RSS feed

Tagarchief: verjaardag

Baboeshka

Geplaatst op

Ik heb het geluk om telkens twee volle weken nadat iedereen dat doet, terug te kunnen blikken. Op een jaar. Een levensjaar. Dat ook. Wanneer je niet langer dronken bent van knallende goede voornemens die over je heen druipen, onder je huid kruipen wanneer de laatste pijl afgeschoten is en de nacht opnieuw even donker schijnt. Wanneer je al die loze beloften aan jezelf en de ander afgeschud hebt en beseft dat persoonlijke evolutie slechts mogelijk is binnen de marges van de blauwdruk. Een steen in het water. Een pasgeboren lichtpuntje in een overleden sterrenstelsel. Ik ben al wie ik ben. Wie ik zijn zal. Groeien kan slechts inwendig. Laag na laag.

De recentste bedding zal altijd gevoelig zijn voor schimmels. Vochtproblemen. Tranen. Verdriet. Persoonlijk ging het mij nochtans voor de wind. Ik paste de lessen toe die ik in vorige levens leerde. Ik plukte eindelijk vruchten waar ik voorheen dacht dat er nooit een einde aan het zaaien komen zou. Ik woonde in een huis boordevol liefde en geluk. En toch. Vochtproblemen.

Men beschuldigt mij wel eens ervan neer te kijken op of alleszins vanop een kille afstand te kijken naar de mensen rondom mij. Dat zijn er veel. Een hele kudde. Met hier en daar een einzelgänger. Zoals ik. Een zwart schaap. Een kunstenaar. Een kluizenaar. Een heremiet. Een dwaas. Een wijze koning. Een outcast. Een outlaw. Een vreemde eend. In de bijt. In de troep. De meute. De horde. De alles-met-zich-meesleurende meander. Bruut geweld. Meedogenloos. Gedreven door een overdonderend, massaal buikgevoel. Vind je het raar dat die beschuldiging niet helemaal loos is? Toch had ik voorheen geopperd dat we in een knipperlichtrelatie zaten. Een haat/liefde verhouding. Waarbij we elkaar gefascineerd aftastten. Met onderlinge toestemming. Van mijn kant tenminste. Daar is niks mis mee.

Maar in het afgelopen jaar waren er dus vochtproblemen. Een heleboel. Op den duur zie je dan niks meer. Op den duur krijg je dan ademhalingsmoeilijkheden. En lelijke vlekken. Die er nooit meer uitgaan. Op je huid, je hout, je huis. Je denkt dan steeds meer aan een – op den duur onoverkomelijk – vertrek. Naar andere oorden. Met palmbomen. Nee. Doe toch maar iets unheimischers. Blauwdruk. Weet je wel.

Je groeit opnieuw naar binnen. Trekt een nieuwe, nauweraansluitende houten huid omhoog. Kruipt in je vel. En terwijl de bommen vallen in je oude huis. Terwijl een steeds gulzigere virtualiteit er om zich heen vreet en graait en alle vitaliteit uit jeugd en verzet en rebellie en hoop zuigt. Terwijl je er eenzaam duimpjes telt en langzaam verdampt in het sine qua non van het persoonlijke gemak. Zwaai je tevergeefs met lijfspreuken die er niet meer toedoen. Omdat ze gegrift zijn in lichamen die de Olympus, de heldenheuvel en masse besloten te verlaten. Bowie. Geen kat die durft in het oude huis. Geen androgyne ziel die zich vestigt in het door mij verlaten pand. Geen kameleons, geen zonderlingen, geen kwieten aldaar. Prince. Geen blote billen. Geen lustobjecten. Geen seks. Geen humor. Geen stiletto’s voor mannen in het steriele web. Eco. Niet comprimeerbaar, niet compatibel in het 140 tekens tellende rijk. George Michael. Wham. Geen plaats voor jeugdsentiment. Mijn grijze vader slaapt in zijn donzen armen in mijn oude bed. Hij moest eens weten. Let’s go outside, daddy. Shoot the dog. Niemand lacht in het afgeschud huis. Men is er te druk met tenen krullen, wonden likken, ontkrenken, als een geslagen hond de wereld laten weten dat men dit NIET pikt. Verdomme.

Mijn ellebogen raken de wanden van mijn nieuwe nest. Mijn tenen klimmen erlangs omhoog. Mijn kin rust op mijn knieën. Mijn ingewanden liggen op een hoopje. Mijn hoofd neemt verhoudingsgewijs veel te veel plaats in. Ben ik de laatste inwoner van deze structuur? Of is er nog ruimte voor groei? Ik droog mijn tranen. Neurie een lied. Starfish & Coffee. Tegen de echo’s van versleten én ontpoppende lulkoek. Proficiat al. Typt iemand. En stut dat met een duim. En een lachsalvo. En een hartje vol digitale liefde. En een traantje. Omdat ie helaas niet naar mijn voorstelling komen kan. Geen tijd. Geen bus. Geen interesse. Spijtig. Heel spijtig. Maar uitstel is geen afstel. We maken het goed. Een ander keertje, zeker wel. Maar nu niet. Nu even niet.

En terwijl ik diep wegglijd in mijn houten huid. Puzzelt een kinderhand mij vakkundig uit het steeds groter ogend gewrocht. Een pop! Roept het kind. Blij en verrast. Hoera!

feestvarken

Advertenties

Een mens

Geplaatst op

Warme wind blaast door onze lokken. Je hebt mooi haar, zegt ze. Met krullen erin. Ik knik. Soms wel. Ze zucht. Zwijgt. Ik bekijk ons in de spiegel. Dat ze twee maal ondergegaan is. Voor de eerste keer. Twee maal. Dat ze in de tegenstroom zat. Omdat de stok vrij was. Goed dat de meerminnen er waren. Eentje kwam ter hulp. Dat ze er nog is. En dat net nu ze een koffie wilde betalen. Aan de vriendinnen. Voor haar verjaardag. Ik kijk haar aan. Strijk over haar arm. Gelukkige verjaardag, zeg ik.

Twee kindjes komen poedelnat en luidrustig uit het kleedhokje. Zwaaien wild in het rond met hun rugzakjes. Zingen door haarborstels. Schudden schelpjes uit hun vacht. Ze kijkt, vergelijkt. Ik zeg dat ze van mij zijn. Ze knikt. Goed zo. Wat fijn. Dat ze koffie gaat trakteren. Ik knik. Zeker doen. Ze zoekt haar ticket. Ik vis het tussen mijn spullen uit. Of dat het hare is. 55+? We lachen. Al even, zegt ze.

Twee natte poedels kijken haar na. Wie was dat, mam? Een mens, zeg ik. Een mens.

Dag 14 - Geometrical

Ali Jas

Geplaatst op

Op dagen als vandaag is het goed om te reflecteren. Iemand vertelde gisteren een grapje. Dat je zuur gaat kijken van een suikerloos dieet. Ik word daar heel ambetant van. Kwaad. Verdrietig. En mijn slokdarm vult zich daarvan met lucht. Van onder naar boven vult de pijp zich met lucht. Ik voel me dan als een mijnschacht. Dat is geen fijne alias. Ik heb verschillende onaangename aliassen. Ik wentel me blijkbaar graag in ietwat gefrustreerde gedaantes. Personages. Die stuk voor stuk gemeen hebben dat ze raar zijn. Ik vind dat niet. Men vindt dat. En men heeft altijd gelijk. Zo is er het virtuele personage dat tekeningen maakt van naakte sumoworstelaressen en die dan vervolgens op haar online wall post. Dat doe je niet. Dat is zó fout, murmelen de vrienden dan. Er is ook Geertje. Geertje is de dame in wiens huid ik zo graag kruipen zou. Maar die enkel uit mijn pen durft vloeien. Ze woont in het koffiehuis hier in het dorp. Daar spreken we soms af. Om koffie te drinken en om gedachten uit te wisselen. Geertje vindt zichzelf te intelligent voor deze wereld. Onbegrepen dat ook. En raar. Maar dat zei ik al. Niemand vindt Geertje tof. Alleen ik. Daarom kan ik ook nooit weigeren als ze vraagt om af te spreken. Zodat ze haar gal over me heen kan spuwen. Je zal er maar mee blijven zitten. Een met lucht gevulde mijnschacht is daar niks tegen. Daarvan hoef je enkel het tjoepke los te draaien. Gal is toch een ander paar mouwen. Er is ook Het kleine meisje. Dat zichzelf wentelt in zelfverzonnen poëziesprookjes. Daar kruipt ze in zakdoekenbergen, plant er een vlag en noemt het Snotneuzenland. Wie doet zoiets? En wat betekent die zever allemaal? Ik zeg dat ik het niet weet. Dat ik überhaupt niet in staat ben om met mijn onbenullige vijf zintuigen ook maar iets van al wat is te begrijpen. En dan kijken heel veel virtuele ogen me aan. Met open mond. Ook dat kan in de wereld van mijn rare aliassen. Virtuele ogen die je met open mond aankijken. Zo zot is dat niet. Het is maar taal. Mijn vrienden druipen af. Doen alsof ze strijken moeten. Of de dieren virtuele brokken moeten voeren. Ik is alleen. Ik is verdrietig.

Ik ontmoette de afgelopen tijd andere kwieten. Nerds. Taalartiesten. Autodidacten. Andersdenkers. Of ik geen zin heb om mee aan tafel te zitten. Een pintje te drinken. Of koffie. Dat ik gerust mijn jas mag uitdoen. Ik zeg dat het er veel zijn. Allemaal laagjes jas. Oude jassen, nieuwe jassen, mantels en badhanddoeken die om je heen gewikkeld net zo goed dienst doen. Tegen de muur hangt een kapstok. Met een hele reeks hangknoppen. Hoeveel ik er wil reserveren? Ik tel de laagjes op mijn huid. Voel dat er elk moment een laagje bijgroeit. Dat je ook verschillende laagjes op één hangknop kan hangen. Dat scheelt. En je kan er altijd bij bestellen. Zolang de voorraad strekt. We lachen. Iemand vraagt of hij mee moet helpen pellen. Ik knik. Samen pellen is altijd plezanter. Je kan dan samen ruiken aan de sinaasappelschilgeur onder je nagels en elkaars tranen deppen bij de uienlaag en verrast uitroepen in koor dat er nog een vergeelde bloemenlaag onder zit.

Vandaag ben ik jarig. Genoeg gereflecteerd. Mijn lief tracteert op koffie. Zwart zonder suiker. Ik kleef alvast een brede glimlach onder mijn neus. Een eindeloze horizon die enkel de zoetste mond kussen mag.

feestvarken

De tweede ronde….de tweede ronde!

Geplaatst op

Ooit was er een tijd dat ik vol ongeduld de brievenbus opendeed. Elke dag. Voordat ik naar school ging. Om te kijken wat erin lag. Welke schatten de facteur erin verborgen had. Die tijd heeft zich nu in mijn kindjes genesteld. Hij is uit mijn lijf gekropen en in dat van hun. Ik heb een andere tijd in de plaats gekregen. We komen niet zo goed overeen. Het blijkt een tijd te zijn waarin een lege schatkist het heuglijkst is. Dat is om van te janken, zou je kunnen zeggen. Ik zou je dan gelijk geven. Geen nieuws, goed nieuws, zegt ons moeder. Zij heeft al pees en vree gesloten met de jammerlijke tijd in haar lijf. Ik zit nog in de rebelliefase. Ik verwacht dat dat niet zomaar geneest.

Soms denk ik dat mijn lijf gaat barsten. Van al die onverteerbare tijd. Al die droge seconden waar je gedachten als een woestijnvis in verdorren. Al die bittere uren waar je gezicht van in de kramp vliegt. Al die gebakken lucht die als zeepbellen door je bloed klonteren.

Maandag ben ik jarig. Iemand heeft mij een kaartje gestuurd. Ik word er niet vrolijk van. In mijn ander ooghoek drijft nieuws. Ik lees geen kranten. Kijk geen tv. Maar vier lieve handjes openen dagelijks de schatkist voor ons huis. En daar glimt dan vaak een brokje nieuws. Waar je niet onderuit kan. De tijd in mijn leden tikt. Blaast zichzelf op. Ik hurk neer. Bepoeder mijn handen. Zucht wat gebakken lucht uit mijn bloed. Spreek mezelf moed in. Twee stemmetjes op de achtergrond roepen “De tweede ronde…! De tweede ronde….!”

suma

Even later lig ik op de grond. Mijn benen en mijn armen in de lucht. Iemand vraagt wat de spelende vrouw geleerd heeft. Vier lieve oogjes kijken me aan. Niks. De spelende vrouw heeft niks geleerd. De spelende vrouw is hardleers. Valt wellicht nog eeuwenlang op haar smoel. Vier blinkende oogjes. Geschaterlach. “Morgen doen we hem weer open. Altijd dolle pret die schatkist voor het huis.”

Yes you can do it!

Geplaatst op

prinsesje

« Maak er weer zo’n groots jaar van als al uw vorige ! Yóu can do it!” Onlangs was het mijn verjaardag en deze zin prijkte op het kaartje dat ik kreeg van mijn zus. Gelukkig gaf ze het mij terwijl ik soep uitdeelde, gasten welkom kuste en zetels speelgoedvrij maakte. Genoeg excuses om diagonaal te lezen. Dat wil zeggen: Enkel met je ogen. Je kleeft als het ware de woorden op je netvlies. Je knippert voor een schone lei. En je schikt de boodschap in een kluis om later te herkauwen en door te slikken. Met een kopje koffie. Achter het klavier.

Ze heeft gelijk. Ik ben een zondagskind. Alles wat ik aanraak verandert in goud. Verhaspelde woorden spin ik tot verhalen. Talent? Nauwelijks. Goesting? Meestal. Inspiratie? Ligt voor het grijpen. Ik registreer. Steel. Slik. En braak uit. Dan schreeuw ik om te komen kijken. Vlucht achter een struik. En wacht. Tot er iemand komt. En als die achteloos voorbij stapt, sterf ik een beetje. De vitale delen blijven gevrijwaard. Mijn vingers en mijn hoofd. Zo stierf mijn hart al duizend jaren. Een kleine dood. Een orgasme van liefde. Voor de eenzame mens, die wij zijn.

Ik geef haar een glas wijn. Yes I can do it. Ze lacht en verdwijnt. Achter de struik groeit een nieuw hart. Ik ben een slang. Vervel en herrijs. Werp oude zonden achter mij. Ik ben een kind van god, die ik tekende op een wolk. Met een lange baard om in te schuilen. Waar je woorden spint tot een nieuw verhaal. Laat ons klinken. Het prille jaar belooft groots te zijn.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: