RSS feed

Tagarchief: moeder

Baby’s

Geplaatst op

Vandaag hield ik een baby vast. Dat was lang geleden en voor het eerst sinds ik die van mij vasthield, niet onwennig. Heerlijk zelfs. Het was een warm genot voor mijn armen die haar vasthielden, mijn buik die haar op zich rusten liet en mijn heupen die haar wiegden.

Ik heb heel lang gedacht dat ik geen baby’s wilde. Eerst bedacht ik dat ik onvruchtbaar was (ik had daar allerlei bizarre theorieën voor, die ik u zeer graag bespaar). Toen vond ik dat ik wel zeker de slechtste moeder ter wereld zou zijn (moest mijn zorgzame armen, mijn lieve buik en mijn dansende heupen nog ontdekken). En toen viel ik in de liefde. En toen wilde mijn lijf – nee, niet mijn lijf, maar mijn zelfzuchtig, genetische materiaal zich in alle hevigheid voortplanten.

En voor ik het wist, had ik er twee. Twee heerlijke baby’s. Een Letterkind (Helena) en een Zonnekind (Elise). En ik vond het toen wel welletjes, maar ergens diep binnenin mijn bloed bleef er een doortastend stemmetje gillen dat ik mezelf verspreiden moest. Ik negeerde het. Ik ging er discussies mee aan. Ik stak honderdduizend rietjes in mijn vel en trachtte het uit me te zuigen. Het onding bleef zinderen onder mijn huid. Liet zich niet zomaar van de wijs brengen. Er zou een heuse meteoriet op zijn kop moeten vallen voor hij zich gewonnen zou geven…

En die meteoriet viel. Niet alleen op de kop van het onding, ook op die van mij. En op die van mijn huwelijk. Patat. Boem. Daar stond ik. Zonder man en zonder zeurend onding in mijn bloed. Het duurde even voor die stilte, die afwezigheid van aanhoudend gezoem me opviel. En dat ik besefte dat ik verlost was. Van die ontzettend doordringende neiging om jezelf onsterfelijk te willen maken door baby’s op de wereld te zetten.

Vandaag wil ik mezelf nog altijd onsterfelijk maken, maar ik heb daar andere gralen voor gevonden. Ik schrijf en laat me lezen (ik woon in mijn verhalen, ik voel in mijn gedichten). Ik dans (ik ontdekkingsreis ritmisch). Ik bemin (ik ontwaak en sterf in de liefde). Ik inspireer, ik lach, ik jank, ik luister, laat me ontroeren. En ik hou baby’s vast. Heerlijke, zachte, naar Zwitsal ruikende baby’s die iemand anders bepamperen mag 🙂

babies

Advertenties

Een schitterende nazomerdag

Geplaatst op

Ik sta op de Grote Markt. Nee, niet die van Antwerpen. Zelfs niet die van Brussel. Ik sta op de Grote Markt van Maaseik. Ik kon toch nóg meer verdwaald zijn. Deze ochtend had ik een gesprek met de coördinator van het jongerenatelier dat ik dit jaar zou begeleiden. Zóu begeleiden want de zaken namen een wending…

maaseik

Ik klop op de deur van jeugdconsulent Griet Bloemen die haar kantoortje sinds kort heeft in de gerenoveerde authentieke apothekerswoning op de Grote Markt. De stad koopt hier naar het schijnt alles op, hoewel er al jaren geruchten gonzen dat de gemeentelijke begroting een fiasco is.

“Kom binnen, Evy!” klinkt het vanuit het kamertje. Ik word verwacht.

We schudden handjes, ik ga zitten op een antieke stoel met een fluwelen kussen, er wordt koffie gebracht en over het schitterende nazomerweer gepalaverd. Als de nodige plichtplegingen gewisseld zijn, wordt het even stil. Ze gaat ter zake komen. Zeg het nu maar, denk ik.

“Evy… Ja… Over het jeugdatelier. Uhm… Kijk, Evy, we hebben afgelopen vrijdag vergaderd met de staf over jouw aanstelling en er waren een aantal mensen die daar toch hun bedenkingen bij hadden…”

Ik drink van mijn koffie en trek mijn wenkbrauwen verbaasd omhoog (dat kan ik heel goed).

“Ah zo…?”

“Het gaat over je website, Evy. Die website waar je verhalen op post… Uhm… Ja, kijk, je doet natuurlijk wat je wilt en je schrijft wat je wilt – wij zijn zeker voorstander van de vrije meningsuiting, hee, laat daar absoluut geen misverstand over bestaan! – maar er waren dus een aantal mensen uit de staf die vonden dat jouw schrijfsels… hoe zal ik het zeggen… niet echt kindvriendelijk zijn. Snap je dat, Evy?”

Ik knik. Slik. Kijk Griet aan met vissenogen. Hap naar adem. Een wirwar van gedachten zinkt van mijn hoofd door mijn slokdarm naar mijn buik en begint daar te borrelen. Subiet ontplof ik, denk ik en dan hangt dat antieke kot hier vol met uitgebraakte gedachten. Dus ik hap nog wat adem en ik slurp nog eens aan mijn koffie.

“Hebt gij geen seks of wat, Griet?” vraag ik beleefd en kalm. Ooit, denk ik, ga ik hiermee kunnen lachen.

Griets oogballen puilen stante pede uit haar oogkassen (poing, poing, poing), haar gezicht verschiet achtereenvolgens van tomatenrood naar sneeuwwit naar auberginepaars en terug. Ze heeft geen weerwoord, terwijl ik het antwoord natuurlijk al ken. Het was een retorische vraag.

“Ik zie niet in, Griet” vervolg ik mijn betoog “wat mijn fictieve seksuele belevingswereld te maken heeft met mijn kwaliteiten als theatercoach. Maarre… weet je… Ik zal het jullie gemakkelijk maken, ik heb eigenlijk al geen zin meer om te werken voor jullie clubje heilige boontjes. Wat een onzin, Griet. Zie u daar nu eens zitten. Het lijkt wel alsof je hoofd tussen de grill gezeten heeft. Omdat ik u een retorische vraag stel die toevallig uw slaapkameractiviteiten betreft, want ik neem aan dat je het enkel daar doet, Griet. Godverdomme. Trut.”

Griet zit genageld en verstomd in haar ergonomische bureaustoel. Bevroren. Ik kan haar nu zo lang als ik wil bekijken. Op haar voorhoofd zitten drie geultjes. Je kan zomaar van het ene naar het andere oor schaatsen.

Ik lach, sta op, loop naar de deur en met de klink in mijn hand, roep ik: “Unfreeze!”

 
—————————-

 
Ik ben verbolgen. Kwaad. Verdrietig. Ik rij naar het huis van mijn ouders. Het is bijna middag. Mijn vader ligt met ontbloot bovenlijf te snurken in een tuinstoel op het terras. Het leven kan ook simpel zijn, denk ik. Mijn moeder is koffie aan het zetten. Ze had me verwacht.

“Wat is er?” vraagt ze. Mijn gezicht spreekt altijd boekdelen.

Ik zucht. Zeg dat die belachelijke, conservatieve kleinburgers uit Maaseik mijn opdracht geschrapt hebben.

Mijn moeder schrikt. Ze heeft altijd maar bang dat ik het financieel niet red.

“Waarom?” wil ze weten “Jij was daar toch de geknipte kandidaat voor, allez nu…” en dat ze het niet snapt.

Ik kijk haar stoutmoedig aan. Ik heb de laatste maanden gigantisch veel aan dapperheid gewonnen. Dus ik durf dat.

“Ze vonden mijn blog kindonvriendelijk, mam…”

Ze knikt. Onmiddellijk. Want dat is ook zo, vindt ze. Mijn blog is inderdaad kindonvriendelijk.

“Tja, Evy’ke, kijk…” zegt ze voorzichtig terwijl ze mij een slappe koffie inschenkt.

“Je schrijft inderdaad wel erg gedurfde verhalen tegenwoordig…”

Ik voel mezelf opstandig worden, dat doen kleine meisjes als hun moeder hen de les probeert te spellen.

“Wat weet gij daarvan?” zeg ik dapper “leest ge mijn verhalen nog? Want ge reageert al een hele tijd niet meer…”

“Ik lees ze”, zegt ze en schenkt zichzelf ook een koffie in.

“Maar vindt ge ze leuk?”

“Ik lees ze”, herhaalt ze. “Maar of ik ze leuk vind… Bwa… het zijn toch vooral mannen die reageren op uw verhalen, hee!”

Ze durft mij amper aan te kijken.

Ik sta weeral op het punt om te ontploffen. De tweede keer op één voormiddag. Dat is niet goed voor mijn lijf. En nog minder voor mijn gemoedsrust.

“Wat zegt ge nu weer?” roep ik uit. “Alsof mannen met hun penis lezen, mam… Die verhalen zijn echt goed en schoon en weet je, het gaat nog niet eens over seks maar over een hunkering naar intimiteit. Kent ge dat? Intimiteit? Weet ge wat dat wil zeggen? Dat ge u totaal kunt overgeven aan iemand, dat ge niet meer op uw qui-vive zijt, snapt ge dat, moeder? Daar gaat het over, over mijn hunkering naar intimiteit, over mijn eenzaamheid. Over mijn innerlijke tegenstrijdigheid tussen houterigheid en wellust. Tussen een soort van onwrikbare onschendbaarheid en de onweerstaanbare neiging om te provoceren en te verleiden. Ik moet daarover schrijven. Als ik dat niet doe, dan kan ik even goed ambtenaar worden of kapster of boekhouder. Kunst creëer je vanuit een innerlijke noodzaak. Dat is niet iets, waarover je weloverwogen beslissingen neemt. Het overkomt u. Snap je? Mam?”

Ze staat op. Schudt met haar hoofd. Ze is moe. Wil het allemaal niet horen. Waarom kan ik niet gewoon een gewoon jobke doen? Kindje toch. Het leven hoeft niet zo gecompliceerd te zijn. Maar dat zegt ze allemaal niet. Ze schudt gewoon met haar hoofd.

Ik sta op. Zeg dat ik naar huis ga. Dat ik dan maar een sprookje schrijven zal. Over een steenslang. Die wanhopig op zoek gaat naar een tijgerwaterelf, maar enkel een draak en een aap tegenkomt en dan maar transformeert in een sirene. Dat ik dát dan maar zal doen.

Mijn moeder haalt haar schouders op. Stout meisje, denkt ze. Ik glimlach teleurgesteld, trek mijn jas aan en vertrek. Buiten ligt mijn pa nog steeds te snurken. Het is een schitterende nazomerdag.

nazomer.eigen_.t-965x482

De transactie

Geplaatst op

Het beloofde een dag als een andere te worden. Een vrijdag. De werkweek zat erop. De kids waren opgehaald van school, hadden hun boekentassen in een stofvrije hoek gegooid. Dat kon eender welke hoek in het huis zijn. Niekske hield ze kraaknet. De hoeken in haar huis. Een lichte vorm van smetvrees, zei ze altijd. Maar dat was eigenlijk gelogen. Niekske wist dat stof gevaarlijk kon zijn. Niet voor de longen. Of voor je kapsel. Ze wist dat ze kleine, losse stofdeeltjes nooit de kans mocht geven om tegen elkaar te gaan klitten. Dan vormden zich in je huis (en in je hoofd) alternatieve verhaallijnen, borrelend in de kantlijnen van je persoonlijke geschiedenis. Die ze zo koesterde. Die ze zo hard probeerde te conserveren in zijn oorspronkelijke staat. Onder een glazen stulp. Zonder hoeken. Die moest ze dan alvast niet stofvrij houden.

De keukentafel was bezaaid met chocolade muizenstrontjes en broodkruimels. De kids likten aan hun melksnor en vertoefden in een parallelle wereld. Op vrijdag moest dat kunnen. Dan vierde Niekske de teugels. Terwijl ze de was netjes plooide aan de tuintafel, schoten haar ogen dwars door de glazen schuifdeur heen en weer over de woonkamervloer. Dan omhoog langsheen de muren tot in de hoeken tegen het plafond. Schichtig dan naar de verlichting. Daar wemelde het graag. Het losse stof. De uiteengerukte verhalen. Die zich op elk moment aan een ander los stofje zouden kunnen hechten. Om zo heel haar verleden overhoop te gooien. En daarmee de persoon die ze nu was. Waaraan ze zo hard had gekneed. Tot ze er enigszins vrede mee had. De regelrechte waarheid. Alles netjes gerangschikt. In de ladenkast in haar hoofd. Eén voor één sloot ze de schuifjes. Stak het gouden sleuteltje in haar broekzak. Voelde hoe het afdaalde tot in de kelder. Knipte het licht uit. Voelde het branden tegen haar dij.

Er stopte een auto voor het huis. De motor werd afgezet. Een deur ging open. Twee stemmen. Een moeder en een kind. Niekske verwachtte hen. ‘Kom maar langs achter’, riep ze. De moeder en het kind liepen licht als een zuchtje wind over de klinkers, door het poortje, langs de zijgevel tot op het achterkoertje. Niekske zag dat ze zonder bagage waren. Een paar souveniertjes misschien. Ze keuvelden over het voetballend konijn. Het kind geloofde er niks van. Verborg haar hoofd onder moeders rok. Deed alsof ze niet praten kon. Niekske gebaarde met haar kin dat het klaar lag. De moeder keek ernaar. Zag hoe het lag te blinken in de late namiddagzon. Meer woorden behoefde deze transactie niet. Stof in ruil voor een lege lade. Een nieuw verhaal waarvan zij de losse woorden niet langer hoefde mee te slepen. De overdracht geschiedde. De moeder en het kind vertrokken. Niekske keek hen niet na. Stapte achterop een motor. Scheurde over de nieuwe verkavelingen. De brakke grond in haar hoofd.

Aan de horizon

Geplaatst op

Aan de horizon

Het lelijke eendje

Geplaatst op

Mijn grootste geluk was geboren te worden uit een beeldschone moeder. Dat maakte van mij sowieso een lelijk eendje. Het lelijkste eendje uit de klas. Mijn tweede grootste geluk was dat ik ook geboren werd uit het zaad van een man. Echt waar. Een man die mij liet zien dat de leukste vrouwen niet persé de mooiste waren. Dat er ook lelijke sexy vrouwen waren. Dat er ook lelijke interessante vrouwen waren. Dat er ook lelijke grappige, intelligente, fijne, begeerlijke vrouwen waren. Niet dat hij dat allemaal in mij zag. Hij had een voetballer ter wereld willen zien komen. Of in tweede instantie een meisje met uitstekende schoolresultaten. Of als het echt niet méér mocht zijn, op zijn minst een meisje dat gehoorzaamde. Ik was geen voetballer. En ook geen uitmuntende student. En gehoorzaam al zeker niet. Lelijk dat wel. En een meisje. Dat ook.

lelijk eendje

Mam at altijd magere platte kaas. Met aardbeistukjes. En een beetje schuim er bovenop. Een beetje zoet schuim. En crackers, dat ook. Mam was altijd op regime. Zo zei ze dat. Ik ben op regime. Ik let een beetje op mijn eten. Ik at altijd boterhammen met ketchup. Alleen ketchup. Ketchepup, zei ik. Een boke met ketchepup. En dan zat ik samen met mijn mooie, slanke mams en mijn afwezige paps aan tafel met een mond vol ketchepup. Ketchepup onder mijn neus. Ketchepup in de hoekjes van mijn mond. Ketchepup aan mijn vingers. En op mijn truitje. Dan moest ik direct een ander aan. Meisjes kunnen maar best mooi wezen. Dacht mams. Het was een bij voorbaat mislukte onderneming. Voor mij dan toch.

Een paar lichtjaren later, lopen we over straat. Mam en ik. Dat ik toch echt iets aan die uitgroei op mijn hoofd moet doen. Welke uitgroei? Ja, uh, zegt ze, je hebt wat grijze haren. Zo hier en daar. Grijze haren? Ah, wijze haren, bedoel je? Ik lach. Ach, weet je mam, ik hoop andere kwaliteiten te hebben. Schrijven bijvoorbeeld. En onlangs, noemde iemand me ‘theaterbeest’. Mam kijkt bedenkelijk. Theaterbeest? Wat is dat voor een gedrocht? Ja, je weet wel, iemand die graag en goed op de planken vertoeft. Zoiets. Ze strijkt door mijn haar. Dat dat wel zijn kan, maar dat niemand beter wordt van een grijze strook haar. Wijze strook, mam. Een wijze strook haar. Ze haalt haar schouders op. Bekijkt zichzelf in een etalage. Naast haar kwaakt een lelijk eendje. Hoog van de toren. Met plankenpootjes. En een grote snater. En pennen aan haar handen. Om mee te vliegen. Dat spreekt voor zich.

Contactavond

Geplaatst op

Vroeger was het anders. Toen had je contact. Op een avond. Nu wip je binnen. In een soirée. Toen zat je moeder in de lessenaar te knikken om wat je goed, te schudden om wat je beter had moeten doen. En jij bloosde dan. Daar moest je toch echt wat aan doen.

blosje

Maar vandaag wip je dus binnen. In een soirée. Je legt je kaarten op tafel, net als iedereen. Schudt de juf de hand. Laat ons spelen, zegt ze en schaaft aan haar rol. Dan veinst men gehoorzaamheid. Plooit wenkbrauwen. Pluizig sommigen of overgeëpileerd. Dat laatste moet je vermijden. Je wilt niet zomaar slikken wat ze zegt.

Uit de lessenaar verschijnen potlodenzakjes, allemaal gelijk. Rood met een zwarte sluiting. Je vinger ritst het zakje dicht want het klepje is verdwenen. Glijdt over spoorwegen. Van vroeger toen men nog geen plastic klepjes had. Toen kolen kletterden over de rails. Zakje open. Zakje dicht. Zakje open. Zakje dicht. Straks tikt de regel op je vingers. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Je knieën schuren tegen de houten buik. Je slikt je maaginhoud weer in. Als de jongen aan je linkerzijde zijn elleboog priemt. Het ijzeren gordijn een halve centimeter naar je toe schuift want jij bent een meisje. Daar moet men mee lachen, want zo gaat dat op die leeftijd.

Dan leest ze een verhaal voor en mag je verdwijnen. Tenzij je de draad oppikken moet, verder moet rijgen aan de woordenbrij die uit haar mond ontsnapt. Vunzige stoephoer, denkt men achter de muur. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Wat jij eraan toe zou voegen. En honderd grote ogen kijken, wachten af. Je glijdt uit het dal. Blijft steken. Je vinger ritst het zakje dicht. Bloed drupt op kleurpotloden. Alle tekeningen zijn rood dit jaar. Je wangen branden. Je wilt in de spiegel kijken. Hoe duur tomaten zijn. Het kan je niet schelen. Rollenspelen zijn niet echt.

Mom

Geplaatst op

my mom is just perfectMy mom is just perfect

bad boyWho’s been a bad boy?

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: