RSS Feed

Tagarchief: Kinderen

Een mens

Geplaatst op

Warme wind blaast door onze lokken. Je hebt mooi haar, zegt ze. Met krullen erin. Ik knik. Soms wel. Ze zucht. Zwijgt. Ik bekijk ons in de spiegel. Dat ze twee maal ondergegaan is. Voor de eerste keer. Twee maal. Dat ze in de tegenstroom zat. Omdat de stok vrij was. Goed dat de meerminnen er waren. Eentje kwam ter hulp. Dat ze er nog is. En dat net nu ze een koffie wilde betalen. Aan de vriendinnen. Voor haar verjaardag. Ik kijk haar aan. Strijk over haar arm. Gelukkige verjaardag, zeg ik.

Twee kindjes komen poedelnat en luidrustig uit het kleedhokje. Zwaaien wild in het rond met hun rugzakjes. Zingen door haarborstels. Schudden schelpjes uit hun vacht. Ze kijkt, vergelijkt. Ik zeg dat ze van mij zijn. Ze knikt. Goed zo. Wat fijn. Dat ze koffie gaat trakteren. Ik knik. Zeker doen. Ze zoekt haar ticket. Ik vis het tussen mijn spullen uit. Of dat het hare is. 55+? We lachen. Al even, zegt ze.

Twee natte poedels kijken haar na. Wie was dat, mam? Een mens, zeg ik. Een mens.

Dag 14 - Geometrical

A beautiful mayday

Geplaatst op

Deze dag is niet echt gebeurd. Maar ik ga hem toch vertellen. Dus je doet ermee wat je wilt. Ik zal beginnen met “er was eens”. Dan weet je meteen dat ik je in het ootje ga nemen.
Er was eens dus. Een vrouwtje dat dicht bij het bos woonde maar toch nog net tussen de mensen. Zo knabbelde ze aan beide walletjes. In het bos plukte ze bessen en sprokkelde ze dennenappels om de stoof mee aan te maken. Tussen de paadjes op de woonwijk plukte ze magische kruiden en luisterde ze naar de fantastische verhalen die de mensen altijd vertellen. Zonder dat ze het zelf weten. Zo was er vanmorgen een dame die, zonder dat ze dat zelf wist, vertelde dat alle kindjes eigenlijk boodschappers zijn van een toekomstig leven. Een leven dat je zaait maar niet meer oogst. De dame gebruikte dure woorden. Woorden die het vrouwtje niet begreep. Autititisme, ADDH&D, HaaHespee, ADDee, Dieslekse kalkoenie, StStStStStStStStStStSt-otterititis, Gilles! de la Kroket. Het vrouwtje blies de woorden in letters uiteen. Keek ze na terwijl ze terug oplosten in loze gedachten tussen de wolken. Ze knikte. Glimlachte. Je hebt helemaal gelijk, zei ze tegen de dame. Het is de maatschappij die het noorden kwijt is, die het tempo van het dagelijkse leven opdrijft tot een permanent prestissimo. Het is slechts een kwestie van tijd tot de plaat hapert, overspringt en hangen blijft in een ondoorslikbare krets. Wat goed dat je mij dit inzicht schenkt. Ik heb het altijd al geweten.

Rond de middag belde iemand aan. Het vrouwtje deed open. Keek in de ogen van een gesluierde vrouw. Ik kom je een uitnodiging brengen, zei de sluierdame. Volgende week dinsdag word je verwacht. Op het kasteel. Ik zal daar ook zijn. Uit goede bron ben ik te weten gekomen dat jij je dagen oningevuld slijt. We zullen samen bekijken wat we daaraan kunnen doen. Ik ga je daarbij helpen. We stellen samen een stappenplan op en jij laat me dan elke week weten of en hoe hard je gestapt hebt. Toen haalde ze een paar dozijn uitroeptekens uit haar aktentas, knipte ze één voor één middendoor en blies een leger van onthoofde lijven over het vrouwtje uit. Nadien zou ze dat ten stelligste ontkennen. Maar zoals ik al zei: Deze dag is dan ook niet echt gebeurd.

Toen de dag al drie kwart eeuw oud was, kreeg het vrouwtje telefoon. Een dame van de vrouwenbond viel met de deur in huis en vroeg om hoe laat het vrouwtje hun jaarlijkse feest van overmorgen zou komen opluisteren. Want dat was toch zo afgesproken…toch? Nu moet je weten dat het vrouwtje een opmerkelijk geheugen heeft. Ze wist dan ook zeer zeker dat de mogelijkheden tot feestopluistering besproken maar onbevestigd gebleven waren. De vrouwenbonddame kreeg het warm. Zweetdruppels verdampten door de gaatjes in de hoorn. Het vrouwtje nam een diepe slok adem. Dat ze misschien een paar schone verhalen zou kunnen komen vertellen. Die had ze nog wel rondslingeren. Ergens in huis. De vrouwenbonddame klapte in de handen. Geweldig! Als ze maar eens konden lachen!

De hoorn druipt. In de haak. Het vrouwtje vangt de druppels op in een emmer. Kookt er netelensoep van. Voelt hoe de hete adem van de tijd door haar aderen sijpelt en brandt. Voedt haar kinderen ermee. Opdat ze zouden signalen seinen vanuit de toekomst. Liedjes zingen van a beautiful mayday.

paardenbloem met witte bloempjes

Bloemen in het bos

madeliefjesprinses

Madeliefjesprinses

zuring plukken langs het pad

 Kruiden langs het paadje

De prinses mama

Het vrouwtje

Feestdag

Geplaatst op

Het is feestdag vandaag. Dus vieren we feest. In de regen. We steken onze tenen in laarzen. Onze armen in regenjasmouwen. Onze hoofden in een kap, gestrikt onder de neus. We vlijen onszelf en onze hond in de auto. Rijden naar Negenoord-Kerkeweerd. Dat is een natuurgebied aan de oude Maas.

fluisterbootjes

Onderweg pikken we een lifter op. Hij ruikt naar haantjesparfum. We maken een kleine omweg om hem af te zetten op een feest dat stilaan in het water valt. We draaien ons om. Geen feestgedruis op ons feest. Niet vandaag. Onderweg kruist een hallucinerend beeld ons pad. De gigantische parking van het winkelcentrum Maasmechelen Village barst uit zijn voegen. Sluit ons op in een stoet. Stroomt over van auto’s van een shoppende massa uit alle uithoeken van het land. Van de Benelux wellicht. Mensen zetten het op een holletje. Houden hun shoppingbags tegen zich aan gedrukt. Graaien kinderen bij hun modieuze kraagjes. Trekken truitjes in pastelkleuren over hun schouders. Modderspatten tegen blinkende kuiten. De golven van de Zuid-Willemsvaart. Klotsen tegen de oevers, aan de overkant van de weg. Ik hou mijn adem in. Kijk in het rond. Alsof ik iets kwijt ben. De crisis. Waar is ‘ie naartoe? Ik zet grotere ogen op, hurk neer. Kijk onder een tunnel van auto-onderkanten. Gevallen muntjes, hete adem, verroeste onderdelen, wat vind je daar zoal? Geen crisis. Dat staat vast. We zijn hem kwijt. Verloren. Vergeten. Een stem roept dat ‘ie gevonden is. Aan het infopunt bij de grote fontein. Of iemand hem wil komen halen. Iemand moet hem beslist missen. Moeders wenden hun blik van de etalages naar hun rokken. Of daar nog iemand aan hangt. Een ijsje is meer dan verdiend. Straks. Als we flink geweest zijn.

MM village

De polonaise slaat links af. We ontspringen de dans. Rijden de vrolijkheid voorbij. Vier mensen halen adem. Blikken kruisen in spiegels. Op de achterbank zitten twee kinderen. Eentje in een grote, witte doktersjas om koude harten te genezen. Eentje met een zigeunerrok en weldra doorweekte sandalen om de regen te bezweren. Samen zingen ze kleine liedjes. Want het is geen tijd voor grote chansons. De tering naar de nering, ontsnapt uit mijn mond. Zweeft tussen de melodietjes van de meisjes. Vervlogen woorden in een vers, verdampend lied. Dat voor je het weet over iets anders gaat. Over een teerling en een eenling. Over de regen en de bever. Over even helemaal niets.

meerkoetjes

Mom

Geplaatst op

my mom is just perfectMy mom is just perfect

bad boyWho’s been a bad boy?

Rapunzel

Geplaatst op

SAMSUNG

Dat ze graag zo’n Freebee Magic Moment Box wil. Haar ogen blinken. Wachten in spanning af. Ik blaas de sterren vakkundig uit de scène. Niks van. We zoeken eerst uit of daar kinderarbeid aan plakt. Dat plastic gestold gif is. En dat je niks anders kan verwachten van al die onhebbedingen uit Goede Zeemansland. Ik hoor hoe een traan in haar slokdarm verdwijnt. En nog één. En nog één. En hoe ze samenklitten in haar strot. Hoe ze woorden niet meer afgeslikt krijgt.

Ik ga dat niet vertellen, mam.
Ik doe het niet.
De kinderen vinden dat raar.
Ze vinden mij raar, mam. 

Ik kijk achteruit. Een klein meisje staat te zwaaien met haar armen. Draait als een tol. Wolken komen uit de grond gestoven. In een windhoos. Klimmen omhoog. Langsheen de wenteltrap. Hoog boven de bomen. Kleinemeisjesbenen door het bladerdek. Ritselend. Ruisend. Een Jan van Gent. Vliegt met grote blauwe ogen doorheen zijn hoofd. De onmetelijke ruimte. Zachte plukken dons. Zet een kroon op je kop. Bestijg de troon. Kijk naar beneden.

We zweven over de speelplaats. Met zijn hinkelbaan. Zijn klimrek. Zijn zandbak met koeken en torens. Waar Rapunzel woont. Zachtjes groeit haar droeve lied. In voetsporen. Op het strand. Wacht daar jaren, eeuwen lang. Op de prins. Die als gegoten in haar stappen treedt. Vergeet hoe eenzaam het pad.

Ze snappen het niet, mam.
Ze moeten nog veel leren. 

Ze zwaait. Kijkt achteruit. Klimt omhoog. Langsheen de wenteltrap.

Mia

Geplaatst op

mia

‘s Zomers zaten we bij Mia op de dorpel. Ik weet niet goed waarom. Het was een oud wijf dat rochels ophoestte en stonk naar mottenballen en opkruipend vocht. Ze zat dan in haar versleten schommelstoel tussen de trap en de dorpel. En wij zaten op de grond. Als apostelen om haar heen. Ze droeg schoenen met steunzolen en grijze kousen waar de rek uit was. Onder het grauwe vel van haar stekkebenen liepen purperen aders die elk moment uit elkaar konden spatten. Wanneer dat gebeurde wilde je liever niet in de buurt zijn. Mijn buurmeisje had dat eens meegemaakt en houdt daar tot op de dag van vandaag trauma’s aan over. Zegt men. Op de vensterbank stond steevast een fleske bier met daarnaast wat droge tabak en blauwe blaadjes. Ze leerde ons sigaretten rollen en wie Schipper mag ik overvaren gewonnen had, mocht eens aan haar fleske drinken. Aan de overkant van de koer stonden Sandra en haar zus Bianca. Aan het poortje. Zij mochten de koer niet op. Mia schreeuwde dat ze moesten ophoepelen.  Wij vonden dat normaal. Op den duur. Sandra was immers stomvervelend en Bianca was scheel. Ze had een dikke bril op waarvan één glas afgeplakt was met pleisters en er scheelde ook iets aan haar voet, waardoor ze mankte. Bovendien jankte ze altijd en dan veegde ze haar snottebellen met haar mouw uit over haar gezicht. Haar wangen kraakten van het opgedroogd snot.

Als we in de verte een brommer hoorden krijsen, dan moesten we allemaal opduvelen. We gingen dan hinkelen op straat. Stoven uiteen als Jacky op zijn baanmachine zonder knalpot de straat in kwam scheuren. Jacky was Mia’s zoon. Hij zag zo geel als een Chinees. Duwde zijn brommer tegen de muur en schoffelde de trap op. Gordijnen toe.

Op een keer stond ik aan Mia’s poortje. Ze riep dat ik moest ophoepelen. Stinkdieren mochten de koer niet op. Mijn buurmeisje keek me strak aan en gebaarde met haar kin dat ik moest opkrassen. Gele broeken mochten overvaren. Bianca huppelde naar de overkant.

Jaren later zitten we op Mia’s begrafenis. Mijn buurmeisje speelt met een muntstukje. Laat het van de ene hand in de andere glijden. Het muntje rinkelt over de kille vloer. Slalomt zich een weg tot voor de voeten van meneer pastoor. Dat ze met haar geliefde zoon herenigd is, mompelt hij. Ze staat aan het poortje. Ophoepelen, Mia. De koer zit vol.

Snotneuzenland

Geplaatst op

snotneuzenland web

Er groeit een zakdoekenberg

onder mijn stoel

de bovenste laag is

geel en groen

 

De bodem kraakt als peperkoek

van vorig jaar, stiekem bewaard

in mijn boekentas

 

Op een dag,

als ‘ie zo hoog is als ‘t plafond

plant ik er een vlag

noem het Snotneuzenland

 

Waar juf

mij niet kan vinden

als de brave kinderen

spelen in de poppenhoek

 

Verstop ik mij

onder mijn stoel,

om de poppen te verlossen

van overtollig slijm

gedrag

 

 

 

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: