RSS Feed

Tagarchief: mam

Ieder zijn eigen sprookje

Geplaatst op

We slurpen. Ik smakkend. Het Letterkind met lange tanden. Ik zeg dat er groot onheil dreigen zal als ze haar kom niet leeg eet. Ze fronst haar voorhoofd, kijkt me argwanend aan. Sist OMG, wanneer ga jij eens eindelijk de sprookjes terzijde leggen? Niet, zeg ik. En dat iedereen bovendien recht heeft op zijn eigen sprookje. Gij op dat van u en ik op dat van mij. Ik, schampt ze, geloof niet in sprookjes. Ik haal mijn schouders op. Toch wel. Gij gelooft in god. Sorry, God. Opnieuw vliegen er enkele OMG’s mijn richting uit. Ik duik naar beneden om ze te ontwijken en voel hoe ze mij vanop de schouw, als een rij zwaluwen in het oog houden. En zich tegelijk verwonderen over hun eigen spiegelbeeld in het troebele water waarvan ik slurp. Hoe ze vertrekkensklaar afwachten. Om aan te vallen. In de rug. Ze oppert beledigd dat haar God bestaat en dat mijn sprookjes verzinseltjes zijn. Ik smak. Lekker. Zeker voor een niet-bestaand toverdrankje. Dat doet de deur dicht! Mam! Stop ermee! Ik lach. Smak. Hmmm. Lekker heksensoep. Zeg eens liefje, hoe smaakt jouw godendrank? Aaahhaahaaaagrhhhaaa! Ma-ma! Stop! Ze slaat met haar vuisten op tafel. Heksensoep spat in mijn gezicht. Ik grinnik. Ik zei u toch dat er onheil dreigen zou als ge uw kom niet leeg at? Kijk, nu hangen we allebei vol smeurie. Wat een onheil! Je bent knettergek, mompelt ze. Zet de kom aan haar lippen en drinkt het toverdrankje op. Kwaak. Kwaak. Kijk mam, ik ben in een kikker veranderd. Ben je nu happy? Ik knik. Alles beter dan een gevallen engel, schat.

Afscheid van een prinses

Geplaatst op

Er staat een prinses aan de deur. Valies in de ene, klink in de andere hand. Het is tijd om te gaan, zegt ze weldoordacht. Ik knik mijn koninginnenknik. Dat het goed is. Dat de tijd rijp is. Inderdaad. Ze haalt een schaar uit haar binnenzak, knipt de streng door. Bloed sijpelt over de glimmende vloer. Onze spiegelbeelden vloeien in en terug uit elkaar. Dan stapt ze naar buiten. Kijkt nog één keer om. Dat het een mooi sprookje was. Ik knik mijn koninginnenknik. De deur klikt in het slot.

Er wordt gebeld. In blijde verwachting open ik mijn huis, mijn armen. Op de drempel staat een coole chick. In een skinny jeans. Ogen mysterieus verscholen in de schaduw van een sweaterkap. Ongebonden veterschoenen. Druppels speelruimte onder de zolen. Welkom, lieve vreemdeling. Welkom in mijn huis. Loop de trap maar op en sla dan links af. Zet je tentje daar maar op. Maar neem toch zeker deze zeis mee. Om de doornenstruiken te wieden. Zodat je de rapunzelklokjes ziet. Die dromen luiden in je buik. En de viooltjes in alle kleuren. De strohalmen om je aan vast te grijpen als duister toverpoeder je klein maken zal. En de brandnetelluchters aan het firmament. De ijsplassen, blinkende balzalen om over te dansen….Gekuch. Mam. De prinses is verdwenen. Weet je nog? Geen balzallen met brandnetelluchters. Geen rapunzelklokjes. Mam. Ik knik mijn koninginnenknik. Nee, natuurlijk. Dat is verleden tijd. Ze stampt de trap op. Slaat links af. Doet alsof er geen rapunzelklokjes groeien op de kamer. Zet haar tentje op. Roept. Mam, wat eten we vandaag?

choole chick

 

 

Soet@MAS

Geplaatst op

Soet MAS

Lieve vrienden, ik ben jullie verantwoording verschuldigd. Nee, dat is niet waar. Ik hoef en moet hier niks. Dit is mijn virtuele living. En als het u niet aanstaat, kunt ge vertrekken. Denk daar gerust een smiley van welke aard dan ook achter. Alle gekheid op een stokje. Ik wil dus graag iets kwijt. En jullie mogen het lezen. Opslurpen. En dan allerlei gedachten daarover laten ontploffen. In jullie hoofd. Ik heb geen zin om met stoffer en blik achter jullie aan te lopen. Gelieve dat dus inwendig te doen.

Onlangs schreef ik hier het kortverhaal ‘Madame Dufour’. Nu moet je weten dat ik de gewoonte heb om in de eerste persoon te schrijven. Vanuit het ik-perspectief dus. Dat wil niet zeggen dat het verhaal daarom persé over mij gaat. Het zou kunnen. Maar het hoeft niet. Zoals ik al zei: Ik hoef en moet hier helemaal niks.

Wat er gebeurde: de dag erna hing mijn moeder een beetje paniekerig aan de lijn. Was het zó ver met mij gekomen? Moest ik nu andermans kak opvegen? Zou ik toch niet beter al die dwaze hobby’s aan de kant schuiven? Een een echte job zoeken? Eentje met veel variatie, menselijke contact en ruimte voor zelfontplooiing?

–          Ik ben mijn job niet hè, mam…

–          Nee, kindje, dat weet ik, maar toch. Je bent zo intelligent. Weet je wel.

–          En ik kan ook goed kak opvegen, mam. En tegelijk over filosofische levensvragen tobben. Multitasking, weet je wel. Trouwens, het is allemaal maar fictie, hoor.

–          Hoe bedoel je, fictie? Het ging toch over jou?

–          Ja, dat zou kunnen.

–          Hoe bedoel je, dat zou kunnen? Spreek eens niet zo in raadsels, kind.

–          Het zou kunnen dat het over mij gaat, mam. En nu ga ik nog een beetje kak opvegen. Dag mam.

Je weet ondertussen wellicht dat ik een gemenerik ben. Dus. Ik zette mijn gsm uit voor de komende twee dagen. En volgde stiekem mams onrust virtueel op Facebook en Twitter, enzo. Ze postte heelder dagen kadertjes met wijze woorden. Zoals. Een poetsvrouw is ook een mens. En ook wel. Eigen kak eerst. En ten slotte iets in de aard van. Koester je kuisvrouw. Ze dweilt je tranen op een hoopje. Tovert je bril kakvrij.

Lieve vrienden. Mam. Ik vul mijn dagen niet met het vegen van andersmans kak. Gelukkig, want dat doe ik niet graag. Ik ben professioneel schrijfster. Krijg opdrachten van een heerschap dat Antoine heet. En ik sta op het podium. Daar doe ik allerlei hoogst uiteenlopende dingen. Liedjes zingen over kleine meisjes bijvoorbeeld. Om ze vervolgens op te hangen aan een wasdraad. Daar kunnen ze dan uitwapperen. Met uitzicht op de Schelde. Als je toevallig pankenkoortsig bent hoog in het MAS. Museum aan de Stroom. En verder knoop ik eindjes aan elkaar. Ook op uiterst professionele wijze. Ik schnabbel. Daarover heb ik dan verhitte discussies met Annabelle. Mijn collega. Alterego. Alias. Virtuele betere versie van mezelf. En soms. Heel soms. Veeg ik brillen kakvrij. Om beter te kunnen kijken. Uit het raam. Op een eiland in de Schelde. Waar eendjes dobberen. En donuts. Maar dat is weer een ander verhaal.

Theater @MAS

 

Blond

Geplaatst op

cartoon1

cartoon2

cartoon3

cartoon4

cartoon5

cartoon6

Kippensoep

Geplaatst op

 

Een jaar geleden besliste Helena om vegetariër te worden. Nu, ja, ze liet zich ompraten. Dat denk ik. Door een gewiekst stemmetje. Het zit naast haar aan de keukentafel. En puft woorden in haar oren. Meer weten wij er ook niet van. Dat is ook niet nodig. Het zou dik of dun kunnen zijn. Mooi of lelijk. Feit is dat het meepraat aan tafel. Mijn dochter zinnen influistert. Beelden prent in haar kleine hoofd.

Beelden van kippen die stijf staan van anti..dinges. Die eten, pikken, kakken, slapen op een vierkante millimeter. Weet je wel hoe klein dat is? Dat is zo klein dat je een microscoop nodig hebt om de kippen te kunnen zien. Of een vergrootglas. Zo eentje gelijk mam op haar computer verstopt. Ik heb hem gevonden, maar ze weet het niet. Als je er mee klikt op de kippen, dat worden ze heel groot. Zo groot dat je hen kan horen wenen. Want ze hebben pijn aan hun pootjes en ze pikken elkaar tot ze geen enkele veer meer op hun lijf hebben. Dat vindt mam vast heel handig. Dan kunnen ze zo in de soep.

Mam maakt heerlijke kippensoep. Dat aten oermensen ook. Ze zegt nu dat brood en koeken niet goed voor me zijn. Of ik denk dat apen brood en koeken eten? Want die lijken veel op ons. Ik zeg dat apen bananen eten. En pindanootjes zegt mam. En wat mam zegt is waar. Dat zegt ze zelf. En zij kan het weten. Vanaf nu eet ik pindakaas op een vers gevangen vis.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: