RSS Feed

Tagarchief: pietje

Tekeningen maart

Geplaatst op

 Helena in de vijver

Helena in de vijver

 Jef en Marieke

De koning en de koningin van de nacht

Kevin en hond

Een man en zijn hond

Trom en castagnetten

Trom en Castagnetje

zelfportret

Zelfportret met nieuw kapsel

ziek

Zelfportret in ziekenbed

De bloeddorstige koekoek

Geplaatst op

Tussen de bedrijven door werk ik aan mijn prentenboek over Pietje. Volgens het Zonnekind is het een droevig, eng maar ook wel schoon verhaal. Daar kan ik mee leven. Toch is er nog veel schrijf-, schrap- en tekenwerk aan de winkel. Zomer 2016. Dat lijkt me een prima deadline 🙂

Enkele dagen geleden tekende ik één van de personages die Pietjes pad kruist: de bloeddorstige koekoek*!

koekoek

* Het gaat hier over een Mechelse koekoek! Een kip dus.

 

Pietje en het rare, rode, ronde ding

Geplaatst op

Ondertussen (u weet wel: in afwachting van een verdict) experimenteer ik voor mijn prentenboek over een kip. Die kip zal alvast Pietje heten. Maar dat had u wellicht al geraden.

Ik heb een aantal achtergronden van onze tuin getekend. De bedoeling is nu dat ik van alle kippen uit het verhaal zoveel mogelijk tekeningen maak. Als ze zich wassen, als ze zandbaden, als ze op één poot staan te soezen, als ze wild door de ren kakelen, als ze slapen, als ze elkaar pikken, als ze broeden, als ze hun kop in hun veren steken, als ze hun nek lang maken om uit het potje te smikkelen… én als ze balanceren op het rare, rode, ronde ding.

Dan ga ik die kipjes uitknippen en plak ik ze op de achtergronden. Nee, niet met photoshop. Echt. Met een schaar. En met pritt. Of met dubbel gevouwen plakband, dan krijg je wat reliëf. Dan scan ik dat. En dan kan ik daar naar kijken. Dan maak ik daar een virtuele prop van. En dan smijt ik die in de virtuele prullenmand. Hohoho…..hop. Erlangs. Dedju.

Pietje en het rare, rode, ronde ding web

Wapenstilstand

Geplaatst op

Je hebt wapenstilstand en je hebt een staakt-het-vuren. Je hebt een na-oorlogsklimaat en je hebt een interbellum. In mijn gedachten wapperen de twee krijgsgevangenen regelmatig ondersteboven aan een tak van de vlier. Dergelijke gedachten zaaien geen bestendigde vrede. Eerder een klein Midden-Oosten in je tuin. Een Gazastrook. Vol kippenstrontjes die elk ogenblik zouden kunnen ontploffen. Dus je kijkt wel uit waar je loopt. Iemand heeft de engel terug gestuurd. Een reïncarnatie zegt mijn lief. Van Pietje. Dat is niet waar. Het is een bemiddelaar. Tussen mij en de krijgsgevangenen. Ik heb de engel vleugels gegeven. Opdat ze zou infiltreren. Eieren zou leggen. Smaragden eieren. De vrede groeit. Op een dag wappert de witte vlag aan de vlier. Tot dan eten we groene omelet.

Groene eieren

Interbellum

Geplaatst op

Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na. Op de servitudeweg. In een plas van papegaaienvoer. Witte veren. Oud bloed. Een engel pikt erin. Draait zijn hoofd naar me toe. Ik duw op mijn gaspedaal. Onze blikken kruisen. Nog net. Lang genoeg om ons in elkaars hoofd te prenten.

Straks liggen er koeienvlaaien. Met engelensporen in. Daar groeien dan volgend jaar elfenbankjes. Tegen de schutting omhoog. Tot ver voorbij de wolken. Doorheen de bramenstruiken. Ik zal bebloed en bekrast aankomen in de hemel. Want die is voor mij weggelegd. Dat heb ik zo beslist. Geen vagevuur voor mij. Geen tweeëntwintig levens. Eentje is genoeg. Als je het goed leidt.

De grote oorlog is achter de rug. Ik heb twee krijgsgevangenen gekregen. Ik mag er mee doen wat ik wil. Liefst zou ik ze aan de hoogste boom – dat zou dan de vlier zijn – ophangen. Langs elkaar. Maar dat doe je niet in vredestijd. Dan rook je samen een pijp. Dan strijk je plooien glad. Dan raap je een eenzaam winterei. Dat je opeet met bospaddestoelen. Waar vroeger kabouters in woonden. Gelukkig zijn die ondertussen verhuisd. Naar een flatje in de stad. Zoveel praktischer. Eerst mis je de stippen. Tot je de sterrenhemel ontdekt. En beseft. Dat de wereld van iedereen is. En oneindig. Dat er geen aparte kamertjes, huizen, sferen zijn. Alles is één. Hemel en aarde. De kamers in je flat. De stippen en de sterren. De engel en de moordenaar. Oorlog en vrede. Ik raap een witte veer. Doop ze in mijn inktpot. Schrijf. Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na…

door het raam

RIP Pietje

Geplaatst op

pietje in het gras

Ook op slechte dagen, barslechte dagen, presteer je. Je doet gewoon wat je de week voordien deed en je verdwijnt periodiek in je hoofd. Alsof er geen realiteit buiten je eigen denken bestaat. Geen gisteren, geen morgen. Enkel nu. Geen evolutie, geen toekomst, geen spijt.

Professor Asara staat zijn onemanshow op te voeren. Piepklein. Ik maak verrekijkers van mijn vingers. Bol mijn uitzicht ver en dichtbij. Draai het volume open. Woorden komen te voorschijn uit stoffige letters. Verhalen spinnen zich een weg naar mijn brein. Dat hij alle kritiek op zijn laatste onderzoek onder tafel wenst te vegen. Dat er werkelijk collageen gevonden werd. In botfossielen. Miljoenen oude botfossielen. Verschillende monden vallen open. Hoofden rondom mij knikken instemmend, hoopvol. Als de T-Rex kon vliegen dat kunnen wij dat vast ook. Weg met het oertrauma dat de zwaartekracht is. Weg. Weg. Weg. We slaan onze vleugels open en we vliegen weg. Weg van hier. Ik denk aan Pietje. Pietje is dood. Mijn lief gelooft dat een marter haar opvrat. Dat is niet waar. Sta mij toe het verhaal van Pietje te vertellen. Pietje kwam met twee zussen. We redden haar uit de legbatterij. Drie witte zusjes slurpten voorzichtig eerst en dan gulzig van de vrijheid. Een eerste zus stierf aan een toeval. Een tweede werd leeggevreten door de marter. Pietje bleef achter. Mijn lief besloot twee andere kipjes te halen. Het bleken Mechelse Koekoeks te zijn. Van het psychopatische soort. Ze kwamen als pul. En Pietje was de baas. Maar ze werden groot en dik en ze leerden vliegen. Gelijk Pietje. De hiërarchie veranderde. Langzaam. Pietje werd mager. De Mechelse Koekoeks groeiden en stalen haar scepter. Op een dag had Pietje geen nekveren meer. Ze is in de rui, zei de buurman. Ik geloofde hem niet. De twee Mechelse Koekoeks schravelden met hun reptielenpoten schuldig in het rond. Het was oorlog. Pietje en ik tegen de twee Mechelse scharminkels. Maar ik moest ’s nachts naar binnen. Om te slapen. En om mijn kindjes eten te geven. En om professor Asara’s onderzoeken te bestuderen. Reptielen leggen ook eieren. Maar hadden ze ook veren? En waren ze koud- of warmbloedig? Wist je dat kikkers verbranden in je handpalm? Zo vurig zijn wij mensen. Pietjes einde was sinds die dag in zicht. Met of zonder verrekijker. Langs het hek liep een verdwaalde witte kip. Eentje met een papegaaienbek. Dat het een engel was, zei ik. Mijn lief en de buurman lachten. Het kon me niet schelen. De buurman vindt me sowieso een geflipt wijf. Ik telde de ochtenden dat Pietje uit het hok tippelde. Op mijn twee handen.

Vandaag is een slechte dag. Een barslechte dag. Ik draai de volumeknop dicht. Professor Asara lipt dat de T-Rex wellicht ook kannibalistisch was. Dat daar bewijs voor gevonden is. Pietje is dood. Doodgepikt. Door twee Mechelse scharminkels en een engel. De buurman kwam het zeggen. Deze morgen om 8h. De engel vrat haar ingewanden op. Fladderde weg. Naar de kippenhemel. Waar twee zusjes op haar wachten. Eindelijk samen. Dicht bij elkaar. Gelijk toen, in de legbatterij. Gezellig. In de kippenren zitten twee T-rexen. Boven in de vlier. Er drupt collageen op de grond.

pietje2

 

kippen3

 

pietje

 

pietje en kip

Pietje

Geplaatst op

pietje

Ooit, lang geleden, woonde ze samen met honderdduizend andere pietjes op een vierkante centimeter. Met pijnlijke roosters onder haar tenen. En zussen die in haar pikten. Zonder verweer tot het ei gelegd was en rolde van de band. Ze had toen grijze veren en een oudroze kam. Dat was daar in de mode. Alle pietjes liepen er immers zo bij.

Ze kwam met twee zussen bij ons wonen. Ze bewogen als een gezamenlijk front. Zetten voorzichtige stapjes in de grote, open tuin. Met een oude vlier om onder te schuilen, met regendruppels en sneeuw en veel zwarte aarde om oeverloos in te baden, luizen uit je jas te schudden.

Nu, zijn haar zussen in de pietjeshemel. Dat maakt haar een beetje eenzaam. Ze deelt de tuin met twee Melchelse Koekoeks. Dat zijn ook pietjes, maar toch. Die dikzakken groeiden hier op en delen haar jeugdtrauma’s niet. Bovendien zijn ze gevlekt en kakelen ze vreemd. Pietje is wit nu en met een bloedrode kam. Zit ze op de schutting, wacht tot ik roep. Fladdert gelijk een vogel. Zoekt elke maand een ander nest. Om haar eitjes in te leggen. Zonder gepik. Slaapt in de vlier of hoog op de tuinstoel. Gritselt pieren uit de grond. Doet haar dansje. Schrijft elke dag een kaartje naar de legbatterij.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: