RSS Feed

Tagarchief: Nabokov

Geertjes kerstwens

Geplaatst op
Geertjes kerstwens

Een dag voor Kerstmis had ze eraan gedacht om een schuimende cappuccino te bestellen. Een heerlijke feestgedachte waarvan je geen uitputtingsverschijnselen zou vertonen. Vervolgens bestelde ze een normale koffie. Zwart. Zonder suiker.

Ik besloot de rendez-vous met open armen te ontsluiten.

Wat mag jouw kerstwens zijn, dit jaar? Vraag ik tegen wil en dank. Ze kijkt me ongelovig aan. Echt? Of ik dat echt weten wil? Ik knik zo onnozel als ik maar kan. Mijn neus bloedt. En druppelt rode kersen op het taartje dat we voor de gelegenheid bij de koffie kregen. Ik zou er niet in durven bijten. De gedachte alleen aan haar afkeurende blik, haar teleurgestelde zucht zou mijn ledematen controleren als een visdraadje de marionet.

Ze neemt een slok en kucht een eenzame kikker weg.

Ik wens. Zegt ze. Meer oorspronkelijkheid. Ik wens dat men alle boeken op de brandstapel gooien zou. Op een aantal uitzonderlijke meesterwerken na. De enige boeken die ertoe doen. 1984. George Orwell. Als een glazen bol. Waarin iedereen kijken mag. Met het risico dat je ogen ontploffen als je het onoverkomelijke niet dragen kan. Je zou in dat geval een sprookjesboek kunnen lezen. Maar die liggen op de stapel. Lagen op de stapel. Zijn nu een vlokje as. Vervolgens: Het volledige oeuvre van Vladimir Nabokov. Omdat je enkel mooi denken kunt in mooie taal. Denken is taal. Je stelt je de vraag waarom de jonge garde enkel in slogans en ongenuanceerde stellingen denken kan? Omdat die jonge lui enkel kort en bondige taal lezen en schrijven. Twitter. Emoticons. T-shirts. Sms. En ook wel: video’s. In een notendop: Krachtkreten, Symbolen & Performance. Oewoewoewoewoe, Totems & Dromen van Sjamanen. Je waant je in een Indiaanse stam.

Ik kuch. Ze heeft het gezien. Nu moet ik kleur bekennen. Ze knikt met haar kin. Wat? Welke onzinnige gedachte kleeft er op je voorhoofd? Ik zeg dat het Native Americans zijn. Echt? Ik haal mijn schouders op. Denken is taal. Denk ik. Ik denk in lange tenen. Ik denk in kwetsbaarheden. Gevoelige zielen. Ik denk dat het Kerstmis is. En dat iedereen vandaag vrede verdient. Syrië. Mensen zonder huis. Mensen zonder familie. Kinderen. Alleen in een tentenkamp. Godverdomme. Dat denk ik, Geertje!

Ze haalt haar schouders op. Zegt dat zij steeds het grotere plaatje bekijkt. En dat haar uitzonderlijke stapel nog een kers verdient. Als een blinkende, rode druppel. Tongkat. Peter Verhelst. Omdat alles altijd tegelijk gebeurt. Omdat letters en cijfers inwisselbaar zijn. Omwille van de schoonheid ook. Weeral. Echte liefde is schoonheid. Van chaos die culmineert in nieuwe ordes. Die dan weer zichzelf onderuit halen. Chaos veroorzaken. Zoals het ook ons vergaat. Altijd weer opnieuw.

En voorts mag je elk verhaal zelf bedenken. Dat wens ik de mensheid toe. Oorspronkelijke gedachten. Dat zullen er maar een handjevol zijn. In heel je leven. Dat is méér dan het heen en weer gewauwel dat je nu produceert. Zinnen die voor eeuwig onaf zijn. Die steeds weer komma’s achter zich opgooien. Gelijk een mol. Gestuwd door het gegraaf achter zich. Blind voor wat komen gaat. Een stroomstoot. Doodslag met de schop. Kwijlende tuintijgers. Onnozel hopend. Ophopend. Een volgende, weerzinwekkende, betekenisloze bijzin. Achter de komma. Hoop na hoop. Want dat doet leven. Zegt men. Onzin. Uitstel van executie. Hoe blij word jij van molshopen in je tuin? Jij doét niet anders. Virtuele hoop na virtuele hoop uitbraken. Lang leve de hoop. Lang leve Kerstmis. Lang leve de onnozele kinderen. Lang leve de herkauwende massa.

Ik kijk haar beduusd aan. Wat is dat voor een kerstwens?

Ze knikt. Zegt dat ze het snapt. Wensen behoeven een ritueel. Ze maakt klauwen van haar vingers. Gritselt al haar woorden tot een wolk bij elkaar. Knoopt er een strik rond. Van Geertje voor mij. Zalig Kerstfeest.

Paradijsvogels!

Geplaatst op

P1050164

Mijn kerstverhaal over Koning Charly II woont niet meer in een wolk, maar in een sacocheboekje. Ik kan mij persoonlijk geen aangenamer kooitje voorstellen.

Ideaal als:

  • Tussendoortje
  • Kleine, luchtige maaltijd
  • Dessert

De meeste exemplaren zijn al besteld, maar als je snel bent kan je er nog eentje bemachtigen voor 5€ (+ verzending). Gil dan maar of stuur me een mailtje op evyvaneynde@yahoo.com

Falderalderiere, falderalderare…..xxx

Kerstverhaal deel IV

Geplaatst op

Vervolg van Kerstverhaal deel III

… Zoals ik al zei naderde Kerstmis met rasse schreden. En toen Charly op een avond zijn bord gevuld zag met kalkoenborst, Pommes duchesse en veenbessensaus, wist hij hoe laat het was. Hij verorberde zijn koninklijk avondmaal (het zou wel eens zijn laatste kunnen zijn!) en klopte aan de deur toen hij klaar was. Perzikje (voor de vrienden) opende de deur, nam het lege bord aan en wenste de koning een zalig kerstfeest (hoewel hij natuurlijk wist dat geen enkele kerst zalig kon zijn zonder paradijsvogels). Charly ging op zijn bed liggen en ademde steeds lomer in en uit. De jonge wachter legde zijn oor tegen de eiken deur en besloot om 21h dat de koning sliep en dat de kust veilig was om zich naar het binnenplein te begeven. Hij deed de deur op slot (zachtjes!) en sloop op snakentenen naar buiten waar hij – inderdaad – een rendez-vous had met zijn maten. Ze pakten kadootjes in, gaven die mee aan de koeriers, rookten Havana’s en dronken inheemse Champagne (zonder aardbeien).

Charly wachtte nog een paar lachsalvo’s en hees zich toen uit zijn bed. Hoewel het pikdonker was in de kamer, wist hij zich precies een weg te banen tussen de decorstukken door, tot aan de muurkast. Als in een déjà vu kroop hij opnieuw onder de onderste legger. Tastend en snuivend, gewiste hij er zich van dat alles nog steeds op dezelfde plaats stond: de schoenendozen met lange striklaarzen, de pruikendozen, de stapel te herstellen theaterkostuums en de winterhoofddeksels van opa Charly I. Onze koning bedacht dat het ijskoud zou zijn buiten. Zeker aan de oostzijde van het eiland. Zeker bij het breken van de golven als de paradijsvogels hun dans zouden doen. Hij graaide een warme mantel uit de stapel theaterkostuums en trok die om zijn schouders (Charly wist niet dat hij de schitterende scharlaken wolsmantel die zijn grootvader had gedragen bij zijn voorlaatste Hamletmonoloog geschaakt had. De mantel was versierd met een witte kraag en zoom van nertsvacht en zou onze koning in zijn vlucht niet enkel tegen de koude beschermen!). Tastend zocht hij ook een warme muts uit en trok die tot ver over zijn oren (hij had de bovenste muts van de stapel genomen: een warme, rode bonnet met een pompon van vredesduivendons. Een geschenkje van Liki).

Zo, warm uitgedost, duwde Charly tegen de wand en stond, toch enigszins tot zijn eigen verbazing dat zijn geheugen hem niet bedotte, opnieuw oog in oog met de vijftredige trap en de daarachter gelegen tunnel. De koning sloot de wand en begon aan een vlucht die achteraf in de historieboeken als legendarisch beschouwd zou worden. Hij spurtte doorheen de klamme gang, viel meermaals in waterplassen en sloeg ratten van zich af. Hij opende de geheime deur die uitkwam bij de oude kleedkamer van Vassiliki Geronima, sjeesde het Koninklijk Theater uit en zette het op een lopen naar de oostelijke bossen die hij zo goed kende.

De koning holde, spurtte, rende om niet in de handen te vallen van de Extremen én om op tijd te zijn voor de middernachtelijke paringsdans der paradijsvogels. Zijn vlucht leek wel een jaar te duren. Een jaar waarin zijn baard steeds grijzer en langer werd. Een jaar waarin het hele eiland verdeeld geraakte tussen Extremen die blijvende zoekacties naar de verdwenen koning opzetten. Met honden en speurvarkens. Een jaar echter ook, waarin de Royalisten hun koning, zonder zijn medeweten, te hulp schoten door hun baarden te laten groeien en door zich te hullen in kerstmankledij. Steeds luider immers, klonken de stemmen in de media dat de voortvluchtige koning zich uitgedost had in de traditionele dracht van de kadootjesheilige. En omdat niemand eigenlijk precies wist (op Perzikje na) hoe de koning eruit zag, bleek het een meesterzet van de Royalisten om zich massaal te vermommen als de koninklijke outlaw. Een heel jaar lang arresteerden de Extremen nepkoningen, die ze dan noodgedwongen terug moesten vrijlaten wanneer bleek dat het een gewone burger betrof. De arrestatie-eenheid werd wanhopig. En na een jaar van zoekacties, was hun strijdlust tot ver onder nul gekrompen.

Charly had zich een jaar lang schuil gehouden in de oostelijke wouden, zich voedend met pinguïneieren en truffels. En toen de Zemblaanse klok opnieuw kerstavond sloeg, werd ie op miraculeuze wijze naar het strand van Kamalaya Baai getrokken. Hij liet de dichte bossen achter zich, maar net op het moment dat hij bij de overweg naar het strand kwam, passeerde daar een politiewagen van de Extremen. De wagen stopte en er werd een raampje naar beneden gedraaid. Charly’s hart bonkte in zijn keel. Dit was het einde. Zijn missie was mislukt.

De agent echter, had al voldoende Zemblaanse Champagne op (van op het kerstfeestje op het politiekantoor) (mét geïmporteerde aardbeien), bekeek de dwaas die daar zwenkend bij de overweg stond en siste dat het ondertussen verboden was om in kerstmanpak de paringsdans bij te wonen. Het raampje werd terug dicht gedraaid en de politiewagen reed weg. U begrijpt, beste lezer, dat onze koning aan de grond genageld stond!

Charly strompelde de weg over en begaf zich nu steeds dichter bij zijn geliefkoosde Kamalaya Baai. Bij de golfbreker (waarboven en waarop de paradijselijke paringsdans zou plaatsvinden) zag hij een rood-met-witte vlek van mensen staan. Onze koning had zichzelf al een jaar niet meer in de spiegel bekeken en wist niet dat ook hij weldra zou opgaan in deze rebellerende menigte die zich ook dit jaar niets aantrok van het kostuumverbod. Charly schuifelde langzaam dichterbij en sloot ongemerkt aan bij de groep. Niemand herkende hem. Niemand immers, wist precies hoe die voortvluchtige koning eruit zag. Charly liet zijn blik over de onbekende gezichten glijden. Tot hij botste op een paar bekende ogen. De ogen van Gabriël! De twee mannen, die zich in die gemeenschappelijke blik opnieuw jonge snaken waanden, glimlachten en sjokten zich een weg door de menigte tot vlak bij elkaar. En terwijl de eerste paradijsvogels al arriveerden, klapwiekten met hun kleurrijke vleugels, stonden de vrienden oog in oog. Tranen stroomden over hun ijskoude wangen. En ze omhelsden elkaar, zoals ze vroeger zo vaak gedaan hadden. En ze knepen in elkaars armen. Hoe echt was dit sprookje?

paradijsvogels

En de paradijsvogels kwekten en floten en dansten zich in alle bochten. En duizend kerstmannen aanschouwden het spektakel. Met open mond. Met lange baarden tot tegen de grond. Omhelsden elkaar. Lieten tranen stromen over hun wangen. En duizend kerstmannen vertrouwden de paradijsvogels hun schoonste kerstwensen toe. Charly’s missie was geslaagd. Hier stond ie dan. Te midden van zoveel liefde, zoveel schoonheid, zoveel vrede. Op het strand. Van Kamalaya Baai. Met zijn geliefde Gaby. En ook de koning vertrouwde een paradijsvogel zijn schoonste wens toe. Aanschouwde, hand in hand, hoe het gevleugelde dier in een regenboog van kleuren uiteen leek te spatten aan de horizon.

(Tekening van mezelf, Elise, Lena en Marie)

Kerstverhaal deel III

Geplaatst op

Vervolg van Kerstverhaal deel II

… Charly was niet alleen vastbesloten om te ontsnappen, hij had ook al een plan. Dat had hij al vanaf het moment dat hij hier, in deze rekwisietenkamer, opgesloten werd. Hoewel hij er jaren, zeg maar decennia, niet geweest was, herkende hij onmiddellijk de oude kamer van zijn opa.

Charly’s grootvader Charly I, was acteur geweest bij het Koninklijk Theater. Zijn echtgenote, Marie-Claire Hugonettes van Finland, was daar niet blij mee, maar kon niet anders dan deze banale hobby van de koning tolereren. Steeds meer echter ging de oude koning op in zijn spel, steeds vaker bracht hij uren, dagen, weken door in het theater en als hij daar niet was dan repeteerde hij van ’s morgens tot ’s avonds Shakespeare monologen in zijn rekwisietenkamer. De mensen beweerden dat hij op den duur niet meer wist wie hij was. Schizofrenie.

Terug naar onze koning. Charly II herinnerde zich bijzonder goed de speelpartijtjes die hij in dit kamertje beleefde met zijn neefje Gabriël (Gaby voor de vrienden). Wat was er fijner dan een verkleedrobbertje met échte toneelkostuums én pruiken én lederen striklaarzen tot aan je liezen? Of verstoppertje spelen tussen de decorstukken en de paspoppen? Charly herinnerde zich in het bijzonder een winterse namiddag toen Gaby tot honderd tellen moest. Op de gang. Waar nu de perzikhuidige wachter stond. De kleine Charly kroop onder de onderste legger van de grote muurkast.

in de kast kijken

En terwijl hij zich in bochten wrong om zich te verbergen achter schoenen- en pruikendozen, duwde hij per ongeluk de achterste wand open. Hij zag hoe een stenen trap van vijf treden van daaruit leidde naar een gang. Een gang, die reikte zo ver Charly zien kon. Een geheime gang! De uk vergat het spel en snelde naar zijn kameraadje. Gewapend met een zaklamp, begaven ze zich in deze clandestiene tunnel. Stel je voor wat een verrukking, wat een sensatie dat teweeg zal gebracht hebben bij deze kleine snaken!

De gang lag vol met waterplassen en was zo donker als de nacht. Het leek wel een ondergrondse meander die draaide van de ene bocht in de andere. Na anderhalve kilometer kwamen ze terug uit bij een trap. Met vijf treden en daarachter een deur, die ze met trillende handen en hun harten in hun keel open duwden. Fel licht kwam hen tegemoet. De kleine Charly wist onmiddellijk waar ze terecht gekomen waren: in de kleedkamer van de Staatsactrice Vassiliki Geronima (Liki voor de vrienden). Zijn grootvader had hem hier eens mee naartoe genomen om kennis te maken met deze opmerkelijk getalenteerde diva. Die hem een snoepje gaf en een plakkerige, gelippenstifte zoen op zijn voorhoofd waar ze een wolk van natte dromen overheen blies. Lang had Charly niet om hier aan terug te denken. Toen ze voetstappen (hooggehakte!) hoorden naderen, spurtten de vrienden terug het deurtje in, de trap af, de gang door, de trap op, door de open wand en smeten de muurkast achter zich dicht. Dicht. De herinnering bleef in de kast. Hoewel zijn grootvader sinds die dag misschien wel nét iets vaker dan voorheen naar hem knipoogde. Wist ie ervan?

meisje sigaret

Onze koning wist dus perfect hoe hij ontsnappen kon uit zijn gouden kooi. Hij zou het doen op kerstavond, na het avondmaal, als de perzikhuidige wachter zich begeven zou naar het binnenplein. Om daar samen met zijn maten kerstkadootjes in te pakken (om mee te geven aan de kerstkoeriers), sigaretten te roken (of misschien wel Havana’s, speciaal voor de gelegenheid?) en Zemblaanse Champagne te drinken (al dan niet met geïmporteerde aardbeien). Charly kon haast niet wachten tot het moment daar was. Hij popelde, stond te springen om ook dit jaar weer de paradijsvogels te aanschouwen. Om hen de schoonste kerstwensen toe te vertrouwen…..

Wordt vervolgd….

(Lees verder: Kerstverhaal deel IV)

Kerstverhaal deel II

Geplaatst op

Vervolg van Kerstverhaal Deel I

… Aan de zuidkant van de kamer stond een veldbed. Met een donsdeken van jonge pinguïnveren en een zacht kussen. Tegenover het bed, aan de noordzijde van de kamer stond een grote muurkast. Links daarvan, in het westen, werd de kamer afgesloten door een zware eiken deur waarvoor een jonge wachter – met een bijzonder perzikachtige huidskleur – had post gevat. Charly zette zich vaak neer op de grond, met een oor tegen de eiken deur om de regelmatige ademhaling van de jonge wachter te kunnen opsnuiven. Bij het inademen plakte zijn lange baard – hij had vooralsnog geen scheergerief gekregen – statisch tegen het eikenhout. Bij het uitademen zag hij zijn armhaartjes zachtjes oostwaarts waaien. Daar bevond zich een betralied raam dat uitkeek op de binnenplaats van het paleis. Na het avondmaal verzamelden de wachters daar. Met een flesje Zemblaans bier en een sigaret. Charly opende dan het venster, plooide zijn baard tot een pluizig nest op de vensterbank en legde zijn kop er als een luistervink in.

soldaatje

Aan de gesprekken van de jonge mannen, kon hij afleiden in welk seizoen ze zich bevonden. Was het zomer, dan spraken de snaken over de knappe toeristen aan de westelijke stranden. Was het herfst, dan bespeurde hij tussen de regels toch wat zwaarmoedigheid. Hjertesmerte. Lente was het vooralsnog niet geweest. Maar dan had het gouden ochtendlicht dat zich in de maand mei zo schoon spreidt over paarse pinksterbloemen tussen de rotsen aan de oostzijde van het eiland, wellicht de tongen gestreeld.

Zo, al luistervinkend, wist Charly dat de kerstdagen eraan kwamen. De jonge knapen wisselden kado-ideeën uit – de één zocht iets voor zijn moeder, de ander voor zijn lief, een derde voor zijn maîtresse – en bediscussieerden of geïmporteerde aardbeien al dan niet een aanrader waren bij inheemse Champagne (een titel die de Zemblaanse schuimwijn sinds de vrijwillige ballingschap van koningin Elisabeth in Zuid-Frankrijk ook dragen mocht, een ingewikkelde historie die ik u, beste lezer, bespaar).

Wat u wél weten moet, beste lezer, is dat koning Charly II, sinds zijn kindertijd, zich élke kerstavond had uitgedost om samen met zowat de volledige bevolking van zijn eiland, de paringsdans van de paradijsvogels aan de Kamalaya Baai bij te wonen. Toen hij dus hoorde dat Kerstmis in aantocht was, was hij vastbesloten om te ontsnappen uit zijn gouden kooi….

Wordt vervolgd….

 

Kerstverhaal deel I

Geplaatst op

Dagenlang werd er al aan mijn deur geklopt. Of ik eindelijk dat kerstverhaal uitgebroed had. Ik riep dat ze me gerust moesten laten. Dat ik las. Nabokov. Mijn persoonlijke woestijn van schoon, warm taalzand. Om in te verdwalen (eerst zet je je monocle op, dan speur je naar minuscule gaatjes in je agenda, vervolgens zet je een snorkel op je kop en trek je zwemvliezen over je voeten, ten slotte duik je in de bijt) of om mijn hoofd in te steken (als de wereld mijn muur tracht omver te blazen met zijn nonsensbrij van uitgesproken meningen).

Beteuterd druipen ze af. Weeral bot gevangen. Waar blijft het geluk?

Maar dan ineens zie ik het. Het verborgen kerstverhaal in de woordenwoestijn van mijn Russische held. Ik roep mijn schatjes binnen. Zet hen op mijn dijen. Shht… stil nu… het verhaal gaat beginnen.

nachtvlinder

“Er was eens een exotisch eiland, dicht bij de Zuidpool. De sneeuw was er zo warm dat je in je onderlijfje skiën kon. Koning Charly II regeerde het eiland met zachte hand. Hij hield van mooie stofjes rond zijn lijf en van champagne met aardbeien uit ijskristallen glazen. Lang geleden was hij getrouwd met prinses Elisabeth van Antarctica. Maar zij woonde sinds jaren in hun buitenverblijf in Nice. Voorts liep hun huwelijk van een leien dakje. Het gleed. Gelijk een geboend snowboard het donshaar van verse sneeuw laat trillen zonder evenwel een spoor, een afdruk, een getuigenis na te laten. Charly hield van feesten en van theater. Van incognito bioscoopbezoeken en van vlinders. Hij hield van zijn eiland. Van de zachte, romige sneeuw die eeuwig plakken bleef op de toppen van het gebergte dat het eiland in twee deelde: de toeristische westkant met zijn schitterende stranden en de ruige, dichtbeboste oostkant met zijn kliffen en wilde pinguïnnesten.

Stilaan echter, groeide het ongenoegen over Koning Charly II. Men beweerde dat hij slechts een marionet was. Het uithangbordje van een gesloten elite. Charly stak zijn kop in het zand. Feestte. Ging naar het theater. Naar de opera. Incognito naar de bioscoop. Ving vlinders. Verdwaalde dagenlang aan de oostzijde van het eiland. Later verdween hij wel een week. Of twee. De verongenoegde stemmen klonken steeds luider en Charly stak zijn kop steeds dieper in het zand tot hij met zijn kruin op ongeboren sneeuw botste. Daar bleef hij ten slotte wel een maand plakken. En toen hij uitgehongerd en bevroren terug bij het paleis kwam, was de staatsgreep al een feit. De Extremen namen hem gevangen en sloten hem, in afwachting van een uitspraak van het Hoogste Hof, op in een stoffige rekwisietenkamer in het paleis.

Wordt vervolgd….

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: