RSS Feed

Tagarchief: engel

Spleetje

Geplaatst op

Het is vandaag de laatste dag van de poëzieweek. Dat wilden wij vieren. Niet omdat we blij waren dat het eindelijk gedaan en achter de rug was – een teveel aan rijmpjes komt me onderwijl de strot uit – dat zeker niet. Het was eerder een soort van kers op de taart. De heilige zondag aan het einde van de schepping. Een dag waarop je al het voorgaande herkauwt en verteert. Zoiets. Én, dan was er ook nog die lezing natuurlijk. Nu moet je weten dat ik een hekel heb aan lezingen. Het woord ‘lezing’ alleen al. Daarvan gaan mijn haren recht omhoog staan. Daarvan krullen mijn tenen (voor de trouwe lezers: ik heb gewoon heel erg lenige, wulpse tenen, meer moet je daar niet achter zoeken), daarvan krijg ik een metalen smaak in mijn mond. Zodat ik spugen moet. Maar goed, dit was een lezing van een heel apart kaliber en we wilden erheen. En we zouden vroeg gaan, zodat we op de eerste rij konden zitten. Gelijk bij een popconcert, stonden we uren van tevoren te wachten voor gesloten deuren. De uitnodiging vermeldde niet hoe laat ze open zouden zwieren. Dat maakte het extra spannend. Uiteindelijk liet een dame van de openbare cultuurdienst, ons om 19h45 binnen. We waren de eerste en enige aanwezigen, dus we voelden ons wel een beetje knullig met die tent en kampeerstoelen op onze rug. Maar goed. We vlijden ons neer op de eerste rij, pal in het midden. De zaal vulde zich maar mondjesmaat en zeker niet tot de nok.

Klokslag 20h komt ze binnen. Te laat komen is voor losers. Een soort van engelachtige verschijning met een spleetje tussen de tanden dwarrelt over het podium. Ik hou van vrouwen met een spleetje tussen de tanden. Madonna heeft er eentje en Vanessa Paradis, die ook. Een imperfectie, zoals alle zeven schoonheden. Ze kijkt de zaal in, betovert haar publiek met een gespleten glimlach, baadt in een nevel van roes. Ze draagt een satijnen chemisier. Dat klinkt oubollig en dat is het ook. Ik heb geen flauw idee hoe satijn eruit ziet, maar zij, zij draagt satijnen blouses. Zij hult haar vel enkel in het allerzachtste stof, met de hand geweven liefst en met borduursels versierd. Blootvoets is ze, hoewel dat geen aarding verschaft. Zij immers – en ze zegt dat zo liefdevol dat je haar móet geloven – vertoeft in andere dimensies. Haar blik valt op mij. Ze heeft me bezig gezien van de week, zegt ze. Ik kom uit de lucht gevallen. Zijg neer in mijn stoel. Een filmpje, sust ze. Ze zag me in een filmpje, ik vertelde een verhaal over een liefdesparasiet op een poëziefestival. Ik knik. Dat ik zo heerlijk aards ben, zegt ze. Dat ik maar lekker in mijn 3de dimensie moet blijven. Dat daar helemaal niks mis mee is. Ik heb duidelijk geen vleugels. Die illusie mag ik opbergen. Het is ok. Ze verwijt me niks. En dan schudt ze ons wakker. Het is tijd, declameert ze, voor een nieuwe orde. Het is tijd om onze eigen jobs te creëren. Waarbij elkeen zijn eigen talenten in de strijd gooit. Weg met de voorgekauwde arbeid van slaafse, holle aanwezigheid. Het is tijd, dames en heren. Tijd voor ons. Tijd voor waarachtigheid. Tijd voor iets anders. Ik kijk verward om me heen. Waar is de engel? Waar zijn haar gevederde woorden? Waar is het hemels gezang? Ze schudt haar hoofd. Dat ik geen flauw benul heb van engelen. Dat ik een uitgeholde, mislukte christen ben die nog altijd teert op Platoonse ideeën. Dat ik dringend zelf nadenken moet. Dat het tijd is voor iets nieuws. Voor iets anders. Ze sleurt me de planken op. Dat ze me onlangs in een filmpje zag en dat dat zo schoon, zo echt, zo helemaal ik was. Duizend ogen kleden me uit. Uit de buik van de menigte borrelt een credo omhoog. Vertel ons wat je doet! Ik ben sprakeloos. Wat ik doe? Ja, vertel het ons. Vertel ons wat je doet! De mensen klappen in hun handen. Scanderen. Vertel ons wat je doet! Vertel ons wat je doet! Vertel ons wat je doet! Schrijven, roep ik uit. De mensen juichen. Vertel ons wat je doet! Mijn bloed raast door mijn leden. Spelen, krijs ik uit. Vertel ons wat je doet! Betoveren! Zingen! Vertellen! Verzinnen! Verhalen baren! Tekenen! Denken! Praten! Wouwelen! Meeslepen! Verblinden! Begoochelen! De mensen gooien hun armen omhoog en ik spring. Ik spring in de zee van handen stutten mij. Gooien mij hoog, tot in de hemel, vlieg ik. Door dimensies van tijd en ruimte en virtuele muren en aliassen. Vertel ons wat je doet! Vertel ons wat je doet! Ik klapper met mijn vleugels. Suis door de lucht. Dwarrel dan als een veertje omlaag. Strijk neer op mijn stoel.

Op het podium staat een engel. Met een spleetje tussen haar tanden. In gedachten omhelzen wij elkaar. De zoveelste dimensie licht een tipje van zijn sluier. Mijn lief kijkt me aan. Of alles ok is? Ik knik/kkebol/poog/sper van sterrenstroom/bbel aan de deur van het peperkoekenhuisje.

gap

http://www.youtube.com/watch?v=RlSOM_T-1nI

(De liefdesparasiet knabbelt zich in je vel vanaf 10:35)

Advertenties

Wapenstilstand

Geplaatst op

Je hebt wapenstilstand en je hebt een staakt-het-vuren. Je hebt een na-oorlogsklimaat en je hebt een interbellum. In mijn gedachten wapperen de twee krijgsgevangenen regelmatig ondersteboven aan een tak van de vlier. Dergelijke gedachten zaaien geen bestendigde vrede. Eerder een klein Midden-Oosten in je tuin. Een Gazastrook. Vol kippenstrontjes die elk ogenblik zouden kunnen ontploffen. Dus je kijkt wel uit waar je loopt. Iemand heeft de engel terug gestuurd. Een reïncarnatie zegt mijn lief. Van Pietje. Dat is niet waar. Het is een bemiddelaar. Tussen mij en de krijgsgevangenen. Ik heb de engel vleugels gegeven. Opdat ze zou infiltreren. Eieren zou leggen. Smaragden eieren. De vrede groeit. Op een dag wappert de witte vlag aan de vlier. Tot dan eten we groene omelet.

Groene eieren

Interbellum

Geplaatst op

Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na. Op de servitudeweg. In een plas van papegaaienvoer. Witte veren. Oud bloed. Een engel pikt erin. Draait zijn hoofd naar me toe. Ik duw op mijn gaspedaal. Onze blikken kruisen. Nog net. Lang genoeg om ons in elkaars hoofd te prenten.

Straks liggen er koeienvlaaien. Met engelensporen in. Daar groeien dan volgend jaar elfenbankjes. Tegen de schutting omhoog. Tot ver voorbij de wolken. Doorheen de bramenstruiken. Ik zal bebloed en bekrast aankomen in de hemel. Want die is voor mij weggelegd. Dat heb ik zo beslist. Geen vagevuur voor mij. Geen tweeëntwintig levens. Eentje is genoeg. Als je het goed leidt.

De grote oorlog is achter de rug. Ik heb twee krijgsgevangenen gekregen. Ik mag er mee doen wat ik wil. Liefst zou ik ze aan de hoogste boom – dat zou dan de vlier zijn – ophangen. Langs elkaar. Maar dat doe je niet in vredestijd. Dan rook je samen een pijp. Dan strijk je plooien glad. Dan raap je een eenzaam winterei. Dat je opeet met bospaddestoelen. Waar vroeger kabouters in woonden. Gelukkig zijn die ondertussen verhuisd. Naar een flatje in de stad. Zoveel praktischer. Eerst mis je de stippen. Tot je de sterrenhemel ontdekt. En beseft. Dat de wereld van iedereen is. En oneindig. Dat er geen aparte kamertjes, huizen, sferen zijn. Alles is één. Hemel en aarde. De kamers in je flat. De stippen en de sterren. De engel en de moordenaar. Oorlog en vrede. Ik raap een witte veer. Doop ze in mijn inktpot. Schrijf. Ik kijk door het raam. De grote oorlog liet zijn sporen na…

door het raam

RIP Pietje

Geplaatst op

pietje in het gras

Ook op slechte dagen, barslechte dagen, presteer je. Je doet gewoon wat je de week voordien deed en je verdwijnt periodiek in je hoofd. Alsof er geen realiteit buiten je eigen denken bestaat. Geen gisteren, geen morgen. Enkel nu. Geen evolutie, geen toekomst, geen spijt.

Professor Asara staat zijn onemanshow op te voeren. Piepklein. Ik maak verrekijkers van mijn vingers. Bol mijn uitzicht ver en dichtbij. Draai het volume open. Woorden komen te voorschijn uit stoffige letters. Verhalen spinnen zich een weg naar mijn brein. Dat hij alle kritiek op zijn laatste onderzoek onder tafel wenst te vegen. Dat er werkelijk collageen gevonden werd. In botfossielen. Miljoenen oude botfossielen. Verschillende monden vallen open. Hoofden rondom mij knikken instemmend, hoopvol. Als de T-Rex kon vliegen dat kunnen wij dat vast ook. Weg met het oertrauma dat de zwaartekracht is. Weg. Weg. Weg. We slaan onze vleugels open en we vliegen weg. Weg van hier. Ik denk aan Pietje. Pietje is dood. Mijn lief gelooft dat een marter haar opvrat. Dat is niet waar. Sta mij toe het verhaal van Pietje te vertellen. Pietje kwam met twee zussen. We redden haar uit de legbatterij. Drie witte zusjes slurpten voorzichtig eerst en dan gulzig van de vrijheid. Een eerste zus stierf aan een toeval. Een tweede werd leeggevreten door de marter. Pietje bleef achter. Mijn lief besloot twee andere kipjes te halen. Het bleken Mechelse Koekoeks te zijn. Van het psychopatische soort. Ze kwamen als pul. En Pietje was de baas. Maar ze werden groot en dik en ze leerden vliegen. Gelijk Pietje. De hiërarchie veranderde. Langzaam. Pietje werd mager. De Mechelse Koekoeks groeiden en stalen haar scepter. Op een dag had Pietje geen nekveren meer. Ze is in de rui, zei de buurman. Ik geloofde hem niet. De twee Mechelse Koekoeks schravelden met hun reptielenpoten schuldig in het rond. Het was oorlog. Pietje en ik tegen de twee Mechelse scharminkels. Maar ik moest ’s nachts naar binnen. Om te slapen. En om mijn kindjes eten te geven. En om professor Asara’s onderzoeken te bestuderen. Reptielen leggen ook eieren. Maar hadden ze ook veren? En waren ze koud- of warmbloedig? Wist je dat kikkers verbranden in je handpalm? Zo vurig zijn wij mensen. Pietjes einde was sinds die dag in zicht. Met of zonder verrekijker. Langs het hek liep een verdwaalde witte kip. Eentje met een papegaaienbek. Dat het een engel was, zei ik. Mijn lief en de buurman lachten. Het kon me niet schelen. De buurman vindt me sowieso een geflipt wijf. Ik telde de ochtenden dat Pietje uit het hok tippelde. Op mijn twee handen.

Vandaag is een slechte dag. Een barslechte dag. Ik draai de volumeknop dicht. Professor Asara lipt dat de T-Rex wellicht ook kannibalistisch was. Dat daar bewijs voor gevonden is. Pietje is dood. Doodgepikt. Door twee Mechelse scharminkels en een engel. De buurman kwam het zeggen. Deze morgen om 8h. De engel vrat haar ingewanden op. Fladderde weg. Naar de kippenhemel. Waar twee zusjes op haar wachten. Eindelijk samen. Dicht bij elkaar. Gelijk toen, in de legbatterij. Gezellig. In de kippenren zitten twee T-rexen. Boven in de vlier. Er drupt collageen op de grond.

pietje2

 

kippen3

 

pietje

 

pietje en kip

Nachtvlinder

Geplaatst op

Nachtvlinder

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: