RSS feed

Tagarchief: water

De sirene en de kapitein

Geplaatst op

… De sirene draaide zich om. Ze kon de aanblik van de eenzame man op het eiland niet meer verdragen. Ze huilde. Ze huilde zoveel dikke tranen dat heel de wereld veranderde in zee. Zout water. Eerst werd ze daar nog verdrietiger van, maar na een tijdje besefte ze dat ze nu kon zwemmen naar waar ze wou. Heel de wereld lag aan haar voeten. Stilaan begon ze terug te neuriën, zachtjes en melodieus in een lichte bries. Ze was vergeten hoe mooi ze zingen kon. De sirene liet haar staart elegant in en uit het water golven. Ze zonde op zeebanken waar haar schubben schitterden als parels. Ze kliefde door het water als een pijl.

Op een dag ontmoette de meermin een man in een papieren bootje. Op zijn hoofd stond een gerafelde kapiteinshoed. Zijn huid was bruin getint door de zon. Hij glimlachte naar haar. Zij zwom aftastend rond zijn bootje en gooide een paar voorzichtige noten (zacht en melodieus) naar hem toe. Hij raapte ze op, spande een touwtje van de boeg, over de nok van de papieren mast, naar de achtersteven en hing de noten eraan met venusschelpen. Haar noten wapperden nu boven zijn hoofd. De man legde zich in zijn hangmat, sloot zijn ogen en luisterde hoe de wind er doorheen danste.

De volgende dag en de dagen erna zwom de sirene steeds darteler rond de man in het papieren bootje. En ze gooide hem steeds een handjevol nieuwe noten toe. De kapitein raapte ze telkens op en hing ze één voor één aan de draad, die stilaan in een balk veranderde om het gewicht te kunnen blijven torsen. En als de wind dan door de noten danste en de man in zijn hangmat klom om naar het lied van de meermin te luisteren, dan zwom zij naar een zandbank om daar stilletjes naar de man te kijken. Elke dag werd de zandbank een beetje groter, zodat ze zich steeds meer uitstrekken kon. Na honderd dagen lag ze volledig ontplooid te parelen in de zon.

Maar toen ze de dag erna opnieuw naar haar papieren kapitein zwemmen wou, sloeg het noodlot opnieuw toe: de zandbank was een land geworden dat als een krater gaapte tussen haar en zijn zee. Ze kneep haar ogen tot spleetjes maar ze kon hem niet ontwaren en hij spitste zijn oren tot hoog in de hemel maar er vielen geen nieuwe noten in zijn boot. De kapitein dobberde treurig langs de vloedlijn. De meermin huilde. Ze huilde zoveel dikke tranen dat het land opnieuw in zee veranderde. Zout water. Na zeven nachten van verdriet bleef er enkel zee en een zandbank over. In de verte zag ze haar kapitein in zijn bootje. In de verte hoorde hij haar zingen. Ze zwommen en peddelden onstuimig naar elkaar toe. Tot er slechts enkele meters zee tussen hen in dreef. De meermin stopte plots met zwemmen en watertrappelde ter plekke. Ook de kapitein  staakte het peddelen. Ze keken elkaar lang en droef aan. Ze beseften dat ze enkel in een tranendal samen zouden kunnen zijn. Dat hun geluk haar zou opbranden en hem zou laten vastlopen. Ze wierp hem een laatste noot toe. Hij hing deze finale klank zorgvuldig aan de balk. Haar lied was klaar nu. Ineens ontstak er een hevige wind. Er weerklonk een wilde, jankende treurzang.

De sirene dook diep in het water, zo diep dat haar bloed verstilde. Schubben bedekten haar buik en haar navel, haar borsten, haar schouders, haar armen en ten slotte ook haar hoofd. Haar haren werden zeewier. Haar ogen twee oesterparels.

Niemand heeft ooit nog iets gehoord van de kapitein. Misschien verdronk hij wel van eenzaamheid. Misschien veranderde hij in een zeemonster. Misschien was hij slechts een verzinsel van de meermin.

paper-boats-and-wishes

Advertenties

Op een eiland

Geplaatst op

Ik dobber in open zee
golven rondom mijn hals doorheen
zoutkristallen schemert een eiland

waar jij een huis bouwt en een tafel dekt
een haarlok liefdevol strijkt achter een oor
waar jij je lippen plant
in een nek, op een voorhoofd
op schouders, vleugels om te zweven
over zeeën van tijd

waar jij onze dromen herkneedt
ze geduldig rijpen
laat aan een boom
op een eiland

waar jij ze plukt
deelt met smaak
elk snufje zout
in de wind slaat

Ik bons met mijn staart
je zegt dat sirenen niet bestaan
op een eiland
waar jij was in je oren stopt
klimt in een mast en je vastbinden laat
op een eiland

waar de wind ziltig zingt
waar golven tegen kliffen slaan

sirene
Gustav Klimt – Goldfish, c. 1901 – Detail

Blijven drijven

Geplaatst op

Zeg dat ik blijf
drijven dat ik blijf
zweven op zout
water (zweet & tranen)

Denk dat ik word
wat ik voor
wend word
wat ik na
laat

Vergeet

hoe ik ruik
hoe mijn huid
[knettert]
mijn lijf schuift

Als de branding

Mijn voeten
in het zand
mijn hoofd
ergens – tussen

Dromen & willen weglopen
& hopen dat ik blijf
drijven dat ik blijf
dansen alsof

niemand het ziet

 

Kokoro Dance Wreck Beach Butoh Performance
Kokoro Dance

Sunny Sky

Geplaatst op

The greatest loss
was the youth of our love

struck
a hammer
rain
drops

magic into a salty river
takes a while before you consider
floating
might just be enough
to sadly follow through

The water is deep
the water is blue
the water is ice cold
sticks like glue
if you try to cheerfully
strike back

to look @ dewy dreams
you shed reflected in a cloudless
sunny sky

Dicht bij het water

Geplaatst op

Dicht bij het water kwam ik hem tegen. Voor de eerste keer. Hij lag er uitgestrekt zonlicht op te slurpen. Met een rietje. Voor rechtstreekse opname in het bloed. Hij ruilde er dromen voor tijd. En zilveren munten voor verlangens, die hij ooit had verpatst. Hij bekeek ze, glimlachte en bedacht dat hij ze nooit echt kwijt had gespeeld. Ergens in zijn lijf schoven schouderbladen op en neer. Ergens flapperde een staart. Ergens, aan het zicht onttrokken, dook hij in het water. En overal waar water was, zou hij zijn. Vanaf dan. Tussen rietstengels in de gracht. Tussen de blaadjes van de wilg aan de plas. Waarin hij de namen van vergeten mensen perforeerde. Zodat de wind er zijn weemoedige lied doorheen kon spelen. Onder het slijk van de Maas. Wachtend tot hij terug vol zou stromen. Tot hij terug meanderend zijn eigen grenzen afstrijken zou. Tot ik met mijn fiets voorbij rijd. Elke golfbeweging in mijn ooghoeken aftast. Ik doe alsof we elkaar niet kennen. Alsof ik geen weet heb van zijn bestaan. Alsof ik niet ter plekke aarden wil. Tot het water ook mijn wortels voedt. Tot ik zuurstof in de lucht kan blazen. En zonlicht opslurpen kan. Met een rietje. Voor rechtstreekse opname in het bloed. Wist je dat bloed zeewater wordt als je er één rietje ijzer uit zuigt en één rietje magnesium in blaast? Wist je dat een storm in een glas veroorzaakt wordt door een teveel aan zuurstof? Wist je dat magnesium ontbrandt wanneer het in contact komt met zuurstof? Dat het ontploft als vuurwerk in de donkere hemel. Sterren met zich mee sleept en dat het dan een goddelijk, wit licht over de oever verstuift. Waarin de liefde zich schuil houdt. Wist je dat? Ik doe alsof ik het niet weet en draai mijn rug naar het licht. Mijn voetsporen verdampen. Mijn aders schuiven tot dicht onder mijn vel. Boven mijn hoofd cirkelen meeuwen. Mijn handen smaken naar zout. Mijn buik kolkt. Ik spring. Ik zweef. Ik verdwijn in de maalstroom.

Nieuwjaarswens

Geplaatst op

Nieuwjaar

Tussen nu en later

Geplaatst op

Stippellijnen op het water
spiegelen in de lucht
spinnenwebben tussen

Nu en later

Een ragfijne brug
verschijnt als het rijmt
in de ochtendzon

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land of Eden

The golden age of Midgard is coming

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: