RSS feed

Tagarchief: kikker

Geertje & ik – De hygiënepolitie

Geplaatst op

We hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien. Geertje & ik. Niet meer sinds er een abrupt einde kwam aan mijn vorige leven toen mijn echtgenoot de deur achter zich dichttrok en mij schreiend achter liet. – Sorry voor dat dramatische beeld, lieve lezer. Ik heb soms de onweerstaanbare neiging om bombastisch emotioneel te doen. Ik wijt dat aan het feit dat ik mijn jeugd tussen Italianen heb doorgebracht. Wist je dat als je maar voldoende tijd doorbrengt met bepaalde personen, dat er dan een soort van essentiële onderdeeltjes van hun genen doorheen je poriën in je eigen DNA terechtkomen? Wist je dat? Ik wél en daarom ben ik nu dus regelmatig op ongepaste wijze overdramatisch. Ik kan daar dus niks aan doen. Ik ben genetisch belast, ontoerekeningsvatbaar als het moet –

Maar goed. Al die tijd had ik haar dus bewust ontweken. Ik had haar berichtjes genegeerd tot ze niks meer stuurde. Dat is ook een manier. Ik kon het gewoon niet opbrengen om haar onder ogen te komen. Ze had vast allerlei eigengereide ideeën over liefdesbreuken in het algemeen en over die van mij in het bijzonder. Zo vond ze vast dat hij me te dom gevonden had. Omdat zij zichzelf zo uberintelligent vindt. Nu moet je weten, beste lezer, dat ik mezelf inderdaad vaak dom vind. Dus heb ik een aantal jaren geleden een test laten afnemen bij Mensa (die waren toen met een mobiel lab in de buurt) en daaruit bleek… Nu, ja… Laat ons het erop houden dat ik toch niet zo dom ben als ik eruit zie. En toen dacht ik: misschien is dom niet het juiste woord, misschien voel ik me eerder onaangepast. En sindsdien voel ik me inderdaad vooral vaak onaangepast. Op allerlei manieren. Opdat u zich daar iets bij voor zou kunnen stellen, zal ik daarvan een willekeurig voorbeeldje geven…

Sinds het begin van de zomer woont mijn zus tijdelijk bij ons in huis. Dat is meestal tamelijk prettig. Zolang ze niet over hygiëne begint te zeiken. Ze is namelijk – net zoals mijn moeder – tamelijk hygiëneziek. Tenminste, dat vind ik. Als ik tegen willekeurig welke andere mensen vertel dat ze zich elke dag doucht (dat doe ik ook, maar dat is omdat ik niks zo troostend vind als wegdromen in een cocon van heet, stromend water), dat ze haar handen wast na elk wc-bezoek (telkens als er zo een sticker op een openbaar toilet mij gebiedt mijn handen te wassen na ELK wc-bezoek, word ik gigantisch tegendraads en denk ik: Hè? Zal ik wel eens effe zelluf beslissen of ik mijn handen was. Meestal doe ik dat niet, volgens mij zitten er reinigende of tenminste weerstandverhogende bacteriën in urine. Mijn grootvader besproeide vroeger de rabarber altijd met een mengsel van regenwater en ochtendurine en die aten we ook op. En ooit las ik een verhaal van twee oudjes die dagen vastzaten in een lift en enkel overleefden omdat ze hun eigen urine opdronken. En dan zou zo’n belachelijke sticker mij even moeten komen vertellen dat ik mijn handen na ELK wc-bezoek MOET wassen. Ga toch kakken. Denk ik dan.), word ik toch vreemd en vooral stilzwijgend aangegaapt.

handen wassen

Tussen ons: volgens mij zijn mijn zus en mijn moeder lid van de geheime hygiënepolitie. Momenteel hebben ze het vooral gemunt op mijn oudste dochter die tegenwoordig hier en daar een spoortje tienerzweet achterlaat. Mijn moeder en mijn zus staan haar dan gewapend met deo, wc-verfrisser en vochtige doekjes om het hoekje op te wachten en spuiten en smeren het arme kind bijna van haar sokken als ze voorbij wandelt. Allemaal heel slecht voor het milieu, denk ik dan, véééél slechter dan een zweempje tienerzweet.

Maar goed, de mensen kijken mij dus altijd heel raar aan als ik die dingen vertel, dus nu slik ik dat gewoon in. En voel ik me onaangepast. Want ik snuif wel eens aan mijn eigen zweet (lekker!) en ik eet ook snottebellen op (vooral als ik moet niezen, dan slurp ik dat heerlijk, slijmerige belletje gewoon zo, hup van mijn hand af) en ik smeer mijn oorsmeer graag over mijn lippen (vooral als ik iemand ga kussen, maar dat mag je niet verder vertellen want dan vind ik nooit nog een lief) en ik hoef al helemaal geen inlegkruisjes met Lotusbloemengeur… Wie wil er daar beneden nu naar Lotusbloemen ruiken? Ik niet alvast, ik vind mijn eigen aroma’s meer dan aantrekkelijk (Misschien dat hij daarvoor is gaan lopen? Altijd al gedacht dat hij stiekem een kikker was, die nepprins van me.) Ooit heb ik ook eens een heel jaar mijn haren niet gewassen. Gewoon voor het experiment. Dat was kei-interessant. Mijn haren werden op den duur waterafstotend, ik voelde me als een schaap. Ik kon gewoon zonder paraplu of wat dan ook, in de regen gaan staan, zo waterafstotend was ik. Interessant toch? Ondertussen was ik het wel weer, want het begon toch een beetje te stinken. Tenminste, dat vond mijn moeder. En hij vast ook, maar dat heb ik hem nooit gevraagd. Feit is dat hij is gaan lopen. Waarvoor? Joost mag het weten. En Geertje weet het vast ook, want ik ga er maar vanuit dat ik naast een gebrek aan hygiëne volgens haar nog op tal van andere vlakken tekortgeschoten ben.

Ik heb dat heel lang allemaal niet willen horen. Maar nu… Nu, denk ik, kan ik er tegen. Bovendien heb ik niet zo veel vriendinnen. En koffie drinken in je eentje is zielig. Enkel als je in de grootstad woont, is dat artistiek verantwoord. Maar ik woon in het gezapige Maasland en daar is dat gewoon een teken van onaangepastheid. En ik spreek al geen dialect. Binnenkort word ik nog verbannen naar Stokkem. Kan ik bij de incestdebielen gaan wonen. Dat wil je toch ook niet! Godverdomme, zeg! Wat moet ik daar gaan zoeken?!

Koffie dus, met Geertje. Hoe dat afliep, vertel ik u een andere keer. Kwestie van u geboeid te houden, beste lezer. Stel u voor dat ze niet komt opdagen, dan hebben we tenminste elkaar nog. Kunnen we samen virtuele koffie slurpen. Met een virtuele praline, die ik dan met mijn ongewassen virtuele handen in mijn virtuele mond steken zal. Of in die van u. Stel u dat maar eens voor….! xxx

RIP Pietje

Geplaatst op

pietje in het gras

Ook op slechte dagen, barslechte dagen, presteer je. Je doet gewoon wat je de week voordien deed en je verdwijnt periodiek in je hoofd. Alsof er geen realiteit buiten je eigen denken bestaat. Geen gisteren, geen morgen. Enkel nu. Geen evolutie, geen toekomst, geen spijt.

Professor Asara staat zijn onemanshow op te voeren. Piepklein. Ik maak verrekijkers van mijn vingers. Bol mijn uitzicht ver en dichtbij. Draai het volume open. Woorden komen te voorschijn uit stoffige letters. Verhalen spinnen zich een weg naar mijn brein. Dat hij alle kritiek op zijn laatste onderzoek onder tafel wenst te vegen. Dat er werkelijk collageen gevonden werd. In botfossielen. Miljoenen oude botfossielen. Verschillende monden vallen open. Hoofden rondom mij knikken instemmend, hoopvol. Als de T-Rex kon vliegen dat kunnen wij dat vast ook. Weg met het oertrauma dat de zwaartekracht is. Weg. Weg. Weg. We slaan onze vleugels open en we vliegen weg. Weg van hier. Ik denk aan Pietje. Pietje is dood. Mijn lief gelooft dat een marter haar opvrat. Dat is niet waar. Sta mij toe het verhaal van Pietje te vertellen. Pietje kwam met twee zussen. We redden haar uit de legbatterij. Drie witte zusjes slurpten voorzichtig eerst en dan gulzig van de vrijheid. Een eerste zus stierf aan een toeval. Een tweede werd leeggevreten door de marter. Pietje bleef achter. Mijn lief besloot twee andere kipjes te halen. Het bleken Mechelse Koekoeks te zijn. Van het psychopatische soort. Ze kwamen als pul. En Pietje was de baas. Maar ze werden groot en dik en ze leerden vliegen. Gelijk Pietje. De hiërarchie veranderde. Langzaam. Pietje werd mager. De Mechelse Koekoeks groeiden en stalen haar scepter. Op een dag had Pietje geen nekveren meer. Ze is in de rui, zei de buurman. Ik geloofde hem niet. De twee Mechelse Koekoeks schravelden met hun reptielenpoten schuldig in het rond. Het was oorlog. Pietje en ik tegen de twee Mechelse scharminkels. Maar ik moest ’s nachts naar binnen. Om te slapen. En om mijn kindjes eten te geven. En om professor Asara’s onderzoeken te bestuderen. Reptielen leggen ook eieren. Maar hadden ze ook veren? En waren ze koud- of warmbloedig? Wist je dat kikkers verbranden in je handpalm? Zo vurig zijn wij mensen. Pietjes einde was sinds die dag in zicht. Met of zonder verrekijker. Langs het hek liep een verdwaalde witte kip. Eentje met een papegaaienbek. Dat het een engel was, zei ik. Mijn lief en de buurman lachten. Het kon me niet schelen. De buurman vindt me sowieso een geflipt wijf. Ik telde de ochtenden dat Pietje uit het hok tippelde. Op mijn twee handen.

Vandaag is een slechte dag. Een barslechte dag. Ik draai de volumeknop dicht. Professor Asara lipt dat de T-Rex wellicht ook kannibalistisch was. Dat daar bewijs voor gevonden is. Pietje is dood. Doodgepikt. Door twee Mechelse scharminkels en een engel. De buurman kwam het zeggen. Deze morgen om 8h. De engel vrat haar ingewanden op. Fladderde weg. Naar de kippenhemel. Waar twee zusjes op haar wachten. Eindelijk samen. Dicht bij elkaar. Gelijk toen, in de legbatterij. Gezellig. In de kippenren zitten twee T-rexen. Boven in de vlier. Er drupt collageen op de grond.

pietje2

 

kippen3

 

pietje

 

pietje en kip

RIP Moshka

Geplaatst op

Onlangs dacht ik nog dat er een kikker in de woonkamer zat. Je had je verstopt in de schaduw van het koraalrif op de chauffage. Mét zicht op de buurvrouw. Die dwaas haar lippen op en neer beweegt als er mensen passeren. Of niet. Ze vangt vast vliegen. Met weinig succes overigens.

Ineens stuiteren echo’s van gekwaak op en neer in de hete lucht boven de chauffage. Ik stel me voor dat achter het koraalrif, een oase vol kikkers stemmig verdampt. Neerdwarrelt als sneeuwvlokken in mijn schoot. Daar zou ik dan een schapenvel van breien. Ik zou het liefdevol in je mand leggen. En jij, je zou rond mijn benen draaien. Je staart trillend in de lucht als een nerveuze plumeaux. Je zou je neervlijen in de zachte krullen. Uren spinnen tot dagen, dagen tot jaren aan een stuk.

Iemand zegt dat het geen kikkers zijn. Ik spoel het fragment terug en beluister het opnieuw. Als het geen gekwaak is, wat dan wel? Een haarbal, stress, keelontsteking. Google dreunt zijn wijsheid door de kamer. Ik schuif de sabels van mijn vingers en streel over je hoofd. Je schrikt op en kwaakt zacht als een ontluikende dikkop.

Het is stil in huis. Het koraalrif staat versteend naar buiten te kijken. Aan de overkant flappert een stel dwaze lippen heen en weer. Er passeert geen mens. Onder de oude eik ligt een gouden kroontje.

A Fetish For Poetry

we write the streets

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels, Filmpjes en Fotografie van Sabine, Avonturen van de seizoensfeetjes en hun vrienden

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

LETTERgoesting en kunstZINNIG

“Art is not what you see, but what you make others see.” ― Edgar Degas

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: