RSS feed

Tagarchief: Helena Wolfsklauw

Helena Wolfsklauw – Scène met Elisabeth van Spalbeek

Geplaatst op

Van oktober tot eind mei ben ik steeds druk in de weer als docent van allerlei creatieve en artistieke vormingen. In de tussenliggende maanden heb ik weer wat meer tijd voor mijn schrijfprojecten.

Sinds september werk ik aan een jeugdroman:
“Helena Wolfsklauw. De stem van een wandelend eiland.”

Ik zal hier geregeld stukjes posten. Eerder plaatste ik al dit stukje: Helena Wolfsklauw

Je kan nu een passage lezen uit hoofdstuk 7, waarin Helena kennismaakt met Elisabeth van Spalbeek.

Dag 20 - Ogen dicht geen handen

De lange Lindelaan lijkt steeds minder lang te worden bij elke stap die Helena zet. De wind zingt steeds zachter door de lindeblaadjes. De duif die haar stiekem achtervolgt wordt steeds donkerder en de openstaande deur van Elisabeth van Spalbeeks kamer krimpt zienderogen. Wat eerst een lange tocht leek, blijkt nu te passen tussen een duim en een wijsvinger. Tenminste als je een oog dichtknijpt.

Helena gaat op haar knieën zitten en kijkt door de openstaande deur naar binnen. In de kamer staat een kleine stoel, een kleine tafel en een klein spijlenbed. In het bed ligt een klein meisje te slapen. De eikenhouten vloer kraakt als Helena op reusachtige handen en voeten naar binnen kruipt. Ze zet zich neer op de grond naast het bed en ze moet haar gigantische hoofd een beetje scheef houden om zich niet te stoten tegen het plafond. Als ze haar armen spreidt kan ze met haar vingers elke muur van deze kleine kamer aanraken.

Helena kijkt met grote ogen naar het slapende meisje. Ze durft haar niet wakker te maken. Hoe luid moeten haar woorden niet klinken? Hoe overweldigend moet een duwtje in haar zij niet zijn? Hoe stormachtig moet haar kleinste zucht niet wervelen? Hoe watervallig elke traan die ze plengen zou in dit kabouterhuisje?

Ze besluit om te wachten tot het meisje van zelf wakker wordt. De duif nestelt zich ondertussen op Helena’s schouder. Zijn witte veren zijn nu donkergrijs. Op de duur lijkt iedereen op zijn schaduw.

Helena ziet nu dat er naast een stoel, een tafel en een bed nog andere voorwerpen in de kamer wonen: een houten kruisje ligt aan het voeteinde van het bed. Een stopnaald ligt zij aan zij met een lucifer op de tafel. Beiden blozen zich een rode kop. En één van de muren huisvest een kleine open haard met klein sprokkelhout en kleine, nadampende assen van het vorige kleine dagje.

Ineens klinkt er muziek door het raam. Klokken luiden. Koorzusters zingen een Latijns lied. Aroma’s van wierook en geheimzinnigheid dwarrelen naar binnen. Als bij toverslag opent het kleine meisje haar ogen…

Advertenties

Helena Wolfsklauw

Geplaatst op

Ik werk sinds september aan een nieuw boek. De werktitel is voorlopig “Helena Wolfsklauw. De stem van een wandelend eiland”

Reeds 25000 woorden plakte ik op het scherm, reeds 10 hoofdstukken voelen zich thuis in mijn verhaal.

Het hoofdstuk waarin we voor het eerst kennismaken met Helena’s voorgeschiedenis, begint uiterst poëtisch. Omdat het prima als een afgerond stukje poëzie gelezen kan worden, vond ik het wel geschikt als eerste teaser. Enjoy!

wolfsporen
Een spoor van telkens twee grote, langzame met daartussen twee kleine, snelle voetafdrukken groeit uit het bospad. Erboven danst de schaduw van een kleine roedel, een jong gezin. Vader, moeder en kind. De gitzwarte bosaarde wasemt hopen rode mieren uit. Zweetdruppels glijden langs varens omlaag.

De schaduw vertraagt en trappelt ten slotte ter plekke. De vadersilouet veegt een donkere vlam van zijn voorhoofd. De moeder haalt een petje uit haar buidel en plakt het op het hoofd van het kind. Het is tijd om even te rusten. Door de hitte dreigt de schaduw te smelten. Wat overblijft, in zo’n geval, is een doodlopend spoor.

Terwijl de grote schimmen opgaan in de reusachtige olievlek van een oude eik, krimpt het kind tot tegen de bodem. Daar groeien twee extra poten uit de kleine gestalte. Zo sluipt het kinddiertje op vier poten over het zonovergoten pad. Het zigzagt. Van de ene struik naar de andere. Soms draait het zich om, lijkt boodschappen van de eiken olievlek uit de lucht te likken en maakt dan rechtsomkeer. Tot nét voor de olievlek. Daar blijft het diertje staan. Op zijn vier poten. Het doet een dansje en keert zich opnieuw om. Zo kruipt het telkens een beetje verder van de olievlek vandaan, tot er ineens geen boodschappen meer te likken zijn. De olievlek zwijgt. Het kinddiertje kan nu vrij kruipen, spelen, groeien en terug krimpen, likken aan varens en eikels opeten.

Het spoor is nu veranderd in zich herhalende patronen van twee voor- en twee achterpootjes. Soms is het rechtlijnig, soms twijfelend, soms verdwijnt het even tussen de struiken. Om even later terug op het bospad te verschijnen. Het had een oneindig spoor kunnen zijn, maar het toeval besloot daar anders over (tenminste, als je daarin gelooft…).

Ineens stuit het spoor immers op een diepe voetafdruk, een deel van een ander sporenpatroon. Het sjabloon van dit spoor wordt gevormd door vier identieke voetstempels van telkens een groot zoolkussen met daarboven vier scherpgeklauwde tenen.

Het silhouet van het kinddiertje staat al even stil en bekijkt het nieuwe spoor aandachtig. De geklauwde voetafdrukken zijn zo diep dat het regenwater van de vorige nacht erin is blijven staan. Zo ontvouwt er zich een parcours van verdampende bosplassen die je zouden kunnen doen denken aan zwetende geisers, maar dat kent het kind niet. Het kind kent wel dorst. En het weet dat je dan best drinken kan. Dus het laat zijn silouetlijfje zakken, zet zijn voorste pootjes rondom de eerste geklauwde voetafdruk, zet zijn lippen aan het zwetende water en drinkt zijn buikje vol.

Onmiddellijk zakt het kinddiertje door de poten. Dan versmelt ook het buikje met de bodem en ten slotte legt het kinddiertje ook zijn kop neer. De schaduw krijgt een laatste stuiptrekking en wordt dan één met het bospad.

In de verte roept de eiken olievlek. Eerst lijkt het op gewauwel, dan hoor je steeds duidelijker menselijke klanken die versmelten tot een naam:

Helena! Helena!”

De vader en de moedersilouet komen uit de olievlek gelopen. Banen zich een weg over het spoor van het kinddiertje, blijven staan bij de geklauwde voetafdruk, zien dat deze is leeggedronken en graven het silhouet van het kinddiertje uit het bospad. De vader neemt het diertje in zijn armen en begint te lopen. De moeder schreeuwt het uit terwijl ze in de voetsporen treedt van de razende schaduw voor haar. De duistere storm die over het bospad stuift.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: