RSS Feed

Tagarchief: lachen

Geitenneukers & Kaaskoppen

Geplaatst op

Kleuters radicaliseren. En de mediabom ontploft. Weeral. In alle kleuren, hoog boven onze hoofden. In de lucht. Kijk daar! En daar! Piew, piew, piew… Boem! Ohhhh, zo schoon! Ik verdenk al die aanstokers ervan lucht uit hun duim te zuigen. Om die vervolgens te drenken in linkse of rechtse verf. Opdat hun spatjes in de juiste schapenweide zouden terecht komen. De kudde kan dan op gepaste wijze blaten tot je er horendol van wordt. Zonder dat er iemand ooit een geradicaliseerde kleuter gezien of gehoord heeft. Maar tegen dan bestaat ie al. De wereld krioelt ervan. Ondertussen.

Ik werk al verschillende jaren met kinderen. Ik geef theaterlessen en muzische taalvorming. Mijn klasjes zijn uitermate divers. In de provincie werk ik vaak met verwende scheten. Kinderen van tweeverdieners. Met grote huizen en veel elektronische surrogaataandachtsapparaten. In de mijnstreek krioelt het van Turkse en Marokkaanse kindjes in mijn klas. Met derdegeneratiemama’s waarvan er te veel naar mijn goesting geen deftige Nederlandse zin uitgesproken krijgen. In de hoofdstad werk ik met regenboogklasjes. Van alles wat. En ja. Daar hoor ik de verhalen die men de geradicaliseerde kleuters toeschrijft, ook. Joden zijn apen. Christenen zijn varkens. Vrouwen zijn hoeren.

Ik kijk daarnaar met drakenvliegogen. Dat maakt het moeilijk om één samenhangend beeld te vormen. Ik zie facetten. Deelverzamelingen. Losse pigmenten en net geboren lichtjes waarvan je twijfelt of je die nu net zelf verzonnen hebt. Laat mij dus één aspect van dit veelkleurige verhaal met u delen.

Ik heb het geluk gehad om op te groeien in de suburbs van de arbeidersstad Genk. Ik ging er naar school en smeedde er vriendschappen, ik heb er veel aan de toog gehangen en ik zat nog op het muurtje aan de fonteintje. Ik zat op het Atheneum, in een regenboogklas. Geitenneukers, kaaskoppen, bleekscheten, makakken, itakken, spleetogen, spaghettivreters, negers en rossekoppen. Maar op het einde van de dag waren we allemaal beejaloo’s.

Humor. Dat was het. Wat nu als een belediging aanschouwd wordt, dat was toen humor. Waar je nu een proces voor aan je broek kunt krijgen, dat was toen humor. Waar je nu – in verre vreemde landen – voor in de bak kunt vliegen, dat was toen humor. Wat nu als geradicaliseerd gedrag bestempeld wordt, dat was toen humor. We smeten vuilbekkerij naar elkaars hoofden, als was het een sneeuwballengevecht. Je had er die snel en vakkundig dikke, perfect gemodelleerde ballen smeten. Je had erbij die wat smurriesneeuw van de grond schraapten en dat zooitje in je nek smeerden. Je had de losers die altijd mis gooiden. Je had de broekschijters die zich bang achter het muurtje verscholen of wegketsten terwijl ze op hun mama riepen.

Men stelt zich soms de vraag wanneer men grappen maken kan om een beladen situatie. Wanneer is het te vroeg om met iets te lachen? Hoeveel generaties moeten er opnieuw voorbij gaan vooraleer we mogen lachen met de diversiteit in onze maatschappij? Want het lijkt erop dat we ondertussen allemaal in het schijtluizenhoekje staan. Achter één of andere antidiscriminatiejufs rok. Beschermd tegen sneeuwballen. Uit het zicht. Onherkenbaar. Onbereikbaar. In een glazen stulpje. Waar je het moet doen met kunstsneeuwvlokken. Kom, schud jezelf nog eens op. Door elkaar. Het is hier zo steriel.

sneeuwbol

In het midden van de speelplaats staat een lange, feestelijk gedekte dis. Vleesspiesen liggen op de barbecue. Wijn wordt geschonken. Muziek weergalmt. Mensen dansen en eten. Praten met elkaar. Lachen. Hier en daar kruisen voorzichtig verliefde ogen. Onder de tafel zitten vier kleuters.

– Jij bent aap.
– En jij bent zwijn.
– Bah! Zwijnen!
– Zwijg uw lip!
– Zet jij sjaal rond uw kop!
– Schei uit! Ga geit neuken, gij!
– Mi… uw vader is een aap!!
– Uw moeder zijne!
– Uw zuster zijne!!!!
– Schop u van hier!!!!!
– Beejaloo!!!!!
– Tsssss….!!!!!!

Ik wil niet oproepen tot iets. Maar misschien moeten we mee aanschuiven. Misschien moeten we glimlachen omdat we zien hoe onze kleuters onder tafel sneeuwballen gooien. Sneeuwballen die we thuis in de diepvriezer bewaren en die we heel af en toe, omwille van de nostalgische waarde, omwille van een stiekeme heimwee naar eenvoudigere tijden, opgooien. Sneeuwballen die dan opgevist worden door onze kinderen en die dan onder tafel naar elkaar gesmeten worden. Als een spel. Een kennismakingsspel. Na zoveel generaties. Mag er misschien terug gelachen worden.

Misschien ook niet. Weet ik veel. Ik ben maar een beejaloo.

Advertenties

Bang. In het schone huis.

Geplaatst op

In afwachting van de geboorte van mijn tweede boek “Boze wolven“, kribbel ik niet veel. Daarom krijgt u van mij een kribbeltje van een ander pluimig wezen in dit huis, het Letterkind. Zij broedt wat af.

Soms schaven we die eitjes dan samen bij en soms gooi ik er eentje stiekem te grabbel. (Mams is de stouterik in huis. Paps is lief en serieus. Het Letterkind is nog liever en nog serieuzer. Het Zonnekind is charmant en eigenwijs.)

Familiestamboom

JIM  x  Dag 6 - Held

Helena  turnster

We lachen wat af Cartoon

Versje van Het Letterkind

Bang. In het schone huis.

Werkend. Zwijgend.
Loop je door het huis.
Je hebt de vloer gekuist.

Niemand weet waar je bent.

Jij zit op zolder.
Op te ruimen.
Je bent bang.

Van je eigen voetstappen.
Op de schone vloer.
Je borstel op de loer.

Terwijl ik beneden zit te huiveren.
Mijn water is aan het bruisen.

Bang. In het schone huis.

Gedichtendag

Geplaatst op

Ooit, lang geleden, was ik een dichter. Tenminste, dat liet ik de mensen geloven. Eigenlijk was dat niet waar. Ik kruip van het ene rolletje in het ander gelijk uzelf van de ene onderbroek in de andere stapt. Ik heb dat nodig. Ben snel verveeld. En bovendien nogal averechts van aard. Als de mensen te veel denken, flap ik grove onzin uit mijn pen. Als de mensen hapklare verhalen zoeken, splits ik elk woord in miljoenen woordatomen. U mag mij dat niet kwalijk nemen, ik ben zo geboren.

Zo. Nu u dat weet, snapt u wel dat ik op gedichtendag – toen met het zingen de liefde begon – danste op de planken, konijntjes toverde uit mijn hoed en mijn tronie in duizend bochten plooide. Omdat de liefde groeit als je samen lacht. Het mag met mij. Ik kan daar tegen. Ben niets meer dan een stofdeeltje op de Melkweg.

P1040330

P1040332 P1040333 P1040338 P1040345

Madame Dufour

Geplaatst op

Och, op den duur, leg je je neer bij de keuzes die je hebt gemaakt. En dan vind je jezelf met een wc-borstel in de hand. Andermans kak van de bril vegen. En dan sta je gedachtenloos met een oorstaafje raamrichelschimmels bij elkaar te schrapen. Die onder je vingernagels kruipen. Waar je ’s avonds mee door je schaamhaar aait. Omdat je wilt verpozen. Stoppen met nadenken hoeft niet. Daar doe je niet aan. Kwestie van jezelf geen fatale scheuren in je ego te peinzen. Och, alles went. Ook andermans kak.

Het is donderdagavond. We zitten nog even in de zetel. Turen naar het beeldscherm. Dromen weg. De telefoon rinkelt. We kijken elkaar aan. Ik glimlach groen. Dat zal ze weer zijn, liefje. Je knikt. Neem nu maar op. Hallo? Hmm, ja, zeker. Nee, geen probleem. Ok. Ja, is goed. Tot volgende week dan. De telefoon hijgt na. Drupt speeksel op de vloer.

 

–          Is het een vijfde donderdag morgen?

–          Jep.

–          Zou het dan toch waar zijn? Van die goede-huisvader-aandelen-kwestie? En van die Turkse Riviera immodingens? Zou het kunnen?

–          Wat weet ik nu daarvan? Ik kuis andermans kak op. Ik ben geen helderziende.

–          Heeft ze jou niks gezegd dan?

–          Nee, liefje. Ze praat amper tegen me. Zegt wat ik moet doen en dan verdwijnt ze meestal. Ze ziet er wel wat gestresseerd uit, de laatste tijd. En wat minder mooi opgemaakt. Misschien. Och, misschien verbeeld ik me dat ook maar. Ze hebben vast miljoenen op een buitenlandse rekening. Zo gaat dat toch in die milieus?

–          Ik weet het niet. Volgens mij zit ze binnenkort met haar gelakte vingers in de wc-pot te ploeteren en schraapt ze met oorstokjes raamrichelschimmels bij elkaar.

 

We lachen. Madame Dufour in de wc-pot. Hoe laag kan je vallen? En of ze ’s avonds ook in haar schaambos grabbelen zou? Met raamrichelschimmels aan haar vingers? We lachen ons te pletter.

Morgen congé. Dat slapen we ons uit en drinken straffe koffie. Dan pluk je klaverbloemen voor me en dan dromen we van een witte villa in de Turkse Riviera. En van bergen vol goud. Om in te verdrinken. En dan vragen we Madame Dufour op de thee. Laten haar wc-potten kuisen. Want we hebben er twee. Eentje in elke badkamer. Met zicht op zee.

Letterkind

Geplaatst op

Er woont een letterkind in mijn huis. Een mooi letterkind met snelwegen in haar hoofd. Waarlangs impressies voorbij flitsen aan de lopende band, bij de vleet, en masse. Ik denk al een tijdje: Op een dag kunnen er twee dingen gebeuren. Het letterhoofd kan ontploffen in onuitspreekbaar veel syllaben of het kan beginnen sijpelen. Gelukkig voor het letterkind, koos het lot voor het laatste. Een sijpelgaatje. Waarlangs eitjes naar buiten glijden. Het letterkind houdt niet van de eitjes. Ze slaat ze kapot met een reuze theelepel, vertrappelt ze met mijlslaarzen. Gooit ze ver weg achter haar schouder, laat ze ketsen over het wolkendek. Eén, twee, drie en dan draait de hemel zich in pirouettes van zure room en bevroren tranen. Stampend met boze benen, drilt ze dan haar ontevredenheid in het gras. Dan moet ik haar berispen. Want zo wek je slinkse distels in het gazon.

 Soms, heel soms, is het letterkind onoplettend. En dan red ik een eitje van de marteldood. Leg het zachtjes in een strooien nest en broed het uit als het letterkind slaapt. ’s Morgens leg ik het dan in haar bordje. Haar ogen schieten dan vuur, haar wangen blozen. “Mam! Ik vind het stom. Heel stom. Het stomste ei dat ik ooit gezien heb!” En dan lach ik. Slinks gelijk de distel, die slaapt onder het gras. 

 

vlaaien bakken web

 

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: