RSS Feed

Tagarchief: station

Luisterspel

Geplaatst op

Een man roept. Dat hij dertig jaar zijn botten afdraaide. En de handdruk gerust – gérust – terug wil geven. Het is niet al goud wat blinkt. Daar is hij nu wel achter. Ik hoor het zweet van zijn gezicht gutsen. Lucht wordt heen en weer gepatst. Een luchtpatser, denk ik. De scène speelt zich af achter gesloten gordijnen. Een luisterspel. Een jongen uit G-city lacht. En draait daarmee een andere snaak op. Gelijk een muziekdoosje begint hij te ratelen. Waarom hij hier zit. En hoe oneerlijk het eigenlijk allemaal gelopen is. Niemand kan ergens iets aan doen. Iedereen is slachtoffer. Dat smeedt een band.

Uit speakers tegen het plafond galmt mijn naam. Ik plooi het interieurmagazine van vorig jaar terug in de mand. Plof neer aan loket E12. Het smaakt er naar bewaarmiddel. Terwijl ik me nestel verandert mijn gestel. In een nummer. Een nummer met een verleden en een onzekere toekomst. Men beweert hier dat het verleden een statisch gegeven is. Ik moet daarmee lachen. Elk nummer is manipuleerbaar. Met een gom of met een streepje tintekiller. Een likje overredingskracht. Een zuchtje wind. Een dame neemt plaats. Ik wacht tot ook zij veranderd is. Neem je map, zegt ze. We overlopen mijn inspanningen. Houden deodorant in de aanslag. En natte washandjes. Een Spaanse waaier. Ze stelt vragen. Ik beantwoord die. Zij vult mijn antwoorden – met zelfverzonnen dt-fouten – in op een digitaal formulier. Ik zeg er niks van. Van de fouten. Dat zou de hiërarchie onnodig belasten. Twee wenkbrouwen fronsen omhoog. Je hebt het Statuut, zegt ze. Kijkt me ongelovig aan. Verdwijnt. Overlegt met een ander nummer. Inspanningen aanmoedigen. Beter mild zijn. In dit geval. Ze rolt terug het toneel op. Over de planken. Houdt een pook in het vuur. Draait zich om en duwt de gloeiende stempel op mijn bovenarm. Positief. Ik mag blijven. Voorlopig. Bedankt, zeg ik. We knikken en dan stap ik op. Mijn lijf kruipt uit de stroperige mist.

Ik adem de verse stadslucht diep in mijn buik. Passeer het station. Twee dikzakken eten een broodje martino. Ik kokhals en kijk de andere kant uit. Daar zitten drie junks op een bankje. Hun gelaat is grijs en gespikkeld. Hun taal staccato. Hun blik hol. Ik loop verder. Op de stoep staat een krijtbord. Snuffel Staminee. Een tweedehands boekenwinkel. Het ruikt er muf en houterig. Ik snuif de lucht diep in mijn buik. Een man legt me uit wat boeken zijn. En categorieën. En dat ik mijn tas vooraan mag laten staan. Dat snuffelt gemakkelijker. Hij heeft gelijk. Ik snuffel wat rond. Trek hier en daar een boek uit een rek en beland uiteindelijk op de kinderafdeling. Ik twijfel tussen een Roald Dahl en een boek dat ik al vergeten ben. Gelukkig koos ik voor het eerste. Daantje. De wereldkampioen. Ik tel mijn laatste tien euro neer. De man lacht en geeft me wat kleingeld terug. We knikken en dan stap ik op. Ik sta op de stoep. Schud mijn haren los en lach. Luidkeels. Een fazant scheert over mijn hoofd. Op perron 8 vertrekt mijn bus. De laatste van de dag.

Geertje en ik

Geplaatst op

Geertje nipt aan haar koffie. Zwart gelijk de krullenbos op haar hoofd. Ze staart naar een ingebeeld publiek. Doet alsof ik er niet toe doe. Dat ze zo graag al die mensen die zo volmondig een suikervrij bestaan omarmen, behalve wanneer ze iets te vieren hebben of wanneer ze het écht verdienen of moe zijn of een beetje depri of de sleur niet aan kunnen of wanneer ze het gezellig willen maken of wanneer de boog niet gespannen staat of wanneer een kindervriend die eigenlijk niet bestaat in het land is of…dat ze die mensen zó graag zou willen zeggen. Ze nipt nog eens. Kijkt haar publiek doordringend aan. Negeert me nog steeds. Practise what you preach. Or shut up. Dat ze dat zó graag zou willen zeggen. Roepen. Van de hoogste toren.

Er valt een stilte. In duizend stukjes op de tegelvloer van het oude station. We kijken ernaar. Herstellen lijkt een onbegonnen zaak. Toch rapen we elk een paar stukjes op. Kleven ze aan elkaar met een beetje jezekeszalf. Dat lijmt goed. Hele volkeren tegen elkaar. Ik schraap mijn keel. Dat niet iedereen zo sterk is als zij. Dat niet iedereen zulk een freak is gelijk zij. Maar dat laatste blijft ongezegd op de vloer liggen. Ze wimpelt mijn woorden weg. Ver weg. Onzin. We staren een beetje langs elkaar door. Als onze ogen kruisen, trekt ze haar wenkbrouwen bedenkelijk omhoog. Ik ben het verschrikkelijkste publiek dat ze ooit had. Wat moet je met zo’n schaap? Dat niet voor zichzelf denken kan. Wiens leven al op voorhand uitgestippeld werd. Tot de laatste snik. Wat moet je daarmee? Ik durf mijn koekje niet op te eten. We kijken er naar. Geertje zucht. Dat ze het op haar heupen krijgt van mijn beslisseloosheid. Ze scheurt het papiertje open. Neemt het koekje en duwt het in mijn mond. Ik val op de grond. Met koekje en al. Ze komt boven op me zitten. Houdt mijn mond stevig dicht. Dat ik knabbelen moet. En slikken. Knabbelen en slikken. Meer niet. Dat ik het verdien. Dat ik wellicht vandaag een beetje depri ben of de sleur niet aan kan. Dat er een kindervriend in de schouw zit. Dat het hier zo gezellig is. Gezellig. Wij met zijn twee. Geertje en ik.

Ik slik. Lik mijn vingers af. Knik. Dat het inderdaad gezellig is. En dat daar inderdaad een koekje bij hoort. En dat het leven schoon is. En dat we dat best vieren. Vandaag nog. Morgen is het wellicht al te laat.

Ze bestelt nog een koffie. Zwart gelijk de krullenbos op haar hoofd. We staren de stilte wakker. Zeggen nooit nog een woord.

Ontspoord

Geplaatst op

station

De dag ontspoort

ik eet avocado’s en ei, hardgekookt

kraak noten, bijt op mijn lip

 

als yuppies gnif’len

plastic ijs uit bekers

zwieren shoppingbags, lokken

in roetwind van stoptreinen

 

De man in’t wit prikt

roomresten in containers

 

achter mijn rug

 

Vertraagt de stad

braakt het gestel lijven uit

slikt mij door het keelgat

Morgenstond

Geplaatst op

wachten op de trein

 

De morgenstond wurmt zich door spleten

in de muren van de kamer. Werpt een schaduw

op bleke voorwerpen die staan te wachten.

Statig en kil. In rokerige treinstations.

 

Waar echo’s klinken in misttapijten.

Mensen armen kwijtschelden. Versmelten

in de ochtendspits van stramme spieren

en dromen die zich vastklampen aan de takken van je kruim.

 

Straks weerklinkt de bel. Dondert metaal over de rails.

Zucht het zwaar gestel zijn nachtverhalen uit.

Je kijkt links, rechts, tussen silhouetten.

 

Drukletters dansen in de lucht.

Houten maquettes van de dag, blaas je omver.

Niemand staat op je te wachten.

 

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: