RSS feed

Tagarchief: liefde

Sshht…x

Geplaatst op

Als mijn naam
die niet over je lippen
toch natrilt in je keel

Als je vingers
die niet door mijn haar
onomwonden haperen

en je te veel
aan mij | maar nooit genoeg

Als je handen
die niet op mijn heupen
van een warme gloed

doordrenkt

Als je tong
die niet tussen mijn dijen
smaakt naar schelpen

en zee
en eindeloos water
en de klei van mijn lippen
en het slijk van mijn blik
je blank zet | en je buiten je oevers treedt

dan ben ik graag
onuitgesproken

shhtttt

Advertenties

Ontmanteld

Geplaatst op

Ik heb mijn vel afgegooid
een bleke japon op de vloer

hoogmoedig ben ik uitgevlogen
gesmolten, verteerd, vergeefs
in de regen | stelp ik het bloed

van de hoer en de kwezel

die als onderhuidse bulten
als molshopen in het gras
de kop op steken

als ik tussen gebroken stukken glas
– glanszijde van een vorig leven –
tracht te vergeten hoe vredig

ik | omzwachteld | was

Schiele
Crouching Nude – Egon Schiele

Het échte verhaal

Geplaatst op

Het echte verhaal durfde ik niet opschrijven. Daarom zult u moeten transformeren, lieve lezer. In een luisteraar. Sluit uw ogen zodat ik u een echt sprookje vertellen kan en zodat u niet ziet hoezeer ik bloos.

Het échte verhaal

darragh-mallon-04
bleaq.com/2015/darragh-mallon

Impersant*

Geplaatst op

Mag ik je woorden ondertussen
plukken | plakken
op mijn lijf | waar de stilte
bijten sloeg

op het rijm (van mijn vel)

Mag ik je zinnen prikken
liefde lassen | in je adempoos
zodat je evenwel (je kan het niet laten)
mij een blos | toedicht

op mijn zandbank
in de kamer met bloemetjesbehang

waar jij in een mirage
van vergeten dromen | op volle zee
voorbij komen zal

of niet?

girl on couch
“Girl on couch” – Collage van een eigen tekening en een cartoon die ik van het
web geplukt heb 

*Impersant is een schoon Vlaams woord dat (ongeveer) ‘ondertussen’ of ‘terloops’ betekent. Het is een vervlaamsing van het Franse ‘en passant’.

Wat je niet ziet, bestaat niet

Geplaatst op

Wist je dat zeemeerminnen niet geboren worden maar groeien? Nee, niet zoals een oesterparel. Of een mossel. Zeemeerminnen zijn eigenlijk gedrochten van de onachtzaamheid, de vergetelheid op den duur.

Je zou het kunnen vergelijken met een elektriciteitspaal naast een huis, die haast ongezien begroeid geraakt (van beneden naar boven) met klimop. Aanvankelijk lijken de bronsgroene stronkjes aan de voet van de paal nog op schoenen. Glimmende, elegante schoenen waarmee je dansen gaat. Die je zou willen uitschoppen op een feest omdat je tenen en je hielen erin opgesloten zitten als in een corset. Maar je houdt ze aan, omdat dat toch van je verwacht wordt. En je verbijt het ongemak, de opgeslotenheid. Je doet alsof het schoentje past. Je doet alsof je op wolken loopt.

Na een tijdje beginnen die schoenen te groeien. Het worden enkellaarsjes. Dat vindt iedereen opwindend en sexy. Dus je houdt ze aan. Je tippelt ermee langs de straat. Omdat je gezien wilt worden. Tussen je tenen groeien ondertussen gevoelloze vliezen, maar dat ziet niemand. En wat je niet ziet, bestaat niet. Je denkt dat je jezelf gerust voor eeuwig en altijd etaleren kan. Dus je tippelt en je draait en je showt en je denkt jezelf helemaal bloot te geven maar in werkelijkheid zijn je vrolijke enkellaarsjes al gegroeid tot lederen broeklaarzen waarmee je door het wad ploetert.

Je heft eerst je hiel op, dan de rest van je zwemvliezen. Je zwoegt je door de modder. In de verte lonkt de zee. Je glimlacht maar tegelijk sterf je een beetje. Je beweeglijkheid komt in gedrang. Je voelt hoe je knieën knikken en zich vastgrijpen aan elkaar. Je glimlacht breder. Je strompelt en je valt op het strand (hoe ver is die zee nog?) en je voelt hoe je dijen, je billen, je geslacht en je venusheuvel begroeid geraken met een zilveren kostuum dat steeds harder glimt in de zon. Je voeten zijn verdwenen. Je hebt nu een onderlijf met een vissenstaart. Het janken staat je nader dan het lachen, maar je wringt je lippen in een grimas en je roept “Zie mij! Zie mij dan toch!”.

Je ligt nu op een zandbank omgeven door zout water. Dat heb je zelf bijeen gejankt.

In de verte dobbert een eenzame man op een eiland. Hij denkt dat zeemeerminnen niet bestaan. Hij denkt dat het mentale constructies zijn. Betonnen elektriciteitspalen die overwoekerd zijn door klimop. Op den duur verbrokkelt zo’n paal en blijft er enkel een klimoppen schacht over. Gelijk een mal bij de verlorenwastechniek (cire perdue). Bij mentale meerminnen is die mal van schubben. Schitterende schubben die je telkens opnieuw kunt vullen met hetzelfde harde, gekunstelde lijf nadat het originele, zachte, wassen lichaam weggevloeid is. Je had er in kunnen duiken als in een rivier. Je had boven water kunnen komen en je had je zware hoofd op het zachte lijf kunnen leggen, maar dat deed je niet. Je wachtte liever tot alle was vergeten was. Verdwenen. Je wachtte liever tot je de mal zelf vullen kon. Met steeds hetzelfde harde, gekunstelde lijf. Zodat je geloven kon dat er niks meer was. Zodat je op een dag het allerlaatste bronzen lijfje tegen de pier smijten kon waar het zonk tot op de bodem van de zee. Zodat je zeggen kon dat het maar een oefening was. En dat het bovendien niet paste in het interieur van je minimalistische eiland.

De meermin kan nu enkel nog zichzelf verzinnen. Warm, zacht en kneedbaar. In nieuwe handen.

bronzen meermin“Mermaid” – a sculpture by Nina Winters

Het ideale aanraakmoment

Geplaatst op

Laat mij u een klein geheimpje over mezelf vertellen: ik ben een luistervink en een voyeur. Het onderwerp van die clandestiene neiging is gelukkig steeds slechts het alledaagse gesprek tussen mensen die ik niet ken. Ik doe het in de trein, ik doe het online op allerlei (dikwijls marginale) fora (van gamers, zwangere vrouwen, smartshoppers, liefhebbers van oldtimers, gezondheidsgoeroes en ander bijzonder pluimvee) maar het liefst van al doe ik het op een terras. Dat vind ik bijzonder spannend. Afgelopen week spitste ik zo mijn rode oortjes op terrassen in Parijs, achter een koffie en een boek dat ik niet las…

terrasse paris

Een jongen en een meisje zitten naast elkaar aan een tafeltje. Ze drinken een cola. De jongen rookt een sigaret. Het meisje is verlegen. Het gesprek gaat nergens over en ook nergens heen, valt vaak ongemakkelijk stil. Dan kijken ze ontredderd op hun telefoon. Ik bedenk dat ze daar middeltjes tegen stiltes zoeken of tien do’s & dont’s voor een eerste rendez-vous of misschien gewoon een reddingsboei om niet te verdrinken. Gelukkig voor mij (want ik kan vooralsnog geen gedachten lezen), denkt het meisje nogal luidruchtig:

♀ “Ik zou willen dat hij stopt met zwijgen en dat hij me aanraakt. Maar ik wil niet het soort meisje zijn dat aangeraakt wil worden. Gisteren las ik op een site met verleidingstips (ja, ik bezoek dat!) dat je iemand die aangeraakt wil worden, niet aanraken mag. Dat dat verleidingsgewijs niet zo slim is. Dat je beter wacht tot die hunkerende mens zo zot wordt van verlangen dat hij/zij jóu aanraakt. Dat dát dan het ideale aanraakmoment tussen jullie twee zou zijn. Het ideale aanraakmoment. Klinkt goed. Dat wil ik. Daar wil ik naartoe. Naar het ideale aanraakmoment. Maar hoe geraak je daar? Is er een routeplan voorhanden? Of een handleiding? Of een youtube tutorial misschien? Die dingen zijn zó handig….”

♂ “—————————”

♀ “Maar stel nu dat hij die site ook gelezen heeft. En dat hij denkt dat hij niet het soort kerel wil zijn dat aangeraakt wil worden. En dat hij ook wacht op dat ideale aanraakmoment. Zo geraak je geen stap vooruit. Zo wachten we langs elkaar. Op iets wat wellicht nooit komen gaat. We drinken cola en we zwijgen rondom die gapende leegte van iets wat wellicht niet komen gaat. Moet je daar eigenlijk wel op wachten? Op iets wat wellicht niks zal zijn? Kan ik die wellicht niet gewoon schrappen? Morgen heb ik examen. Ik zou moeten studeren in plaats van te wachten op wellicht niks. Wellicht. Wellicht. Wellicht. Ik word zot. Waarom zegt hij niks? Waarom neemt hij me niet bij mijn arm om samen over de Champs-Élysées te dansen? Waarom kust hij me niet? Waarom vraagt hij me niet? Om eender wat, eender waar (Parijs is zo groot niet!) samen met hem… te doen/te zijn/te ontdekken? Waarom zit hij op zijn telefoon? Waarom zit ik op mijn telefoon? Waarom is de liefde zo raadselachtig ingewikkeld? Wie heeft dat zo uitgevonden? God? Jezus Maria, laat God erbuiten!”

♂ “ —————————- ”

De jongen dacht in stilte (of misschien wel helemaal niet). Zijn gedachten heb ik dus niet kunnen registreren. Bovendien bereikten we stilaan het moment dat ik dacht dat hij me doorhad. Ik kroop dus wat dieper in mijn boek maar bedacht toen dat hij misschien Nederlands kon lezen dus ik bedekte de titel (‘Vochtige Streken’) want wat moest hij wel niet van mij denken. Wellicht niks maar daar kan je ook niet op zitten wachten. Ik ben gelukkig geen verlegen meisje meer, dus ik tuitte mijn mond en lipte: Je t’en prie, touche-la.

Tongenroller

Geplaatst op

00010002

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Sabine van Deudekom

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land of Eden

The golden age of Midgard is coming

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

%d bloggers liken dit: