RSS feed

Tagarchief: september

Mandarijn met pitjes

Geplaatst op

Kleine kindjes worden groot. Dat geldt ook voor Letterkinderen. Eerst zijn ze klein en voor je het weet zijn ze KLEIN. Groot. GROOT. Nee, nu overdrijf ik. Groot is zeker voldoende en soms ook KLEIN. En die KLEINE Letterkindjes moeten dan de GROTE LIJNBUS nemen om naar de GROTE SCHOOL te gaan.

Helena

Ik vond dus dat de tijd rijp was om dit misschien eens een keertje te oefenen. Het Letterkind houdt niet van oefenen. Het Letterkind schept genoegen in de vaardigheden die 1) aangeboren zijn 2) met de geringst mogelijke toevoeging van haar hoogstpersoonlijke, autodidactische toverpoeder tot leven gewekt kunnen worden. Al de rest zijn overbodige kwaliteiten.

Er is nog iets wat je moet weten over het Letterkind. Taken en instructies (zoals daar zijn: kamer opruimen, tafel dekken, huiswerk maken en dus ook: de bus nemen) dienen geschild te worden en vervolgens verdeeld in kleine, overzichtelijke partjes. Als je dat niet doet, veranderen die taken en instructies in roze, voorbijglijdende wolken waar je vanop je bed naar tuurt, van waarop je meereizen kan naar één of andere sprookjeswereld, die je omtovert in pluizige schuimbellen of waarin je gewoon ver-dwijnt.

ziek meisje

Ik begon dus vakkundig met het schillen en het verdelen in partjes (pitjes liet ik zitten, je wil hen ook niet té zeer bepamperen): Je fietst naar de bushalte (Welke bushalte? De Rijksweg, waar is dat? Nooit van gehoord), je sluit daar je fiets (Weet jij mijn slotcode nog, mam?), je wacht tot er een bus komt, als het een 45 of een 61 is, dan stap je op, je laat je abonnement zien, je kijkt uit het raam tot je moet bellen (Bellen? Op de blauwe knop? Wanneer moet ik bellen? Aan het marktplein in Groteschoolstad? Waar is dat? Is dat hier? Daar? Mijn god, ik heb zó dringend een telefoon nodig, mam! Wist je dat er een app bestaat die zegt wanneer je moet bellen? Dat heb ik nodig! Mam!)… – zucht –  je stapt uit, je steekt het marktplein over, je loopt de Groteschoolstraat in en je gaat naar school. Slik. Het Letterkind moet overgeven. Te veel mandarijnen met pitjes, zegt ze. Ik knik. We gaan op pad!

We fietsen onze straat uit, richting bushalte – partje voor partje – , we parkeren onze metalen rossen en we stappen op, op een 45. Het Letterkind heeft grote, waterige ogen. Ze legt haar hoofdje tegen het raam. Alle huizen veranderen in suikerspinnen. De straat wordt een melkweg. Gedoofde straatverlichting knipt aan en tapdanst als sterrenregen tegen het raam. Je moet kijken, kind! Fluister ik. Anders weet je niet waar je bellen moet straks. Ze heeft de hoofdingang gesloten. Mijn woorden ketsen af tegen haar huid en vliegen terug mijn mond in. Ze haalt haar schouders op. September is nog zo ver weg, mam. In de verte wapperen wimpels aan het beeld op het marktplein van Groteschoolstad. Bel nu maar, zeg ik langs een clandestiene toegangspoort. Goed gedaan. Kijk, we zijn er.

Terwijl we over het marktplein lopen, schudt het Letterkind wolkenplukjes van zich af. Niet allemaal, want het leven schuurt regelmatig. Zeker op dagen als vandaag. We wandelen naar de Groteschoolstraat en terug naar de bushalte. Dat was de ochtendmandarijn. Nu de avondmandarijn. Klaar? Het Letterkind kucht. Haar keel zit vol met pitten.

Helena

Een jongeman met een zwarte overall met witte verfspatten, komt bij ons staan. Zegt dat die klotebussen altijd te laat zijn en vraagt of onze auto stuk is. Ik schud mijn hoofd. Zeg dat het Letterkind de busrit naar de GROTE SCHOOL oefent. De jongeman knikt. Kijkt even rond of niemand mee luistert en zegt dan: Hopelijk is ze niet bang van … ge weet wel, dát soort mensen?! Ik kijk nu ook in het rond. Zie geen mensen. Van geen enkele soort. De jongeman kijkt me samenzwerend aan. Ik lach. Zeg dat ze van geen enkel soort mensen bang zou moeten zijn. De jongeman heeft daar zo zijn eigen ideeën over. Hij richt zijn ogen nu op het kleine Letterkindje en haalt vakkundig enkele adviezen uit zijn broekzak: Als dát soort mensen u ambeteert, dan zegt ge gewoon – hij kijkt nog eens argwanend in het rond en fluistert dan (vol vuur en vol vers speeksel) een Italiaanse vloek over padre & madre in het Letterkinds oor. Ik pluk wat wolkjes uit de lucht en smeer die over haar lijfje. MAAR! LET OP! Vervolgt de jongeman. Zeg dat nooit tegen een Italiaan! Dan hebt ge pas problemen! Het Letterkind kijkt me vol ongeloof aan. Gebeurt dit echt? Mam? Ik lach. Ik hou van dit soort van spontane, volkse ontmoetingen op de bus. Van rondgestrooide (in het wilde weg), goedkope adviezen. Ik knik.

We reizen terug naar huis. Het kind zoekt vruchteloos naar zachte plukjes. De jongeman stapt af en wenst het Letterkind veel succes. Omdat ze dat nodig hebben zal. Opnieuw een samenzwerende blik. Alsof hij en ik iets weten wat zij nog niet weet.

Het Letterkind moet opnieuw bellen. Bij de verkeerslichten in het dorp. Ze heeft die nog nooit gezien (ze vlogen steeds als sterrenappeltjes de lucht in – soms groen, soms rood, soms oranjegeel). We stappen uit. Steken de Rijksweg over. Stappen op onze fietsen en rijden terug naar huis. Door het dorp, kindje! Het kindje kent de weg niet. Beweert hier nog nooit geweest te zijn. Haalt haar schouders op en beslist het fietspad te volgen tot het verdwijnt achter de horizon. Daar is het vast warm en wolkig. Daar rijden vast geen bussen met dát soort mensen. Daar kan je vast heerlijk ver-dwijnen in zoete dromen. Daar wil ze nog heel even blijven. September is nog zó ver weg.

paradijsvogels

Advertenties

September

Geplaatst op

De was hangt klam
zijn derde dag uit te zweten
Ongestopte spleten
in het wolkendek

Vergeten hoe
de zomer tintelt in ons bloed
Verwarm mijn gemoed
in een lapjessprei

Gapen wij
naar de pullen
scharrelend
in het gras

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: