RSS feed

Tagarchief: tijd

De Dulle Griet

Geplaatst op

Dulle_GrietWie is toch die vrouw? Die vrouw die je in de blaadjes ziet. Die mij aanspreekt aan de schoolpoort. Die dame die zo fier toegeeft dat zij ploetert. Ploetert, nondedju. Met opgeheven hoofd zich een weg slalomt door het leven. Wie is dat vrouwmens? Ik ken haar niet. Heb ook niks met haar gemeen. En dat terwijl zoveel andere vrouwmensen haar in de armen sluiten als was zij een langvergeten zus. Een vrouwtjesbroeder. De hoogst gemene deler op het speelplein. Alwaar ik nog steeds letters tot leven tover in het zwarte zand aan de zijlijn. Iemand moet het doen.

Laat ons een kat een kat noemen. Er zweemt al genoeg geneuzel op het net. Het is de geëmancipeerde vrouw. Het woord is eruit. Zie zo. De geëmancipeerde vrouw dus. Wie is zij? En waarom is zij in zo grote getalen alom aanwezig? Waarom trekt zij voortdurend aan mijn mouw? Weet zij dan niet dat ik haar veracht? Dat ik haar te lomp vind om te helpen donderen? In al haar potsierlijke pronkerigheid? Weet zij dan niet dat ze bij het ootje genomen wordt? Door een patriarchale maatschappij? Waarin geen plaats meer is voor amazonen? Voor doodgewone moeders en minnaressen? Voor heksen en dorpszotinnen? Met meer wijsheid in hun leden dan in de bloeddoorlopen hoofden boven het glazen plafond?

Duizend gemaquilleerde ogen kijken me aan. Met open mond. Dit is niet wat zij willen horen. Fuck them. Ik zeg wat ik wil. Dit is mijn podium. Laat ons, zeg ik en ik kijk hen diep in het strottenhoofd, een nieuwe vrouw boetseren. Weg met de nieuwe man. Wat een watje was me dat. Het is tijd voor de nieuwe vrouw. Geen hermafroditisch, besluiteloos wezen, balancerend tussen de preutsheid der begijnenordes en de competitiviteit van de man. Smijt haar in de vuilbak. Zij is een gedrocht. Weg met de smetteloze, veilige haven waarin wij aan de leiband mogen lopen van het mansvolk. Ik spring op de barricades en breng tot leven in onze betonnen woestenij: De polygemaskerde dame!

De wat? Opnieuw vallen duizend monden open. Ik herhaal: De polygemaskerde dame! De huisdokter-voedingsspecialiste, de moeder-minnares, de breister-kokkin, de aan huis onderwijzeres-troostend lichaam, de kleerscheurenhersteller-tovenares, het alfavrouwtje van het eigen nest.

Van op de achterste rij klinkt voorzichtig boegeroep. Langzaam zwelt het aan tot je niet meer weet waarvandaan het komt. Het lijkt wel uit de grond te dwarrelen, gelijk junikevers. Een zee van sopraangeboe stormt door de zaal. Dreunt steeds harder tegen de dijk waarop ik wankel sta. Alle zandzakjes in de wereld houden dit geweld niet tegen. Ouderwetse trut, roept de meute. En dat zij vooruit willen. Niet ter plaatse willen blijven trappelen. En zeker niet achteruit. Vooruit! Vooruit met de horde!

De zaal loopt leeg. In de coulissen kijken vier schattige oogjes mij aan. Werpen troost op de planken. Schuifelen dichterbij. Ik haal mijn schouders op. Vier kleine armpjes rondom mij. De tijd is nog niet rijp, mam. Laat hem nog wat hangen. Tot ‘ie zich blozend onweerstaanbaar prent in de harten van de mensen. Zoet en vol levenssappen. De ongezouten zege van de Dulle Griet.

Advertenties

De tweede ronde….de tweede ronde!

Geplaatst op

Ooit was er een tijd dat ik vol ongeduld de brievenbus opendeed. Elke dag. Voordat ik naar school ging. Om te kijken wat erin lag. Welke schatten de facteur erin verborgen had. Die tijd heeft zich nu in mijn kindjes genesteld. Hij is uit mijn lijf gekropen en in dat van hun. Ik heb een andere tijd in de plaats gekregen. We komen niet zo goed overeen. Het blijkt een tijd te zijn waarin een lege schatkist het heuglijkst is. Dat is om van te janken, zou je kunnen zeggen. Ik zou je dan gelijk geven. Geen nieuws, goed nieuws, zegt ons moeder. Zij heeft al pees en vree gesloten met de jammerlijke tijd in haar lijf. Ik zit nog in de rebelliefase. Ik verwacht dat dat niet zomaar geneest.

Soms denk ik dat mijn lijf gaat barsten. Van al die onverteerbare tijd. Al die droge seconden waar je gedachten als een woestijnvis in verdorren. Al die bittere uren waar je gezicht van in de kramp vliegt. Al die gebakken lucht die als zeepbellen door je bloed klonteren.

Maandag ben ik jarig. Iemand heeft mij een kaartje gestuurd. Ik word er niet vrolijk van. In mijn ander ooghoek drijft nieuws. Ik lees geen kranten. Kijk geen tv. Maar vier lieve handjes openen dagelijks de schatkist voor ons huis. En daar glimt dan vaak een brokje nieuws. Waar je niet onderuit kan. De tijd in mijn leden tikt. Blaast zichzelf op. Ik hurk neer. Bepoeder mijn handen. Zucht wat gebakken lucht uit mijn bloed. Spreek mezelf moed in. Twee stemmetjes op de achtergrond roepen “De tweede ronde…! De tweede ronde….!”

suma

Even later lig ik op de grond. Mijn benen en mijn armen in de lucht. Iemand vraagt wat de spelende vrouw geleerd heeft. Vier lieve oogjes kijken me aan. Niks. De spelende vrouw heeft niks geleerd. De spelende vrouw is hardleers. Valt wellicht nog eeuwenlang op haar smoel. Vier blinkende oogjes. Geschaterlach. “Morgen doen we hem weer open. Altijd dolle pret die schatkist voor het huis.”

Ratten op zolder

Geplaatst op

Iemand kleeft een tegel tegen de muur. Je hoeft die niet zelf gebakken te hebben. Dat is geen voorwaarde. Je hoeft er ook geen mening over te hebben. Je mag het gewoon aankleven. Met een punaise, plakband of een streepje pritt. Ik slurp die wijsheden dan naar binnen. Want ik heb gulzige ogen. Onverzadigbare ogen. Dat de mensen niet gelukkig worden van al die spullen. Mijn vrienden omarmen de boodschap. Dat ze voor geluk gaan. Welzijn. Liefde en knuffels. Warmte en gezelligheid. Een kopje koffie. Een goed boek. Een glimlach. Tijd. Voor zichzelf. Voor elkaar. Tijd om te genieten. Kwalitijd. Dan vergeten ze dat. Kleven een foto tegen de muur. Van hun kerstboom. Met allemaal pakjes eronder. Met grote strikken en linten. Ik denk dan: Er zitten vast knuffels in en welzijn en tijd, kwalitijd.

Ik heb ook allochtone vrienden. Die kleven tegels over allochtone problemen en oplossingen en vraagstukken tegen de muur. Hoe het toch komt dat hun vrienden telkens opnieuw botsen tegen het glazen plafond. Samen met de gehandicapten. De senioren. De vrouwen. De laaggeschoolden. De dikzakken. De bleekscheten met sproeten. De kroesharigen. De lelijkaards. De stotteraars. Gelijk een stelletje botsballen stuiteren ze tegen de zoldering. Kabonkebonkebonk. Ik sta op het gelijkvloers. Zie hen springen door mijn verrekijker. Ik neem een toeter. Zelf gemaakt van opgerolde tapijten waarmee mijn allochtone vrienden straks naar huis vliegen. Ik roep wat er daar toch ligt te blinken? Zijn het parels? Vol olie om in je bad te laten smelten. Zijn het muntjes? Om op je tong te leggen? Voor als de veerman komt. Zijn het gouden letters misschien? De geur van verse koffie? Breed glimlachende lippen als de ondergaande zon aan de einder. Is het tijd? Is het kwalitijd?

De botsballen horen me niet. De ratten op zolder zwiepen te luidkeels met hun dikke staarten tijd op een hoopje. Vrije tijd, solidaritijd, identitijd, generositijd, kwalitijd. Ze knagen en knabbelen eraan. Gniffelen. Grijnzen. Schravelen de pest diep in de glasnerven onder hun voeten. In het ijstapijt. Waaronder – als je heel goed kijkt – een mens wanhopig snakt. Zijn ogen wijd open, zijn vingers graaiend. Tot de laatste seconde aan hem ontsnapt. En hij voorgoed afdaalt naar de bodem. Waar ik op hem wacht. Mijn toeter uitrol tot een Perzisch tapijt. Stap maar op, vriend. We gaan naar huis. The party’s over. Het lied is uit.

ijsman

Tijdloos

Geplaatst op

Het was alweer een hele tijd geleden dat we nog samen gekomen waren. Een hele resem verworvenheden, vanzelfsprekendheden dienden teruggedraaid te worden. Omdat ze verkeerd bleken. Omdat ze in alle eerlijkheid een klucht van een idee waren geweest. Omdat we te zat waren. Te ver heen in de olie. Te diep in het glas. Tussen opgedroogde druiven. Rozijnen noemt men dat. En als je lang genoeg in de spiegel kijkt. Je gezicht. Onherkenbaar. In de schaduw van zijn plooien. Vind je dat niet raar? Dat wij spreken over oceanen. Over melkwegen als het moet. Dat wij zien doorheen muren. En lichtsnelheden. Vermorzeld. Zonder een spatje puin. En dat we ondertussen wegkwijnen in onze eigen duisternis. Vind je dat niet raar? Je zou het raar moeten vinden. Als je nadenken zou. Zonder vooroordelen. Zonder premisse. Hypotheseloos. Als een vrij mens.

We nemen er het lijstje bij. Te schrappen: Democratie. Emancipatie van de vrouw. Geld. Religie. Tijd. Als we daar nu eens mee zouden beginnen? Dat lijkt me haalbaar vóór de pauze. Koffie schrappen we vooralsnog niet. Thee? Dat blijft een twijfelgeval. Koekjes? Niet meer van deze tijd. Tijd? Nog verkrijgbaar tot de noen. Goed. Democratie, dus. Wat doen we in de plaats? Of schrappen we het gewoon? Niemand zal het merken. De mensen hebben nooit echt iets in de pap te brokken gehad. We behouden de formaliteiten nog één, twee, drie decennia. Gommen elk jaar wat weg. Tegen 2050 weet niemand nog dat het ooit anders was. En tussen haakjes: Het evolutionair verdwijnen van de noodzaak tot herinnering loopt gesmeerd. Geen kat die het merkt. Hersenen passen zich aan. Google eyes. Externe geheugenunits. Gigabits & bytes. Vol manipuleerbare informatie. Beheers het verleden. Bepaal de toekomst. Het heden is een illusie. Next. Emancipatie van de vrouw. We kijken elkaar aan. Plooien onze lippen simultaan. Breder en breder. Gelijk een ondergaande zon aan de einder. Barsten ten slotte in schaterlachen uit. Storm op zee. Vuurwerk. We scheuren van de rollercoaster. We beloofden voldoening en vrijheid. Verschaften stress, rilatinekoters, E-nummers en grote betonnen kooien. Gomden reeds aan tijd. Want voor wat hoort wat. Je kunt niet alles hebben. Weg ermee? Ja, alstublieft, voor hun eigen goed. Schrappen die handel! Moet er wat in de plaats komen? Tijd. Tot aan de noen. Daarna bekijken we dat wel weer. Tijd dus. Nog heel even. Next. Geld. Opnieuw kruisen onze blikken. Doch, onze lippen golven zich niet. De zee is bedaard. Van ongeloof gaan liggen. Op een bedje van zichzelf. Had je ooit kunnen denken dat ze het zouden omarmen? Een sprookje dat opgeraakt. Als je niet meeheult. Als je niet weet wat men denkt te weten. Als je niet kunt wat iedereen kan. Als je het niet verder vertelt. Versnipperd in kleine anekdotes. Zonder enige moraal. Moraal! Dat ze ook dat zouden slikken. Een goed en een slecht. Een hemel en een hel. Wat een brug! Religie! Het lachen is ons vergaan. We schrappen zwijgzaam. De stilte dreunt over tafel. De klok tikt. En tikt. En tikt. En niks verandert. We draaien rond. In een ellips. Rond onszelf. Gewichtloos. We slurpen de laatste seconden tijd naar binnen. Nooit smaakten ze zo vol en zoet en als een zuchtje wind. We knikken. Het is tijd om haar te schrappen. Het is tijd voor iets anders. Het is tijd voor tijdloosheid. Niemand zal het merken. Er restte ons immers weinig. Geen haan die er naar kraaien zal.

veertjes

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: