RSS Feed

Tagarchief: marginaal

Een joekel van een vent

Geplaatst op

Bianca was de dochter van Rosse Sandra en Kale Freddy. Het wicht had al verschillende jaren haar vodden maar geraakte vooralsnog niet van straat. Kale Freddy was het beu. Verzocht zijn wijf om een vent te zoeken voor Bianca. Ze moesten immers rondkomen met een schamel inkomen. Freddy reed rond als oudijzermarchang. Daar sprong je niet ver mee. Het was tijd dat Bianca haar eigen nest begon.

Sandra ging naar Florke, de zus van Frenske de fietsenmaker. Florke was een heks. Haar moeder was het ook geweest. Ze kon wratten wegbidden. Likte aan je tenen tot ze schimmelvrij waren. Vulde onvruchtbare buiken met geluk.

Sandra ging de woning van Florke en Frenske binnen. Florke zat in haar schommelstoel, rookte een sigaretje en knaagde ondertussen aan een kippenbout. “Wat moet je?” blafte ze. Sandra legde het probleem uit. Florke dacht na. Knikte. Likte het vet van haar vingertoppen. Gooide het knookje achter zich. Twee stratiers vlogen erop. “Kom morgenmiddag terug. Mét Bianca.”

De volgende middag sleurde Sandra Bianca uit bed. Het wicht lag meestal tot een koet in de namiddag tussen de lakens. Sandra beval haar om zich netjes te maken. “Smeer wat rood op je wangen, kind. En wat blauw op je ogen. Stift je lippen. Toupeer je haar. Spuit parfum. Wring je voeten in hoge hakken. Trek je strakste legging aan. Duw je zwembandjes in je broek en je bollen vooruit. Hup met de geit.” Zo kwamen ze bij de woning van Florke en Frenske aan. Frenske gebaarde met zijn kin dat Florke op de wei was. Daar vonden ze haar gehurkt in het gras terwijl ze haar behoefte deed. Ze produceerde een grote drol. Ze bekeek de joekel eens goed en nam hem in haar handen. “Hier is je echtgenoot, wicht” zei ze en ze gaf de joekel aan Bianca. Bianca nam het onding aan. Het stonk. “Neem hem mee naar je caravan en kruip tussen de lakens” zei de heks. Toen verdween ze tussen het hoge gras.

Sandra porde Bianca. “Hup met de geit. Neem je vent en kruip tussen de lakens, wicht.” En zo geschiedde. Bianca kroop met haar joekel tussen de lakens. Ze vogelden een heel weekend lang. Op zondagavond baarde ze een kind. Het was een jongen. Hij stonk gelijk zijn vader en was lui en vadsig gelijk zijn moeder. Bianca en haar joekel konden hun geluk niet op. Ze waren zo blij dat ze erin bleven.

Advertenties

Twee rivalen

Geplaatst op

Mottig Jackske was de oudste zoon van Rosse Sandra en Kale Freddy. Hij reeg de wijven aan zijn paal gelijk Frenske de fluodopjes op de spaken van je fiets. Tenminste, tot de dag dat Johnny in het dorp kwam wonen. Zijn moeder had de witte caravan op het einde van de derde steeg gekocht en daar woonde ze nu samen met Johnny en zijn drie kleine broertjes. Johnny was niet de knapste, maar hij had het voordeel dat hij maar een beetje stonk. Bovendien had hij een grote bek én een camino. Het duurde niet lang of de wijven zwermden in groten getale rondom hem. Zo werden Mottig Jackske en Johnny van de witte caravan rivalen in het wijven kraken.

Mottig Jackske bedacht samen met zijn zus Bianca een plan om Johnny uit te schakelen. Op een mooie dag lokte Bianca hem uit zijn caravan met de belofte op de konijnenberg te gaan vossen. Toen ze daar aankwamen, stelde Bianca voor om een spelletje te spelen. Daar had Johnny wel zin in! Ze deed hem een blinddoek om en gebood hem tot tien te tellen. Zij zou zich dan in een konijnenhol verstoppen en met haar blote billen het gat dichten. Johnny mocht drie keer proberen om zijn paal in het juiste gat te stoppen. Als het hem lukte, mocht hij haar gaatje knoepen. Nu moet je weten dat Johnny een beest van een pik had. Ook dat was een troef bij het wijven kraken. Maar Bianca en Mottig Jackske zouden juist hiervan gebruik maken om hun duister plannetje te volbrengen. Johnny telde netjes tot tien (hij moest een keer opnieuw beginnen omdat hij de zes en de zeven verwisseld had) en deed toen zijn blinddoek af. Bij het eerste hol dat hij zag, trok hij zijn broek omlaag. Opgewonden stak hij zijn beestige paal in het gat. Bianca had zich achter een struikje verstopt en riep stilletjes: “Wat een wonder! Je hebt meteen het juiste gaatje gevonden! Steek hem nog wat dieper dan kunnen we vogelen!” Johnny stak zijn paal nog wat dieper totdat hij er aan het ander uiteinde van het hol terug uitkwam. Bianca wist dat Johnny altijd een BB gun op zak had en riep:” Oh, kijk, Johnny, daar steekt een rivaal zijn paal uit de grond! Hij wil me vast ook knoepen! Snel, schiet hem af met je BB gun!” Johnny was zo opgewonden dat hij niet meer goed nadenken kon. Hij nam zijn BB gun en schoot zonder aarzelen zijn eigen lul aan flarden. Sindsdien was Mottig Jackske weer kampioen in het wijven kraken.

Tekenpiet

Geplaatst op

tekenpiet

Achter het raam zie je hem zitten.

Als je goed kijkt.

Zijn gezicht plooit simultaan

met het gordijn.

Even grauw en grijs.

 

Tekenpiet, zeggen de mensen.

Waarom? Dat vertel ik je later.

Later, als ik groot ben.

 

In de bovenste la van een commode

bouwt hij een nest. Met stro en papier.

Voor twee papegaaien.

 

Die fladderen rond in zijn huis.

Schijten op zetels en op het fornuis.

Waar hij eieren op bakt met spek en veel boter.

En Jupiler.

 

Op een dag

laat hij het raam op een kier.

Ziet ze vliegen.

 

En s’avonds op straat

klinkt het

Biesshke, biesshke!

Liebe, das biesshke!

 

Het kruipt onder zijn huid.

Waar het donker en grauw.

Waar het ruikt naar pis.

En bruine bloemen in zijn onderbuik.

Mos in ’t kozijn.

Vochtige echo’s in het boilerkot.

Of er nog bier moet zijn?

 

Biesshke, biesshke!

Liebe, das biesshke!

 

De mensen praten.

Stellen zich vragen.

Waar is het beestje, Piet?

Vertel het me later,

Later, als je dood bent.

 

Klinkt het in de straat

Biesshke, biesshke!

Liebe, das biesshke!

 

En de wind ruikt naar pis

en heraangestoken peuken.

Achter het gordijn.

Fantoomkreuken.

 

Mia

Geplaatst op

mia

‘s Zomers zaten we bij Mia op de dorpel. Ik weet niet goed waarom. Het was een oud wijf dat rochels ophoestte en stonk naar mottenballen en opkruipend vocht. Ze zat dan in haar versleten schommelstoel tussen de trap en de dorpel. En wij zaten op de grond. Als apostelen om haar heen. Ze droeg schoenen met steunzolen en grijze kousen waar de rek uit was. Onder het grauwe vel van haar stekkebenen liepen purperen aders die elk moment uit elkaar konden spatten. Wanneer dat gebeurde wilde je liever niet in de buurt zijn. Mijn buurmeisje had dat eens meegemaakt en houdt daar tot op de dag van vandaag trauma’s aan over. Zegt men. Op de vensterbank stond steevast een fleske bier met daarnaast wat droge tabak en blauwe blaadjes. Ze leerde ons sigaretten rollen en wie Schipper mag ik overvaren gewonnen had, mocht eens aan haar fleske drinken. Aan de overkant van de koer stonden Sandra en haar zus Bianca. Aan het poortje. Zij mochten de koer niet op. Mia schreeuwde dat ze moesten ophoepelen.  Wij vonden dat normaal. Op den duur. Sandra was immers stomvervelend en Bianca was scheel. Ze had een dikke bril op waarvan één glas afgeplakt was met pleisters en er scheelde ook iets aan haar voet, waardoor ze mankte. Bovendien jankte ze altijd en dan veegde ze haar snottebellen met haar mouw uit over haar gezicht. Haar wangen kraakten van het opgedroogd snot.

Als we in de verte een brommer hoorden krijsen, dan moesten we allemaal opduvelen. We gingen dan hinkelen op straat. Stoven uiteen als Jacky op zijn baanmachine zonder knalpot de straat in kwam scheuren. Jacky was Mia’s zoon. Hij zag zo geel als een Chinees. Duwde zijn brommer tegen de muur en schoffelde de trap op. Gordijnen toe.

Op een keer stond ik aan Mia’s poortje. Ze riep dat ik moest ophoepelen. Stinkdieren mochten de koer niet op. Mijn buurmeisje keek me strak aan en gebaarde met haar kin dat ik moest opkrassen. Gele broeken mochten overvaren. Bianca huppelde naar de overkant.

Jaren later zitten we op Mia’s begrafenis. Mijn buurmeisje speelt met een muntstukje. Laat het van de ene hand in de andere glijden. Het muntje rinkelt over de kille vloer. Slalomt zich een weg tot voor de voeten van meneer pastoor. Dat ze met haar geliefde zoon herenigd is, mompelt hij. Ze staat aan het poortje. Ophoepelen, Mia. De koer zit vol.

Marginale kost

Geplaatst op

Als een school vissen vloeien wij gestroomlijnd de trap af. Opstuimende jassen boven ons hoofd. Het nasidderen van de bel brandt in onze benen. Echo’s van kinderstemmen rollen als schuim naar beneden, werpen schelpen op het strand.

Er heerst rumoer voor de stiltestorm in de refter. Vooraan blinkt een micro. Staat statig als een metalen reiger op één been. Stokstijf. Bestand tegen windvlagen.

Ik passeer de middagsectie. Hier heb ik ook nog gezeten. Ik herinner me vooral de vol-au-vent. Dat zijn gekookte vleesballen in brokkenpapsaus. Op een keer zaten Ronny en ik de brij moeizaam naar binnen te werken. Meester B. tikte met zijn goudgele stinkvingers zenuwachtig op tafel. We kauwen in de maat. Laten de marginale kost door onze kelen glijden. Ronny’s maag protesteert. Ronkende oergeluiden stijgen op uit zijn lijf. Hij knijpt zijn neus dicht. Zijn stroot weigert te slikken. Een tegenwaartse stroom duwt het hele zootje omhoog, zet zijn keelgat open en loost de onverteerde vleespap terug in zijn bord. We janken, Ronny en ik. Wachten op de bel. Kweken metershoge huid om in te schuilen.

Gelukkig bleek twee maal per dag middag eten nefast voor mijn mollige lijf. Ik werd overgeplaatst naar de soepsectie. Hoerenchance: Er was een tafeloverste-plek vrijgekomen, ik was tien en volwassen voor mijn leeftijd. Bovendien had ik een blanco strafblad. De geknipte kandidaat dus voor het postje.

Het kon me geen zier schelen dat mijn onderdanen behoorden tot de zielepoten van de school. De middagsectie, daar zaten de gegoede marginalen. De broodsectie, dat was het krapuul. De soepsectie, dat waren wij. De brillekoppen. De dikzakken. De strontvliegen met stinkkaas tussen hun tenen. Ik nam het er graag bij. Alles beter dan vol-au-vent slikken op het tikken van goudgele nagels. Of onder dreigende ogen van het boterhammengespuis je brooddoos leeg vreten. Dit was mijn troon. En ik zou hem niet afgeven tot ik hier wegging.

Gepiep. We maken spleetjes van ogen, steken vingers in oren. De reiger staat op zijn poot, onwankelbaar. Juf L. schraapt haar keel. In haar rechter hand heeft ze een pollepel vast. Daarmee aait ze haar linker handpalm. Als je goed luistert, hoor je hoe de reiger haar streling echoot tot een fluisterend dreigement:

  • Iedereen eet zijn bord of zijn brooddoos leeg
  • Wie nog naar wc moet, had daar eerder aan moeten denken
  • Stilte aan tafel
  • Eet smakelijk

We vallen aan. Boterhammen soppen in soep. Doorspoelen met lauwe chocomelk uit een flesje dat stinkt naar zure regen. Dat had je toen nog. Flesjes die stonken naar zure regen.

Juf L. marcheert door het refterpad. Haar linker handpalm wordt geaaid. We kauwen, slikken, likken op het klakken van haar schoenen. Haar blik rolt over tafels. Dreigend stapt ze voorbij,  zoekt naar stiltebrekers. Vindt ze er één, dan dreunt de pollepel tussen de borden. Meermaals. Proppen zilverpapier vliegen in de lucht. Je duikt naar beneden om de kogels te ontwijken. Je handen op je hoofd. Je blik in de soep.

Wie de stilte opnieuw breekt wordt verbannen naar de galgenpilaar. Twee massieve zuilen stutten de rust in de refter. Oproerkraaiers worden door de reiger uit het nest gehaald, gevolgd door honderd kleine oogjes en vastgeketend aan de pilaar. Dat wrede lot is me gespaard gebleven. Ik zat op mijn troon en hield mijn onderdanen in toom, beval mottig Tuurtje om zijn soep op te eten en smeerde mijn zilverpapieren proppen uit over tafel. Vouwde ze tot een mondharmonica die vederzacht mijn lippen kuste. Een diamanten kroon op mijn hoofd. Een zilveren armband. Een verrimpelde spiegel waar verhalen in schuilen. Die je inslikte als de pollepel voorbij kwam. Die jaren later naar boven komen zwemmen. Die je voorleest aan je kinderen. Die je deelt met disgenoten, lezers op je blog.

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: