderd dagen lag ze volledig ontplooid te parelen in de zon.

Maar toen ze de dag erna opnieuw naar haar papieren kapitein zwemmen wou, sloeg het noodlot opnieuw toe: de zandbank was een land geworden dat als een krater gaapte tussen haar en zijn zee. Ze kneep haar ogen tot spleetjes maar ze kon hem niet ontwaren en hij spitste zijn oren tot hoog in de hemel maar er vielen geen nieuwe noten in zijn boot. De kapitein dobberde treurig langs de vloedlijn. De meermin huilde. Ze huilde zoveel dikke tranen dat het land opnieuw in zee veranderde. Zout water. Na zeven nachten van verdriet bleef er enkel zee en een zandbank over. In de verte zag ze haar kapitein in zijn bootje. In de verte hoorde hij haar zingen. Ze zwommen en peddelden onstuimig naar elkaar toe. Tot er slechts enkele meters zee tussen hen in dreef. De meermin stopte plots met zwemmen en watertrappelde ter plekke. Ook de kapitein  staakte het peddelen. Ze keken elkaar lang en droef aan. Ze beseften dat ze enkel in een tranendal samen zouden kunnen zijn. Dat hun geluk haar zou opbranden en hem zou laten vastlopen. Ze wierp hem een laatste noot toe. Hij hing deze finale klank zorgvuldig aan de balk. Haar lied was klaar nu. Ineens ontstak er een hevige wind. Er weerklonk een wilde, jankende treurzang.

De sirene dook diep in het water, zo diep dat haar bloed verstilde. Schubben bedekten haar buik en haar navel, haar borsten, haar schouders, haar armen en ten slotte ook haar hoofd. Haar haren werden zeewier. Haar ogen twee oesterparels.

Niemand heeft ooit nog iets gehoord van de kapitein. Misschien verdronk hij wel van eenzaamheid. Misschien veranderde hij in een zeemonster. Misschien was hij slechts een verzinsel van de meermin.

paper-boats-and-wishes

Op een eiland

Geplaatst op

Ik dobber in open zee
golven rondom mijn hals doorheen
zoutkristallen schemert een eiland

waar jij een huis bouwt en een tafel dekt
een haarlok liefdevol strijkt achter een oor
waar jij je lippen plant
in een nek, op een voorhoofd
op schouders, vleugels om te zweven
over zeeën van tijd

waar jij onze dromen herkneedt
ze geduldig rijpen
laat aan een boom
op een eiland

waar jij ze plukt
deelt met smaak
elk snufje zout
in de wind slaat

Ik bons met mijn staart
je zegt dat sirenen niet bestaan
op een eiland
waar jij was in je oren stopt
klimt in een mast en je vastbinden laat
op een eiland

waar de wind ziltig zingt
waar golven tegen kliffen slaan

sirene
Gustav Klimt – Goldfish, c. 1901 – Detail

Meermin

Geplaatst op

P1010278

Mijn bloed slurpt zonlicht

maakt schubben

van mijn vel

 

Glanzend zilver, een spiegel

Als je goed kijkt, lijk ik wel

 

op jou

 

Wij happen naar lucht

duiken in de diepte

 

Klitten samen, onze schaduw

als één meer

min

 

danst

 

over de vloer

van de zee

 

Paradijs

Geplaatst op

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: