RSS feed

Tagarchief: genk

Geitenneukers & Kaaskoppen

Geplaatst op

Kleuters radicaliseren. En de mediabom ontploft. Weeral. In alle kleuren, hoog boven onze hoofden. In de lucht. Kijk daar! En daar! Piew, piew, piew… Boem! Ohhhh, zo schoon! Ik verdenk al die aanstokers ervan lucht uit hun duim te zuigen. Om die vervolgens te drenken in linkse of rechtse verf. Opdat hun spatjes in de juiste schapenweide zouden terecht komen. De kudde kan dan op gepaste wijze blaten tot je er horendol van wordt. Zonder dat er iemand ooit een geradicaliseerde kleuter gezien of gehoord heeft. Maar tegen dan bestaat ie al. De wereld krioelt ervan. Ondertussen.

Ik werk al verschillende jaren met kinderen. Ik geef theaterlessen en muzische taalvorming. Mijn klasjes zijn uitermate divers. In de provincie werk ik vaak met verwende scheten. Kinderen van tweeverdieners. Met grote huizen en veel elektronische surrogaataandachtsapparaten. In de mijnstreek krioelt het van Turkse en Marokkaanse kindjes in mijn klas. Met derdegeneratiemama’s waarvan er te veel naar mijn goesting geen deftige Nederlandse zin uitgesproken krijgen. In de hoofdstad werk ik met regenboogklasjes. Van alles wat. En ja. Daar hoor ik de verhalen die men de geradicaliseerde kleuters toeschrijft, ook. Joden zijn apen. Christenen zijn varkens. Vrouwen zijn hoeren.

Ik kijk daarnaar met drakenvliegogen. Dat maakt het moeilijk om één samenhangend beeld te vormen. Ik zie facetten. Deelverzamelingen. Losse pigmenten en net geboren lichtjes waarvan je twijfelt of je die nu net zelf verzonnen hebt. Laat mij dus één aspect van dit veelkleurige verhaal met u delen.

Ik heb het geluk gehad om op te groeien in de suburbs van de arbeidersstad Genk. Ik ging er naar school en smeedde er vriendschappen, ik heb er veel aan de toog gehangen en ik zat nog op het muurtje aan de fonteintje. Ik zat op het Atheneum, in een regenboogklas. Geitenneukers, kaaskoppen, bleekscheten, makakken, itakken, spleetogen, spaghettivreters, negers en rossekoppen. Maar op het einde van de dag waren we allemaal beejaloo’s.

Humor. Dat was het. Wat nu als een belediging aanschouwd wordt, dat was toen humor. Waar je nu een proces voor aan je broek kunt krijgen, dat was toen humor. Waar je nu – in verre vreemde landen – voor in de bak kunt vliegen, dat was toen humor. Wat nu als geradicaliseerd gedrag bestempeld wordt, dat was toen humor. We smeten vuilbekkerij naar elkaars hoofden, als was het een sneeuwballengevecht. Je had er die snel en vakkundig dikke, perfect gemodelleerde ballen smeten. Je had erbij die wat smurriesneeuw van de grond schraapten en dat zooitje in je nek smeerden. Je had de losers die altijd mis gooiden. Je had de broekschijters die zich bang achter het muurtje verscholen of wegketsten terwijl ze op hun mama riepen.

Men stelt zich soms de vraag wanneer men grappen maken kan om een beladen situatie. Wanneer is het te vroeg om met iets te lachen? Hoeveel generaties moeten er opnieuw voorbij gaan vooraleer we mogen lachen met de diversiteit in onze maatschappij? Want het lijkt erop dat we ondertussen allemaal in het schijtluizenhoekje staan. Achter één of andere antidiscriminatiejufs rok. Beschermd tegen sneeuwballen. Uit het zicht. Onherkenbaar. Onbereikbaar. In een glazen stulpje. Waar je het moet doen met kunstsneeuwvlokken. Kom, schud jezelf nog eens op. Door elkaar. Het is hier zo steriel.

sneeuwbol

In het midden van de speelplaats staat een lange, feestelijk gedekte dis. Vleesspiesen liggen op de barbecue. Wijn wordt geschonken. Muziek weergalmt. Mensen dansen en eten. Praten met elkaar. Lachen. Hier en daar kruisen voorzichtig verliefde ogen. Onder de tafel zitten vier kleuters.

– Jij bent aap.
– En jij bent zwijn.
– Bah! Zwijnen!
– Zwijg uw lip!
– Zet jij sjaal rond uw kop!
– Schei uit! Ga geit neuken, gij!
– Mi… uw vader is een aap!!
– Uw moeder zijne!
– Uw zuster zijne!!!!
– Schop u van hier!!!!!
– Beejaloo!!!!!
– Tsssss….!!!!!!

Ik wil niet oproepen tot iets. Maar misschien moeten we mee aanschuiven. Misschien moeten we glimlachen omdat we zien hoe onze kleuters onder tafel sneeuwballen gooien. Sneeuwballen die we thuis in de diepvriezer bewaren en die we heel af en toe, omwille van de nostalgische waarde, omwille van een stiekeme heimwee naar eenvoudigere tijden, opgooien. Sneeuwballen die dan opgevist worden door onze kinderen en die dan onder tafel naar elkaar gesmeten worden. Als een spel. Een kennismakingsspel. Na zoveel generaties. Mag er misschien terug gelachen worden.

Misschien ook niet. Weet ik veel. Ik ben maar een beejaloo.

Advertenties

Rare kwieten

Geplaatst op

Zei ik al dat het Letterkind speciaal was? Dat ze alles ziet en heeft gezien met haar grote ogen? Dat ze mij volgt, nauwlettend bij alles wat ik doe of zeg? Dat ze dan soms nee schudt of blozekaakt? Omdat ik een rare vogel ben. Die hebben mooie, kleurige vleugels. Maar die flapperen ook gelijk blo’s. Dat is een Genks slangwoord voor debiel. BLO. Bijzonder Lager Onderwijs. Maar dat laatste werd vergeten. Op den duur. Mie, blo jong. Wat fluit je daar nu weer, vraagt ze. Ik duw mijn schouders omhoog. Ach wat. Ik friemel maar wat met woorden. Ze snapt het niet. Verwonderd kijkt ze mij aan. Gekke mams. Zouden alle mamsen zo’n rare kwieten zijn? Ik knik. Vast wel, liefje. Mamsen zijn de gekwietste wezens op aard!

Helena

Woedeloos

Geplaatst op

De deuren worden gesloten. Dat is een zin zonder onderwerp. Er is niemand die deze verantwoordelijkheid opeist. De deur valt als het ware uit zichzelf in het slot. Een zondaar zonder gezicht. Een misdaad zonder vergelding.

Ik rij door het centrum van de arbeidersstad. Een label dat men met fierheid droeg. Immers, hier werd gewerkt. Wérd gewerkt. Inderdaad, want vandaag steekt men werkloos de handen in de zakken. Wat een feestelijke viering van vijftig jaren loyaliteit had moeten zijn, werd een sluiting. Een streep door de rekening. Een economisch bloedbad. Een ramp voor de regio. Dramatische zinsneden druipen uit mijn autoradio. Kiekenvel strekt zich strak over mijn botten. Ik huiver. Tot het doodnormale gangetje van zaken me bij de keel grijpt. Waar zit de woede van de gedupeerden? Op een terras aan de Place Misère? Op audiëntie bij Wim Dries? Op een bankje aan de Molenvijvers? Ze moet ergens in het lijf van deze stad zitten. Ergens, in het hart van deze arbeidersstad zonder werk.

’s Avonds zal men op de Medialaan de reacties deskundig analyseren en ‘gelaten’ noemen. Een gelaten reactie. Dat wekt medelijden en sympathie. Dat is op zijn plaats. Politiek correct. Beschaafd. Het woord doet me kokhalzen. Omdat het zo vol zit van onwaarheden. Verborgen agenda’s. Omdat het een jassendraaier is. De mantel der liefde die zich drapeert over schouders aan de lopende band, buikgevoel in scherven slaat en opbergt in haar binnenzak. Hersenactiviteit beperkt tot het losschroeven van vijzen in de rij. Haal je targets. Eet je boterhammen, drink koffie, rook en zwijg. Een sluier die opstandigheid netjes in virtuele slogans kneedt, die ongevaarlijk over je scherm wapperen. Wereldwijd. Zitten wij verongenoegd beschaafd te wezen.

De gevaarlijke meute, de rauwe dreiging aan de onderkant van de maatschappij is gevallen. Het natuurlijke tegengewicht voor de witteboordensmeerlapperij is bepamperd, gevoed en weerloos gemaakt. De wolf werd keffer. Blaffende honden bijten immers niet.

Moeten we met zijn allen de straat op? Een vuist maken en onze tanden laten zien? De beschavingstrut heeft het slim gespeeld. Ze heeft ons betoverd met The American Dream, krediet verschaft in ruil voor afhankelijkheid, comfort in onze stroten geduwd. En wij, we hebben geslikt. We hebben geslikt tegen elke prijs en nu wordt de rekening gepresenteerd. Ook dat is een zin zonder onderwerp. Je kan online betalen met Visa of Paypal. Veiligheid verzekerd. Je zou toch niet willen dat ze de munten uit je zakken rollen?

Manifesta 9

Geplaatst op

Aan mijn ingebeelde horizon prijkt een mijnschacht. Dat is altijd al zo geweest. Eerst was hij zwart tegen een oranje behangetje. Beetje 70’s retro. Sinds kort is hij wit en luchtig als vanille ijs.
Vandaag komt ‘ie tot leven, mijn denkbeeldige vriend. Koplampen schijnen hel. Men duikt diep en hijst zich volgeladen terug omhoog in zijn roestige lijf. De machine draait, voetstappen lopen verloren. Hij leeft, zwiept heen en weer, als de Eifeltoren in Waterschei Stad.
Een Turkse man in bruin kostuum komt naar me toe. Hij haalt een brief uit zijn binnenzak. Met een grote rode stempel erop. Hij mompelt iets over bietmatjes. Ik knik instemmend want hij kijkt me vragend aan. Stopt me de brief in de handen en duwt me met zijn kin tot aan de kassa. Het blijkt een vrijgeleide om de wachtende rij achter je te laten. Een dame overhandigt mij een toegangskaartje en bedankt me nogmaals voor het schenken van mijn mat. Ik ben VIP.
Ik drink bietensap uit een champagneglas en verdwaal tussen kolen. Van steen. Van goud. Maar altijd zwart. Gelijk het slijm dat opa uit zijn keel hees. Kuchend. Proestend. Een gouden prop tussen de witte bollen van zijn zakdoek.
Een dame stikt vodden. Een denkbeeldige rij van stikkende vrouwen verrijst voor en achter haar. De rij stikt vodden. Rijgt ze tot een mozaïek, een lappendeken. Een waterval van kleuren grijpt in elkaar, slaat de handen ineen en vangt me op als ik neerdwarrel in haar schoot. Moeder Mijnlamp omzwachtelt me in een mantel van steenkolen hemden.
Gepantserd begeef ik mij dieper in The Deep of the Modern. Ik beklim zwarte bergen. Beblik muren. Zwem door een bokaalrif. Ik vlieg mee met Italiaanse putti, met een dikke zwarte snor en plof volgezogen neer in de zitzakkenkamer, die daarvoor niet dient.
Een vrijwilliger wijst me de weg naar het café. Ik drink een koffie met suiker. Een Duits stel zit naast me en eet baklava. Ik vraag “Wo kanst du die baklavas kriegen?” “Kriegen?” De man kijkt me argwanend aan. Ik gebaar dat koffie zonder baklava ook heel lekker is en doe alsof ik niet merk hoe vier Arische ogen zich in mijn silhouet priemen.
Door geruite ramen ruisen herfstbladeren voor het landschap. Zwarte bergen goud. In de verte pronkt een mijnschacht. Zachtjes zwiep ik heen en weer. Geknield op mijn matje, eet ik kruimels baklava en dank de heer voor zoveel Kunst.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: