RSS Feed

Tagarchief: liefde

Het stof te lijf

Geplaatst op

biebklein

Wij spreken de taal van
afgronds gezucht
ternauwernood geslikte woorden

bot en gekarteld
als een oud mes

Wij zetten ons schrap
met depdoeken (voor het bloed)
en zandzakken (voor de tranen)

stijf en starend
als een beeld op de schouw

waarvan je niet meer weet
wie, wanneer en waarom?

waarvan je – desondanks –
geen afscheid nemen kan

bij het grof vuil – te broos, te porselein
op de zolder – tot we het vergeten zijn
in de kelder – tot het wegrot

Wij boenen en wrijven
gaan het stof te lijf
tot scherven desnoods

Stippellijven

Geplaatst op

nachtvlinder

Ons veelvatige verbond
via het bloed, de huid
ondraaglijk bijna

als een kloppende stippellijn
die sappen overpompt
harten stempelt in een voordien leeg kozijn

altijd transparant

Elke beweging van mijn lijf
rukt aan jouw wortels

Elke stap die jij zet
snokt barbaars aan mijn vel

Een plots verlies van balans

als één van ons bijt in het zand – de ander stuift weg
neerzijgt en ondersteboven hangt – kijkt niet meer om
aan de zijden draad

die ons ontketent

Een mens springt

Geplaatst op

Een mens springt
van de richel, duikt niet
als een vogel naar benee

zweeft en ziet
de zon, bloemen in het gras
ontluikende katjes, getrommel in zijn jas

kaken om te kussen
als ze omdraaien zou
vandaag of misschien morgen

Een mens wacht
nog een beetje, valt vast
niet op zijn smoel

tekent een hartje op het raam
schiet een gebed en een pijl
er doorheen

en zijn zolen zoenen de stoep
en zijn lijf en zijn kop
spatten uiteen

Einzelgänger

Geplaatst op

Mijn lief vond het een slecht idee. Maar ik zou en ik moest gaan. En ik sleurde hem mee. In mijn sacoche. Schudde hem met de rest van mijn mobiele inboedel op tafel. Waar hij groots gebaarde en schreeuwde gelijk het dof wegtikken van tijd. Nooit helemaal gelijk met je polsslag. En in een wip onder tafel geveegd als je in het moment wilt zijn. Later haal je dat dubbel en dik terug in. Iemand drukt dan op de twee pijltjes naar rechts. En alles daar tussenin vult zich met loze herinneringen. En flarden van gesprekken die je pas later begrijpt. Als je vervelende stiltes opvult met betekenis. Als je je eigen waarheid ontdekt en er zeven aureooltjes boven hebt genaaid. Als je jezelf in de handen wrijft omdat jij niet eenzaam bent.

Eén familie. Eén einzelgänger. Een barbequerooster. Goedkoop vlees. En wijn. De gesprekken zouden vanzelf vloeien. En je mocht een bolletje inkleuren op je goededadenkaart. Wie kon daar nu tegen zijn? Mijn lief. Maar die hield ik onder mijn duim. Besprenkelde ik met parfum uit de Wibra. Zodat hij zwijgen zou en stoppen met hoofdschudden in een uithoek van de avond.

Ze zag er niet uit als een eenzame. Toch niet op het eerste gezicht. Ze bolde haar grote groene ogen als ze naar je keek. Golfde haar gelippenstifte woorden klein en een beetje bitter als ze haar taaie leven herkauwde. Uitspitte over tafel. Waar een walm omhoog rees. En iedereens neus bloedde.

einzelgänger

Dat je jezelf tekort doet als je geen Frans spreekt. Dat je er dan voor kiest om lager op de ladder te blijven spartelen. Dat ze een laatste Mercedes kocht met haar karige pensioen. En een foulard. Om eenzame tranen weg te deppen. Als het waait over stadskasseien en Oostblokkers inwendig vloeken omdat je je juwelen thuis gelaten hebt. Als ze de weg vragen naar het station. Waar geen trein richting thuis rijdt. Waar je uren wacht op een bankje. Tot de dag voorbij kruipt.

Tijd voor champagne. Ik slurp snel de bubbels uit mijn glas. Laat rozijnen liggen op de bodem. Kus mijn lief uit mijn sacoche. Hij knikkebolt. Iemand duwt op de twee pijltjes naar rechts. Loze herinneringen vloeien in onze hoofden. Dat ze eenzaam sterven zal. Terugblikkend op vergane glorie. Kraam ik uit. Je veegt mijn woorden van tafel. Dat ik het toch altijd beter weet. Dat ik zo vol ben van mijn eigen gelijk. En dat je ook best een Mercedes zou willen. En een foulard. Als het waait in je hart. En eenzame tranen geen brug slaan tussen ons. Als niemand drukt op de twee pijltjes. Als het leven stil staat. En liefde rimpels krijgt.

 

Droomkleed

Geplaatst op

naakte vrouw

Het kind duwt knieën

in blaadjes van katoen

Rekt de avond

het droomkleed

 

Zuigt gulzig

 

Liefde

meer liefde

dan mijn vel

bevatten kan

Onder de dons

Geplaatst op


SAMSUNG

 

Een wollen tapijt

stroomt en stolt

een bruidsjapon

sluiert gulzig

 

Een schone lei

ontwaakt, de ochtend

napil braakt liefde uit

 

Hakt wakken in het ijs

begraaft de strijd

onder de dons

kijk je niet om

 

Naar sporen

die je achterlaat

op bevroren grond

 

Mag ik mij voorstellen?

Geplaatst op

Mag ik mij voorstellen? Ik ben de parasiet die diep in je woont. Daar voel je nu nog niets van, maar weldra word je ziek. Je bent het vast al lang vergeten, maar we ontmoetten elkaar vorig jaar aan zee. Je liep daar met je rode muts over het strand. Het was koud. Maar iets in je fluisterde dat je je schoenen toch beter zou uitdoen. Om te voelen hoe de ijskoude branding in je tenen sneed. Om vrijheid op te snuiven. Om het leven te omarmen. Blootsvoets. Met je hoofd in rode wolken. Rode wollen wolken. Mag ik zeggen dat je onweerstaanbaar was? Dat ik meteen in je wilde wonen? Ach, vergeef me. Ik ben een hopeloze romanticus. We kwamen elkaar tegemoet. Jij, met de voeten stevig in het zand. Ik, een beetje zwevend. Je liep me straal voorbij. Zag me niet staan. Mag ik zeggen dat dat pijn deed? Ik vergeef het je. Dat is wat liefde met je doet.

meisje met rode muts

Sinds die dag heb ik alleen maar aan jou gedacht. Aan je warme, malse lijf. Aan je rode muts. Aan je tenen in het zand. Aan je geur. Soms moet je het toeval een handje helpen. Jij geloofde immers niet in liefde op het eerste gezicht. Ik moest indruk maken. Of mezelf opdringen. Ik koos voor het laatste. Wat verwacht je van een parasiet? Mag ik als verweer inbrengen dat ik niet de minste moeite gespaard heb om je te veroveren? Dat ik weldoordacht en met het grootste geduld mijn stappenplan afwerkte om mijn doel te bereiken? Wil je mij van iets beschuldigen? Goed, laat het dan de hoofse liefde zijn. Ik heb immers heldendaden voor je verricht.

Mijn queeste begon daar en toen. Aan zee. Laat ons zeggen dat het in Oostende was. Ik volgde je op de trein. Als een stofje op je kleed. Onzichtbaar. Klein. Met grootse plannen. Twee uren zat ik behaaglijk dicht bij je. Toen stapte je uit. Bijna was ik je kwijt. In de menigte van reizigers. Gelukzoekers. Gelukkig bleef je staan. Liet de goudgravers passeren. Luisterde naar het uitpuffen van de trein. Je verlaat de zaal toch niet voor je gelezen hebt wie de kostuums streek? Of de blush aanbracht op verdorde wangen? Ik klampte me aan je vast. Zou je nooit meer laten gaan. Samen fietsten wij de stad uit. Door velden reden we. En door donkere stegen. Ik had je… daar en toen…gemakkelijk… Maar, neen! Neen! Mijn enige misdrijf is de liefde! De hoofse liefde, dat zei ik al. Ik mocht niet mee binnen. Resoluut sloot je de deur voor mijn neus. Ik droop af. Bracht de nacht door in je natte, koude tuin. Bedekte me met bladeren en vogelstront. Om niet te bevriezen en een kleine dood te sterven voor ik de liefde gesmaakt had.

Hoeveel ochtendstonden vergulden de dag? Hoeveel sterrendekens wierpen zich over mij? Ik raakte de tel kwijt. Maar volhardde. Op een dag…op een dag zou ik je schaken. Ik wentelde mijn mantel stevig om mijn schouders en wachtte. Ik wachtte zoals alleen de liefde je kan laten wachten. En toen was ‘ie daar: De eerste dag van mijn nieuw bestaan. De winter had stilaan zijn troeven verspeeld. Krokussen kraakten hun hoofd door zwarte aarde. Ademden lentelucht diep in hun leden.  De tuin kwam tot leven. Lokte prooien in mijn val. Gesnuffel. Zwiepende staart. Muizengrijs. Zachtroze hersenen. Om in te duiken. Dit was mijn kans. Op ware liefde. Ik aarzelde niet. Keek diep in twee kraaloogjes. Sloeg toe. Eén seconde was genoeg om mij voor altijd in een muizenbrein te prenten.

Het is een beetje zoals met een gedachte. Eens je de gedachte gedacht hebt, raak je die niet meer kwijt. Ergens, diep in je brein liggen al de gedachten die je ooit dacht, veilig opgeborgen. Je mag kotsen en gal schijten zoveel je wilt, je geraakt er niet vanaf. Ze zijn voor altijd bij je. In je. Worden als het ware een stukje van wie je bent. Mag ik helemaal opnieuw beginnen? Van vooraf aan?

Mag ik mij voorstellen? Ik ben de gedachte die diep in je woont.

Stel je voor dat je op een dag ontwaakt en alles anders is. Dat je wenteltrap vergeet te draaien. Dat je sleutel niet past in het slot. Dat je thee drinkt uit een koffiemok. En de man van je leven plots zo weerzinwekkend ruikt dat je hem stante pede de laan uit stuurt. Zo gebeurt het dat grijze muizen ineens het noorden kwijtraken. Omdat ze dolle gedachten ingeplant kregen. Met voorbedachten rade. Uiteraard. Van de ene dag op de andere raakt zo’n muizenbrein opgewonden van kattenpis. Wees dus voorzichtig met wat je denkt. In zo’n geval immers, zoekt de muis de kater op. Kan hem niet weerstaan. De kater denkt niet. Slaat gedachteloos toe. Zet zijn tanden in het krankzinnige beest en slurpt nietsvermoedend zijn zieke gedachten naar binnen.

Daar, in de weke, warme darmen van de tuintijger, vlij ik mij neer. Daar, immers, kan ik groeien. Tot ik als extreem gedachtegoed je wereld kan betreden. Liefde kan verstuiven. Extreme liefde. Allesomvattende liefde. Gods’ genade.

Volgevreten en met slaap in de ogen, krapt het beest aan het raam. Je doet open. Moet dringend een kattenluikje installeren, denk je. Je neemt het beest op je schoot. Strijkt over zijn vacht. Vreemde gedachten ontploffen zachtjes in je hoofd. Het ruikt naar zwavel. Of is het kattenpis? Je staat op. Neemt een schepje en reinigt de kattenbak. Een stem vraagt of je nestdrang hebt? Wat? Nestdrang. Dat hebben zwangere vrouwen. Ze gaan dan het huis schoonmaken en lieve spulletjes op de vensterbank neerpoten. En babysokjes breien. En liefdevolle gedachten hamsteren.

Doe dat gerust. Nog even. Weldra zal het niet meer nodig zijn. De liefde in je buik heb ik moeten wegruimen. Heb haar verziekt met onreine gedachten tot zij niet meer levensvatbaar was. Ik weiger het derde wiel aan de wagen te zijn, liefje. Als je straks hevige pijnen lijdt en bloedproppen je mooie lijf verlaten, dan zal ik je troosten. Dan zal ik de sterke schouder zijn, diep in je buik. Wees niet boos. Ik wil alleen maar van je houden. In je wonen. Een stukje van je zijn. Je kan me niets verwijten. Enkel de liefde. De hoofse liefde. Als een traan straks glijdt over je wang en je triestig naar de sterren kijkt.  Als je met je handen strijkt over je lege buik, zal ik zingen onder je raam. Voor altijd.

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: