RSS Feed

Tagarchief: verdriet

Klaproos

Geplaatst op
Klaproos

Mijn grootmoeder vertelde eens dat ze diepgelovig geworden was na het verlies van haar oudste zoon. Ze had gevraagd om een teken. Omdat ze het zo goed hadden. Het kind was vier toen hij stierf. Mijn oma ging toen zingen bij het kerkkoor in een lange mintgroene japon met een zwarte roos boven haar hart. Als dank voor dit teken. Die opeenvolging van gebeurtenissen en de betekenis die mijn oma daaraan gaf, is mij altijd bijgebleven. Omdat je de onderlinge causaliteit met je hoofd niet aanvaarden wilt terwijl je het met heel je lijf tegelijk ook helemaal vat.

Jaren later lag ik met een lege buik in een witte, steriele kamer. Met een soundtrack van huilende baby’s en kraamvisite op de achtergrond. Ik had ook een kindje verloren. Eentje waarvan we nog maar een paar weken hielden. In al mijn verdriet ontdekte ik een gevoel van nederige dankbaarheid voor het leven. We namen een Plankindje. Als dank voor dit teken.

……………………..

Twee weken geleden liep ons huis vol voor het jaarlijkse sinterklaasfeest. De meisjes kregen kadootjes. We aten letterkoekjes, marsepein, mandarijntjes, speculaas en ventjes van chocola. Ik huiverde na van het dikke, zwarte nummer ‘14’ dat naar me grijnsde vanaf het pakketje dat ik bij de sint besteld had. We dronken koffie en borrels. Bijgeloof! Het had een schoon feest moeten zijn. De laatste gasten gingen de deur uit. Bijgeloof, zie je nu wel! Bijna dacht ik: het was een schoon feest. En toen kwam de schreeuw.

Ons kleinste meisje. Ons Zonnekind. Door merg en been. Help me, help me dan toch. Mama. Mijn hersenen werken niet meer. Ik ga in automatische piloot. Ons grootste meisje, het Letterkind, weet het ook niet. Iets met drinken. Hete thee. Een thermos is geen drinkbus. Ik trek kleren uit. Zet ons kleine meisje in de douche. Fris water, niet koud. Twintig minuten. Blijven ademen. Ik moet iets doen. Ademen. Iemand bellen. Wat is het noodnummer? Het zijn er zoveel. 100, 101, 112. Het Letterkind neemt de douchekop over. Blijven spoelen. Blijven ademen. Wij gaan dit overleven. Niet flauwvallen. Google zegt: bel de 100. Ik luister. Naam, adres, meisje van 8 jaar heeft zich aan lip, kin, borst en buik verbrand met heet water. Er zijn dikke blaren te zien. Moment van klaarheid. Ze komen eraan, meisje. We blijven spoelen. Fris water, niet koud. We blijven ademen.

………………………

Ze kwamen. De lieve mensen van de nooddiensten. Met een huilende, blauw flikkerende ambulance. Toeta-Toeta. Ze namen het van ons over. Brachten ons meisje naar het ziekenhuis. Het zou in orde komen. Langzaam sprong ons brein uit automatische piloot. Tranen borrelden omhoog.

We zijn ondertussen tien dagen verder. Ons meisje zit naast mij aan de ontbijttafel. Haar lip en haar kin zijn terug verbandvrij. Haar borst en haar buik verstoppen zich, ingepakt en ingezalfd onder haar trui. Mijn telefoon gaat af. Ik neem op. Het is Koen Wauters. Hij heeft een berichtje ingesproken. Dat alle meisjes recht hebben op een mooie toekomst. Toeval bestaat niet.

Opnieuw denk ik aan mijn grootmoeder. En haar vraag om een teken. Opnieuw vat ik het. Het gaat over fragiliteit. Over echte schoonheid die altijd fragiel is. Een plastic bloem is lelijk. Een klaproos die elk ogenblik, door het kleinste zuchtje wind haar bloemblaadjes verliezen kan, is schoon. Zo wil ik die momenten van verdriet en verlies begrijpen. Als teken van de fragiele schoonheid van het leven. Omdat je geen genoegen neemt met een plastic bestaan. Dus dank u. Koen, God, Sinterklaas. Dank u.

De mens is groot!

Geplaatst op

Ik zal tijdens het schrijven van deze tekst. Drie keer kotsen. Zes zakdoeken nat schreien. Tomatensoep eten uit blik. Katervoer. Ik zoop me lazarus aan gelijkheid, solidariteit, hoop, dialoog, blablabla. Nu ontwaak ik. Misselijk in de maag, duizelig in het hoofd. Er zitten gaten in mijn geheugen. Er zitten gaten in mijn identiteit. Ik kan me niks meer noemen. Niks van enige waarde.

Autochtoon. Mag ik niet zijn. Dat impliceert allochtonen. Dat woord is verboden.
Blank. Kan ik niet zijn. Ik heb te veel sproeten. Bovendien is racisme niet meer van deze tijd.
Christen. Ben ik niet. Hoewel mijn ingebakken moraal daar nog een laatste herinnering aan is. Een staartbeentje, waarop je valt tijdens het rolschaatsen skeeleren.
Belg. Maar Bxl is ver van mijn bed.
Vlaming. Maar ik huiver van de koning op het schoon verdiep.
Ongelovige. Dat is iets niet zijn.

Terwijl de wereld in brand staat, kan ik alleen maar iets niet zijn en kokhalzen. Van mezelf en mijn idiote pogingen om de multidiverse utopie levend te houden. Van de linkse rakkers die mij en alle anderen die enkel nog iets niet zijn, verwijten naar het hoofd slingeren. Identiteiten als je wil.

Racist. Omdat ik zwarte piet een jolige jongen vind. Het spijt me.
Hypocriet. Omdat de staat waarin ik leef corrupte regimes steunt en financiert. Het spijt me.
Rechts. Omdat ik plaatsvervangende hyperventilatie krijg van doeken die met stopnaalden op vrouwenhoofden gespeld worden. Het spijt me.
Intolerant. Omdat welke heilige schrift dan ook me niet meer waard is dan het eerste het beste sprookjesboek. Of minder. Het spijt me.

Ik kots. Van de rechtse rakkers. Die verontrustende woorden in de monden van hun kinderen leggen. Al dat bruin gespuis buiten. Sluit de grenzen. Eigen volk eerst.

Van de islamfanaten. Die verontrustende woorden in de monden van hun kinderen leggen. Joden zijn apen. Christenen zijn varkens. Spuwend op ondergoedmodellen uit de Wibrafolder. Hoeren.

Ik kokhals en verder ben ik iets niet. Ik schrei een zakdoek nat. Een handdoek. Die ik elk moment in de ring gooien kan. Ik wil ook een jihad. Een heilige oorlog. Een identiteit die groter is dan dit leven. Het spijt me.

De wereld staat in brand en ineens besef ik hoezeer mijn identiteit onder vuur ligt. Welke strijd ik strijden wil. Een welgemeende fuck you aan de pacifisten. Laat me strijden voor:

Vrijheid. Van meningsuiting. Rushdie. Om te lachen. Hans Teeuwen. Voor vrouwen. Madonna.

Om te dansen. Om te vrijen. Om naakt op de planken te zijn. Om stiekem seksfilms te kijken als je dertien bent. Om barbie en ken te laten neuken. Om daar later heel hard mee te lachen. Om twee tetten in een enveloppe.

Om te houden van een meisje. Om te houden van een jongen. Om te houden van beiden.

Om te denken. Om te twijfelen. Om inconsequent te zijn.

Om te creëren. Iets nieuws. Iets anders. Het onmogelijke.

Om te beledigen. Om te kwetsen. Het spijt me. Ik ben een mens. Ik ben boordevol liefde. En boordevol haat. Ik omhels en ik spuug. Maak toch geen heilige van me. Ik ben van vlees en bloed en van kronkelende gedachten. Pervers en onschuldig. Ik schijt en ik zet op bloederige wijze kinderen op deze wereld. Geen ooievaar doet me na. Ga weg met je aureooltjes. Ga weg met je musicerende engeltjes. Ga weg met je maagden en rijstpap. Ga weg met je perverse geschriften die mij ontmenselijken.

Laat mij strijden voor:

Evenwaardigheid. Van man en vrouw. Een dikke middelvinger aan alle neutetreuten die virtueel jammeren als een vent naar hen fluit. Je ondermijnt de echte feministische strijd om evenwaardigheid. Grow a pair of balls.

Ik schrei een zakdoek vol. En gooi die onder mijn stoel. Zo groeit er een berg van vergoten verdriet. Verdriet omdat een waanzinnige menigte niet houdt van deze strijddoelen, van deze identiteit die we haast vergeten waren, omdat ze ons gegoten zit als het vel over onze beenderen.

Ik wil geen pacifist meer zijn. Geen identiteitsloze. Ik wil een strijder zijn voor de vrijheid. Voor evenwaardigheid. Voor humor en kunst. Voor dit leven. En het hiernamaals: het leven van onze kinderen. Ik sabel alle maagden van hun troon. Smijt alle rijstepap in de vuilbak. Ik rekruteer: Vrijheidsdenkers. Humanisten. Mensen.

De mens is groot!

Dag 6 - Held

Nagalm

Geplaatst op

Uit een zwarte bladzijde
verscheurd
rent ze naar je toe
met open armen schreeuwt

zij en jij

Als de man
met zijn vinger op de trekker
schiet het verdriet
vereeuwigd

Plekkeloos

Geplaatst op

Kleed je uit
Mijn warme schoot
hult je licht
in rozenblaadjes

Prik mij maar
Plekkeloos
Ik pluk ’t verdriet zo
van straat. Doe alsof

Ik
druip
van liefde

Tranen duiken diep in mij
Mijn lippen zwijgen zacht
als later

Jij
gladgestreken
konten kust

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: