RSS feed

Tagarchief: verhalen

Woonkamerwoorden

Geplaatst op

Krantenartikel

Advertenties

De transactie

Geplaatst op

Het beloofde een dag als een andere te worden. Een vrijdag. De werkweek zat erop. De kids waren opgehaald van school, hadden hun boekentassen in een stofvrije hoek gegooid. Dat kon eender welke hoek in het huis zijn. Niekske hield ze kraaknet. De hoeken in haar huis. Een lichte vorm van smetvrees, zei ze altijd. Maar dat was eigenlijk gelogen. Niekske wist dat stof gevaarlijk kon zijn. Niet voor de longen. Of voor je kapsel. Ze wist dat ze kleine, losse stofdeeltjes nooit de kans mocht geven om tegen elkaar te gaan klitten. Dan vormden zich in je huis (en in je hoofd) alternatieve verhaallijnen, borrelend in de kantlijnen van je persoonlijke geschiedenis. Die ze zo koesterde. Die ze zo hard probeerde te conserveren in zijn oorspronkelijke staat. Onder een glazen stulp. Zonder hoeken. Die moest ze dan alvast niet stofvrij houden.

De keukentafel was bezaaid met chocolade muizenstrontjes en broodkruimels. De kids likten aan hun melksnor en vertoefden in een parallelle wereld. Op vrijdag moest dat kunnen. Dan vierde Niekske de teugels. Terwijl ze de was netjes plooide aan de tuintafel, schoten haar ogen dwars door de glazen schuifdeur heen en weer over de woonkamervloer. Dan omhoog langsheen de muren tot in de hoeken tegen het plafond. Schichtig dan naar de verlichting. Daar wemelde het graag. Het losse stof. De uiteengerukte verhalen. Die zich op elk moment aan een ander los stofje zouden kunnen hechten. Om zo heel haar verleden overhoop te gooien. En daarmee de persoon die ze nu was. Waaraan ze zo hard had gekneed. Tot ze er enigszins vrede mee had. De regelrechte waarheid. Alles netjes gerangschikt. In de ladenkast in haar hoofd. Eén voor één sloot ze de schuifjes. Stak het gouden sleuteltje in haar broekzak. Voelde hoe het afdaalde tot in de kelder. Knipte het licht uit. Voelde het branden tegen haar dij.

Er stopte een auto voor het huis. De motor werd afgezet. Een deur ging open. Twee stemmen. Een moeder en een kind. Niekske verwachtte hen. ‘Kom maar langs achter’, riep ze. De moeder en het kind liepen licht als een zuchtje wind over de klinkers, door het poortje, langs de zijgevel tot op het achterkoertje. Niekske zag dat ze zonder bagage waren. Een paar souveniertjes misschien. Ze keuvelden over het voetballend konijn. Het kind geloofde er niks van. Verborg haar hoofd onder moeders rok. Deed alsof ze niet praten kon. Niekske gebaarde met haar kin dat het klaar lag. De moeder keek ernaar. Zag hoe het lag te blinken in de late namiddagzon. Meer woorden behoefde deze transactie niet. Stof in ruil voor een lege lade. Een nieuw verhaal waarvan zij de losse woorden niet langer hoefde mee te slepen. De overdracht geschiedde. De moeder en het kind vertrokken. Niekske keek hen niet na. Stapte achterop een motor. Scheurde over de nieuwe verkavelingen. De brakke grond in haar hoofd.

Tromgeroffel. Een nieuw verhaal.

Geplaatst op

Een colonne stapelwolken hijgt ons in de nek. Dreigt. We rijden naar het laagste punt van het dorp. Daar, waar het water in alle hevigheid blijft stilstaan. Aanmoddert. In bruine plassen die ruiken naar dennenhout. We stappen uit. Het Letterkind en ik. Steken onze blote voeten in caoutchouc botten. Geen mens waagt zich in het bos met dit weer. Je kan dus ongegeneerd je gedachten de vrije loop laten. Zonder dat iemand ze stiekem – in het voorbijgaan – opslurpt. Zich er een mening over vormt. Bij zichzelf denkt hoe vreemd de mensen wel zijn. We stappen flink door. De navelstreng van de dag sleept ons achter zich aan. Voedt zich met de woordenstromen die uit onze monden glijden. Zo overvol zijn we. Van indrukken, die onze op hol geslagen hoofden aan elkaar breien. We vullen leemtes op. Leggen verbanden. Blazen leven in nieuwe verhalen. Spugen ze uit. Omdat je hoofd wel eens zou kunnen barsten. We kokhalzen van het nieuwe leven in ons. Tot we helemaal leeg zijn. En zwijgen. De stilte knipt de streng in twee. Ik denk aan varkenspens. Bloedworst. Balkenbrij. Leverpastij met zwart brood. Speklappen. Perensiroop. We slenteren. Slepen slijk in onze botten. We stappen eruit. Onthaasten. Een trom en een streng kijken ons verweesd na.

De bosbodem is zwart en zompig. Volgezogen van roestige naalden, verkleumde dennenappels en braamtentakels. We leggen onze voetzolen neer. Onze tere zooltjes. Zachte kussentjes onder ons lijf. We slikken bosgeuren in, boren gaatjes onder onze voeten en zweven over de vloer. Doorheen modderplassen. Kriebelig gras. Dat ze doet alsof het geen zeer doet. Zegt het Letterkind. Alles wat je gelooft is waar. Voor je het weet gloeien er twee kooltjes onder je lijf. En verandert alles om je heen in een smeulend vuur. Het knettert in de lucht. Het Letterkind zegt dat de wolken vol kracht zitten. En tromgeroffel. Omhooggeklommen langs de streng, denk ik. Ze schudt haar hoofd. Mijn handpalmen bloeden van het brandend touw waaraan ik mij omhoog hijs. Dat het stuk voor stuk zwermen vogels zijn, gelooft ze. Die de top van de berg meezeulen. Zoals de krabben die het eiland overspoelen. De binnenkant van mijn knieën is opengeschaafd. Mijn lijf krijst. Een donderslag. Ik kijk omhoog. De wolken grijs en zwaar van oude lava. Een gat in mijn geheugen. We stappen terug in onze botten. Zoeken ruggesteun. Tromgeroffel. We gehoorzamen. Op den duur doe je dat. Daar gaat men sowieso vanuit. Conditionering. Pavlov. We happen naar de snoepjes aan het touw. Laten het bos achter ons.

Op de parking baadt de kapel in een lichtzuil. Het Letterkind wil bidden. Voor de gesneuvelden van het Maasland. 1914-1918. Nooit meer oorlog. Twee mensen schuilen. Geloven. In de kracht van verhalen. In de kracht van het onwaarschijnlijke. Leugens. Die we omarmen tot ze waar geworden zijn. Lantaarnpalen langs de melkweg. Opdat je zien zou in het donker.

Boze wolven

Geplaatst op

Het is een beetje stil hier, hoorde ik u al meermaals denken. Zou de liefde over zijn? Tussen ons? Ga even zitten. Ik moet u iets vertellen. Mijn inkt is niet opgedroogd. Noch beschimmeld of verrot. Mijn verhalen zijn niet op. Ze borrelen nog lustig in mijn buik. Geduldig. Als rupsjes. Meeëters. Alleseters. Flapperend met ingebeelde vleugels. Dat deed ik vroeger ook. Tot ik een vlinder werd. En stierf. Diezelfde dag nog.

Ik heb mijn netje genomen en uitgevlogen vlinders gevangen. En nu plak ik ze in een boek. Een verhalenbundel. Boze wolven. Dat is de titel. Omdat iedereen ooit bang was. In het donker. In het bos. In het peperkoeken huisje. Op de hoek van de straat. Omdat iedereen ooit geloofde. In wat dan ook. Nachtvlinders die uit je mond komen ratelen. Ratten die krioelen over je lijf. Pieren op de bodem van je buik. Boze wolven achter de struik.

Ik teken mij te pletter. Want elk hoofdstuk krijgt een prentje. Ik schrap mij te pletter. Want elke letter moet juist zijn. Ik schaam mij de wangen rood. Als mijn proeflezers me wijzen op veel te veel spaties. Of te weinig. Bizarre hoofdletters. Verhaspelde spreekwoorden. Vreemde neologismen. Rupsen.

Weldra mag u ook proeven. Voorlopig moet u geduldig zijn. Ik zal u af en toe iets gooien. Een kruimeltje waar u met zijn allen op mag vliegen. Gelieve elkaar niet dood te pikken. Dat is hier niet toegestaan.


Hoofdstuk V Nachtvlinders webTekening bij het laatste hoofdstuk “Nachtvlinders”

De Sprekende Ezels

Geplaatst op

Dertien waren we. Op de betonnen speelplaats van de middenschool. Wat we wilden worden? Dokter zei eentje en ik bedacht – toen al, ik zweer het u – dat je daar gelukkig niet al te intelligent voor moest zijn. Tolk. Engels – Zweeds. Wie bedenkt dat? Kapper. Dat is pas een beroep. Maar dan zat je op de verkeerde school. Daar had je geen geschiedenislessen voor nodig. Of toch? Volgens mij wel, maar ik was – toen al, ik zweer het u – een rare vogel. Met een bont gekleurd verenpak. En een grote snavel. Er wordt gelachen. Grote snavel? Je zegt amper iets. Je wangen gloeien als kolen als je blik een andere kruist. Je woorden sputteren in je keel. Een dorre woestijn. Water, iemand, breng het kind een beetje water!

En toch was het waar. Ik zou en ik moest een bontgekleurde boa worden. Met een grote snavel. En een buik vol verhalen. Mooie verhalen. Lelijke verhalen. Griezelsprookjes met Ensoriaanse maskers en gouden lepeltjes en gulzige beren en valsaards en geheime kamertjes, diep in je hart. Daarom zou ik trouwen met een timmerman. Er wordt gegrinnikt. De maagd Maria. Ja, lach maar. Ik wist – toen al, ik zweer het u – wel beter. Ik zou trouwen met een timmerman en die zou voor mij planken maken van bomen. Geen Ikeakwaliteit. Oh, nee. Eikenhouten planken. Inheemse eikenhouten planken. FSC voor mijn part. En van die planken zou mijn Jozef een piëdestalletje timmeren. En daar, vrienden zal ik op gaan staan. En dan, vrienden, zal ik mijn grote snavel open doen. En dan, vrienden, zal een eindeloze stroom van verhalen uit mijn buik fladderen. En jullie, vrienden, zullen ze opslurpen. Met een rietje. Of gewoon rechtstreeks via het bloed. En daar, vrienden, zal ik branden, prikkelen tot diep in jullie breintjes. Als je pilletjes voorschrijft voor een onbestaande ziekte. Die je net bedacht op het diagnosecentrum. Ergens in de provincie. Als je je knäckebröd oppözelt, door je ströttehöfd ramt with some fine Englisch tea & cream & fish & chips & finally inziet dat er meer oprechtheid schuilt in mijn bonte sprookjes dan in de grove leugen die je leven is.

Knip maar een korte pony, zeg ik. Slurp van mijn koffie. Zwart. Vandaag spreek ik Ezels. Elsje lacht. Ezels? Geen bonte boa meer? Geen bonte boa meer. Toch niet vandaag. Vandaag spreek ik Ezels, Elsje. In Turnhout of all places. Weet je dat zijn? Dat is ver. Ergens in de provincie Antwerpen. Maar weet je wat, er zijn al lang geen controleposten meer op de provinciale grensovergangen. Of ik dat wel zo zeker weet. Heel zeker, Elsje. Men investeert niet meer in manschappen. Dat is voorbij. Liever koopt men gevechtsvliegtuigen, veertig maar. En de sossen zullen dat – watch my words – nog verder terugdringen tot vijfentwintig! Hoera voor de sossen! Elsje lacht. Dat ik een rare vogel ben. Die vandaag Ezels spreekt. Met een korte pony. De dag kan niet meer stuk.Sprekende Ezels

https://www.facebook.com/events/439124312865030/?fref=ts 

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: