RSS feed

Tagarchief: verdriet

Wilde ganzen, planeten & kersen

Geplaatst op

Vergeefs speur ik naar barsten boven mij
in de uitgestrekte lucht, doorklieft door wilde ganzen
zonder enig spoor achter te laten, ongehavend
alsof er nooit niks brak.

Vergeefs sluit ik mijn ogen voor de harmonie
rondom mij. Gestorven sterren die mij
bedriegen. Planeten die tuimelen, groeien, vol verrassingen zijn.
Die weigeren te botsen. Die volharden in hun uitgestippeld pad.

Dat is het moeilijkst. Dat al het verdriet van de wereld
er niet toe doet. Dat alles zijn gangetje gaat. Dat de zon opkomt
zonder twijfel. Dat lammetjes met zwiepende staarten drinken
bij het moederschaap. Dat het gras groeit. Dat we kersen zullen plukken.
En dat die lekker zullen zijn.

Dat de wereld niet meehuilt.
Zich niet hult in sombere gewaden.
Dat we zelfs niet een luttele seconde stoppen met draaien.

Vergeefs wacht ik
op een universeel moment van stilstand.

meerkoetjes

Advertenties

Onder de zoden

Geplaatst op

Als gij en niet wij
onder de zoden

dan zouden de mensen kunnen zeggen
niks dan goeds, altijd klaar voor een ander
een sterke schouder, lid van goedhartige clubs
of de plaatselijke fanfare, liefhebbende ouder,
sportief en met het hart op de juiste plaats (linksboven onder de ribben)

Als gij en niet wij
onder de zoden

dan zou ik mogen schreien
een heel leven lang
tot er diepe greppels over mijn wangen
tot mijn haar spierwit

en de klokken zouden luiden
opdat overal in het dorp
het leven stilvallen zou (heel even, maar lang genoeg om het nooit te vergeten)

Als gij en niet wij
onder de zoden

dan zou ik mij mogen hullen
in zwarte gewaden
en over uitgelopen mascaralijnen
zou ik noten breien van treurige liedjes

en zelfs als ik greep naar de fles
dan zou men dat door de vingers zien
en fluisteren bij de bakker
terwijl men wacht op pistolees

zij is in de rouw
het zit haar niet mee
we moeten haar bloemen brengen
en dozen vol pralienen
en knuffelen moeten we haar
tot ze snakt naar asem
of misschien wil ze wel alleen zijn nu
dus laat haar maar
kabbelen en kopje ondergaan
terug boven komen en verder spartelen
tot ze uit het zicht helaas verdrinkt

dan hijsen we haar uit het water en onder de zoden

Niet gij maar wij.

treurwilg 2

 

Overlevingsmechanisme I: Pantser

Geplaatst op

Schubben – ondoordringbaar, koud en hard –
groeien waar zachte huid zich wentelde
(open, onschuldig, als een weekdier)
rondom mijn botten

Scharen – scherp, rancuneus, meedogenloos –
schieten uit mijn oksels waar armen zich plooiden
(zorgzaam, warm, onvoorwaardelijk)
rondom jouw harnas

Mijn blik verstart
Ik kijk in het niks om niet te verdrinken
in het dorre, oeverloze zand
dat oplaait en weer liggen
– heet en snijdend – gaat
dat mij water ontzegt tot het mij staat aan de mond

Schuim – leeg en verwijtend –
borrelt waar woorden vloeiden (troostend)
over mijn lippen – stijf en smaakloos –

Mijn adem stokt
Mijn bloed stolt en bevriest
een geblauwbekt dier in mijn schelp pantser.

Hoe wij ontwrichten

Geplaatst op

Stroop het vel van mijn vingers
van je huid en wacht tot ik leegbloed

Inktvlekken op donkere dagen
waarop alles reeds geschreven is
waartussen geen ademruimte beeft
voor iets nieuws, iets anders, iets vreemds

Wring mijn benen los van je middel
tot een lijf van lucht zich tegen mij drukt
mijn hart knevelt in een omhelzing
van leegte en ondraaglijk gemis

Laat mijn geur uit je poriën druipen
als pek waarin je vastgelopen bent
aanklampend, sporen achterlatend
die je tevergeefs schrapt

Wij zijn geen schone lei

Wij zijn verscheurd
in honderd kleine bootjes
die ooit ontwaken
uit propjes verdriet

 

Ergens…

Geplaatst op

Ergens breekt een hart – in het kabbelende water
waarin jij langzaam verdwijnt
tot je als een steen tussen stenen
en ik krijs –
in vermiljoenen deeltjes

Ergens krimpt een hart – in de storm
waarin ik raas, met mijn vuisten sla
dat je mij slingeren zou
mijn haren als zeewier
mijn lijf, zuignappen op je vel
Sleur mij los
Smijt mij op het droge
tot een golfbreker gonst
(van inkt)
tussen je ribben
hijgend in je nek –
tot het comateus klopt

Ergens zinken wij zachtmoedig
in tranenhoog water
dat ongezien wegvloeit

cropped-p1000623.jpg

Sunny Sky

Geplaatst op

The greatest loss
was the youth of our love

struck
a hammer
rain
drops

magic into a salty river
takes a while before you consider
floating
might just be enough
to sadly follow through

The water is deep
the water is blue
the water is ice cold
sticks like glue
if you try to cheerfully
strike back

to look @ dewy dreams
you shed reflected in a cloudless
sunny sky

Klaproos

Geplaatst op
Klaproos

Mijn grootmoeder vertelde eens dat ze diepgelovig geworden was na het verlies van haar oudste zoon. Ze had gevraagd om een teken. Omdat ze het zo goed hadden. Het kind was vier toen hij stierf. Mijn oma ging toen zingen bij het kerkkoor in een lange mintgroene japon met een zwarte roos boven haar hart. Als dank voor dit teken. Die opeenvolging van gebeurtenissen en de betekenis die mijn oma daaraan gaf, is mij altijd bijgebleven. Omdat je de onderlinge causaliteit met je hoofd niet aanvaarden wilt terwijl je het met heel je lijf tegelijk ook helemaal vat.

Jaren later lag ik met een lege buik in een witte, steriele kamer. Met een soundtrack van huilende baby’s en kraamvisite op de achtergrond. Ik had ook een kindje verloren. Eentje waarvan we nog maar een paar weken hielden. In al mijn verdriet ontdekte ik een gevoel van nederige dankbaarheid voor het leven. We namen een Plankindje. Als dank voor dit teken.

……………………..

Twee weken geleden liep ons huis vol voor het jaarlijkse sinterklaasfeest. De meisjes kregen kadootjes. We aten letterkoekjes, marsepein, mandarijntjes, speculaas en ventjes van chocola. Ik huiverde na van het dikke, zwarte nummer ‘14’ dat naar me grijnsde vanaf het pakketje dat ik bij de sint besteld had. We dronken koffie en borrels. Bijgeloof! Het had een schoon feest moeten zijn. De laatste gasten gingen de deur uit. Bijgeloof, zie je nu wel! Bijna dacht ik: het was een schoon feest. En toen kwam de schreeuw.

Ons kleinste meisje. Ons Zonnekind. Door merg en been. Help me, help me dan toch. Mama. Mijn hersenen werken niet meer. Ik ga in automatische piloot. Ons grootste meisje, het Letterkind, weet het ook niet. Iets met drinken. Hete thee. Een thermos is geen drinkbus. Ik trek kleren uit. Zet ons kleine meisje in de douche. Fris water, niet koud. Twintig minuten. Blijven ademen. Ik moet iets doen. Ademen. Iemand bellen. Wat is het noodnummer? Het zijn er zoveel. 100, 101, 112. Het Letterkind neemt de douchekop over. Blijven spoelen. Blijven ademen. Wij gaan dit overleven. Niet flauwvallen. Google zegt: bel de 100. Ik luister. Naam, adres, meisje van 8 jaar heeft zich aan lip, kin, borst en buik verbrand met heet water. Er zijn dikke blaren te zien. Moment van klaarheid. Ze komen eraan, meisje. We blijven spoelen. Fris water, niet koud. We blijven ademen.

………………………

Ze kwamen. De lieve mensen van de nooddiensten. Met een huilende, blauw flikkerende ambulance. Toeta-Toeta. Ze namen het van ons over. Brachten ons meisje naar het ziekenhuis. Het zou in orde komen. Langzaam sprong ons brein uit automatische piloot. Tranen borrelden omhoog.

We zijn ondertussen tien dagen verder. Ons meisje zit naast mij aan de ontbijttafel. Haar lip en haar kin zijn terug verbandvrij. Haar borst en haar buik verstoppen zich, ingepakt en ingezalfd onder haar trui. Mijn telefoon gaat af. Ik neem op. Het is Koen Wauters. Hij heeft een berichtje ingesproken. Dat alle meisjes recht hebben op een mooie toekomst. Toeval bestaat niet.

Opnieuw denk ik aan mijn grootmoeder. En haar vraag om een teken. Opnieuw vat ik het. Het gaat over fragiliteit. Over echte schoonheid die altijd fragiel is. Een plastic bloem is lelijk. Een klaproos die elk ogenblik, door het kleinste zuchtje wind haar bloemblaadjes verliezen kan, is schoon. Zo wil ik die momenten van verdriet en verlies begrijpen. Als teken van de fragiele schoonheid van het leven. Omdat je geen genoegen neemt met een plastic bestaan. Dus dank u. Koen, God, Sinterklaas. Dank u.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land of Eden

The golden age of Midgard is coming

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: