RSS Feed

Tagarchief: moeder

De transactie

Geplaatst op

Het beloofde een dag als een andere te worden. Een vrijdag. De werkweek zat erop. De kids waren opgehaald van school, hadden hun boekentassen in een stofvrije hoek gegooid. Dat kon eender welke hoek in het huis zijn. Niekske hield ze kraaknet. De hoeken in haar huis. Een lichte vorm van smetvrees, zei ze altijd. Maar dat was eigenlijk gelogen. Niekske wist dat stof gevaarlijk kon zijn. Niet voor de longen. Of voor je kapsel. Ze wist dat ze kleine, losse stofdeeltjes nooit de kans mocht geven om tegen elkaar te gaan klitten. Dan vormden zich in je huis (en in je hoofd) alternatieve verhaallijnen, borrelend in de kantlijnen van je persoonlijke geschiedenis. Die ze zo koesterde. Die ze zo hard probeerde te conserveren in zijn oorspronkelijke staat. Onder een glazen stulp. Zonder hoeken. Die moest ze dan alvast niet stofvrij houden.

De keukentafel was bezaaid met chocolade muizenstrontjes en broodkruimels. De kids likten aan hun melksnor en vertoefden in een parallelle wereld. Op vrijdag moest dat kunnen. Dan vierde Niekske de teugels. Terwijl ze de was netjes plooide aan de tuintafel, schoten haar ogen dwars door de glazen schuifdeur heen en weer over de woonkamervloer. Dan omhoog langsheen de muren tot in de hoeken tegen het plafond. Schichtig dan naar de verlichting. Daar wemelde het graag. Het losse stof. De uiteengerukte verhalen. Die zich op elk moment aan een ander los stofje zouden kunnen hechten. Om zo heel haar verleden overhoop te gooien. En daarmee de persoon die ze nu was. Waaraan ze zo hard had gekneed. Tot ze er enigszins vrede mee had. De regelrechte waarheid. Alles netjes gerangschikt. In de ladenkast in haar hoofd. Eén voor één sloot ze de schuifjes. Stak het gouden sleuteltje in haar broekzak. Voelde hoe het afdaalde tot in de kelder. Knipte het licht uit. Voelde het branden tegen haar dij.

Er stopte een auto voor het huis. De motor werd afgezet. Een deur ging open. Twee stemmen. Een moeder en een kind. Niekske verwachtte hen. ‘Kom maar langs achter’, riep ze. De moeder en het kind liepen licht als een zuchtje wind over de klinkers, door het poortje, langs de zijgevel tot op het achterkoertje. Niekske zag dat ze zonder bagage waren. Een paar souveniertjes misschien. Ze keuvelden over het voetballend konijn. Het kind geloofde er niks van. Verborg haar hoofd onder moeders rok. Deed alsof ze niet praten kon. Niekske gebaarde met haar kin dat het klaar lag. De moeder keek ernaar. Zag hoe het lag te blinken in de late namiddagzon. Meer woorden behoefde deze transactie niet. Stof in ruil voor een lege lade. Een nieuw verhaal waarvan zij de losse woorden niet langer hoefde mee te slepen. De overdracht geschiedde. De moeder en het kind vertrokken. Niekske keek hen niet na. Stapte achterop een motor. Scheurde over de nieuwe verkavelingen. De brakke grond in haar hoofd.

Advertenties

Aan de horizon

Geplaatst op

Aan de horizon

Het lelijke eendje

Geplaatst op

Mijn grootste geluk was geboren te worden uit een beeldschone moeder. Dat maakte van mij sowieso een lelijk eendje. Het lelijkste eendje uit de klas. Mijn tweede grootste geluk was dat ik ook geboren werd uit het zaad van een man. Echt waar. Een man die mij liet zien dat de leukste vrouwen niet persé de mooiste waren. Dat er ook lelijke sexy vrouwen waren. Dat er ook lelijke interessante vrouwen waren. Dat er ook lelijke grappige, intelligente, fijne, begeerlijke vrouwen waren. Niet dat hij dat allemaal in mij zag. Hij had een voetballer ter wereld willen zien komen. Of in tweede instantie een meisje met uitstekende schoolresultaten. Of als het echt niet méér mocht zijn, op zijn minst een meisje dat gehoorzaamde. Ik was geen voetballer. En ook geen uitmuntende student. En gehoorzaam al zeker niet. Lelijk dat wel. En een meisje. Dat ook.

lelijk eendje

Mam at altijd magere platte kaas. Met aardbeistukjes. En een beetje schuim er bovenop. Een beetje zoet schuim. En crackers, dat ook. Mam was altijd op regime. Zo zei ze dat. Ik ben op regime. Ik let een beetje op mijn eten. Ik at altijd boterhammen met ketchup. Alleen ketchup. Ketchepup, zei ik. Een boke met ketchepup. En dan zat ik samen met mijn mooie, slanke mams en mijn afwezige paps aan tafel met een mond vol ketchepup. Ketchepup onder mijn neus. Ketchepup in de hoekjes van mijn mond. Ketchepup aan mijn vingers. En op mijn truitje. Dan moest ik direct een ander aan. Meisjes kunnen maar best mooi wezen. Dacht mams. Het was een bij voorbaat mislukte onderneming. Voor mij dan toch.

Een paar lichtjaren later, lopen we over straat. Mam en ik. Dat ik toch echt iets aan die uitgroei op mijn hoofd moet doen. Welke uitgroei? Ja, uh, zegt ze, je hebt wat grijze haren. Zo hier en daar. Grijze haren? Ah, wijze haren, bedoel je? Ik lach. Ach, weet je mam, ik hoop andere kwaliteiten te hebben. Schrijven bijvoorbeeld. En onlangs, noemde iemand me ‘theaterbeest’. Mam kijkt bedenkelijk. Theaterbeest? Wat is dat voor een gedrocht? Ja, je weet wel, iemand die graag en goed op de planken vertoeft. Zoiets. Ze strijkt door mijn haar. Dat dat wel zijn kan, maar dat niemand beter wordt van een grijze strook haar. Wijze strook, mam. Een wijze strook haar. Ze haalt haar schouders op. Bekijkt zichzelf in een etalage. Naast haar kwaakt een lelijk eendje. Hoog van de toren. Met plankenpootjes. En een grote snater. En pennen aan haar handen. Om mee te vliegen. Dat spreekt voor zich.

Contactavond

Geplaatst op

Vroeger was het anders. Toen had je contact. Op een avond. Nu wip je binnen. In een soirée. Toen zat je moeder in de lessenaar te knikken om wat je goed, te schudden om wat je beter had moeten doen. En jij bloosde dan. Daar moest je toch echt wat aan doen.

blosje

Maar vandaag wip je dus binnen. In een soirée. Je legt je kaarten op tafel, net als iedereen. Schudt de juf de hand. Laat ons spelen, zegt ze en schaaft aan haar rol. Dan veinst men gehoorzaamheid. Plooit wenkbrauwen. Pluizig sommigen of overgeëpileerd. Dat laatste moet je vermijden. Je wilt niet zomaar slikken wat ze zegt.

Uit de lessenaar verschijnen potlodenzakjes, allemaal gelijk. Rood met een zwarte sluiting. Je vinger ritst het zakje dicht want het klepje is verdwenen. Glijdt over spoorwegen. Van vroeger toen men nog geen plastic klepjes had. Toen kolen kletterden over de rails. Zakje open. Zakje dicht. Zakje open. Zakje dicht. Straks tikt de regel op je vingers. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Je knieën schuren tegen de houten buik. Je slikt je maaginhoud weer in. Als de jongen aan je linkerzijde zijn elleboog priemt. Het ijzeren gordijn een halve centimeter naar je toe schuift want jij bent een meisje. Daar moet men mee lachen, want zo gaat dat op die leeftijd.

Dan leest ze een verhaal voor en mag je verdwijnen. Tenzij je de draad oppikken moet, verder moet rijgen aan de woordenbrij die uit haar mond ontsnapt. Vunzige stoephoer, denkt men achter de muur. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Wat jij eraan toe zou voegen. En honderd grote ogen kijken, wachten af. Je glijdt uit het dal. Blijft steken. Je vinger ritst het zakje dicht. Bloed drupt op kleurpotloden. Alle tekeningen zijn rood dit jaar. Je wangen branden. Je wilt in de spiegel kijken. Hoe duur tomaten zijn. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Mom

Geplaatst op

my mom is just perfectMy mom is just perfect

bad boyWho’s been a bad boy?

Droomkleed

Geplaatst op

naakte vrouw

Het kind duwt knieën

in blaadjes van katoen

Rekt de avond

het droomkleed

 

Zuigt gulzig

 

Liefde

meer liefde

dan mijn vel

bevatten kan

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: