RSS feed

Tagarchief: dansen

Zal ik liefde noemen (2)

Geplaatst op

Ik hoor al de hele week een zacht gefladder, een ontluikend gekraak, een broos gezoem. Eerst wist ik niet waar het vandaan kwam. Tot ik een beetje beter luisterde (met mijn ogen dicht en mijn hart ontsloten). En ineens wist ik het! Dit was het geluid van gelukzalig gepopel! Van mij… en van u, beste lezer! Geef het maar toe: u kan ook niet wachten tot mijn heerlijke, liefdevolle poëziebundel ‘Zal ik liefde noemen‘ verschijnt!

Om het popelen toch een beetje te verzachten (want je wilt natuurlijk ook niet uit je lijf popelen!), serveer ik u alvast een gedicht uit het hoofdstuk Winterslaap. Om al eventjes te proeven. Een amuse-geultje! Smakelijk xxx

De laatste vlok

Gelijk ge daar nu ligt | wil ik in u kruipen
lang en donker als de nacht
onder gerijmd gras dat kraakt
in het winterhol waar wij slapen

Gelijk ge daar nu ademt | wil ik de stofdeeltjes zijn
die zicht vastklampen in uw aders
uw bloed vertragen tot we dansen
dansen, dansen

Draai uw benen rondom mij
uw tong om mijn zinnen
uw woorden uit mijn mond

zijdevlinders

Ik trek uw huid over mijn schouders
en wacht op de laatste vlok

snow love

Advertenties

Baby’s

Geplaatst op

Vandaag hield ik een baby vast. Dat was lang geleden en voor het eerst sinds ik die van mij vasthield, niet onwennig. Heerlijk zelfs. Het was een warm genot voor mijn armen die haar vasthielden, mijn buik die haar op zich rusten liet en mijn heupen die haar wiegden.

Ik heb heel lang gedacht dat ik geen baby’s wilde. Eerst bedacht ik dat ik onvruchtbaar was (ik had daar allerlei bizarre theorieën voor, die ik u zeer graag bespaar). Toen vond ik dat ik wel zeker de slechtste moeder ter wereld zou zijn (moest mijn zorgzame armen, mijn lieve buik en mijn dansende heupen nog ontdekken). En toen viel ik in de liefde. En toen wilde mijn lijf – nee, niet mijn lijf, maar mijn zelfzuchtig, genetische materiaal zich in alle hevigheid voortplanten.

En voor ik het wist, had ik er twee. Twee heerlijke baby’s. Een Letterkind (Helena) en een Zonnekind (Elise). En ik vond het toen wel welletjes, maar ergens diep binnenin mijn bloed bleef er een doortastend stemmetje gillen dat ik mezelf verspreiden moest. Ik negeerde het. Ik ging er discussies mee aan. Ik stak honderdduizend rietjes in mijn vel en trachtte het uit me te zuigen. Het onding bleef zinderen onder mijn huid. Liet zich niet zomaar van de wijs brengen. Er zou een heuse meteoriet op zijn kop moeten vallen voor hij zich gewonnen zou geven…

En die meteoriet viel. Niet alleen op de kop van het onding, ook op die van mij. En op die van mijn huwelijk. Patat. Boem. Daar stond ik. Zonder man en zonder zeurend onding in mijn bloed. Het duurde even voor die stilte, die afwezigheid van aanhoudend gezoem me opviel. En dat ik besefte dat ik verlost was. Van die ontzettend doordringende neiging om jezelf onsterfelijk te willen maken door baby’s op de wereld te zetten.

Vandaag wil ik mezelf nog altijd onsterfelijk maken, maar ik heb daar andere gralen voor gevonden. Ik schrijf en laat me lezen (ik woon in mijn verhalen, ik voel in mijn gedichten). Ik dans (ik ontdekkingsreis ritmisch). Ik bemin (ik ontwaak en sterf in de liefde). Ik inspireer, ik lach, ik jank, ik luister, laat me ontroeren. En ik hou baby’s vast. Heerlijke, zachte, naar Zwitsal ruikende baby’s die iemand anders bepamperen mag 🙂

babies

De Hollander (part II)

Geplaatst op

Ik probeerde al een week tevergeefs om een proefverhaal te schrijven voor de Hollander. Erotische verhalen uitbraken op commando bleek toch niet helemaal mijn ding te zijn. Het werd al gauw te melig of té pervers. Of te poëtisch. Daar zat ie al helemaal niet op te wachten. Misschien was mijn verbeelding gewoon te lauw? Misschien kon ik toch maar beter wc’s gaan kuisen? Volgens mijn moeder is daar nog nooit iemand van gestorven. Ik besloot om zijn agent te contacteren.

P1090884

“Evy Van Eynde! Wat een toeval dat je me belt, we hadden het net over jou! Jouw opdrachtgever kan niet wachten op je eerste verhaal… werkelijk, hij belt me elke dag om ernaar te vragen… en ik zeg dan keer op keer dat je artiesten de tijd moet geven zodat hun kunst… Ja, werkelijk, Evy, Kunst, dat mogen we gerust zo zeggen! … zodat hun kunst groeien kan… rustig groeien kan tot… onherbergzame hoogtes! Evy! Wat een toeval toch… Ben je er nog?”

Ik knik, maar dat hoor je niet aan de telefoon dus ik stoot een korrelige ‘uh, ja hoor…’ uit.

“Maarre… “

“Geen gemaar, Evy. Je zit vast met je handen in het haar, is het niet? Je hebt vast al honderd stukken verhaal in de prullenmand gezwierd? Wij hebben daar alle begrip voor, Evy. Neem je tijd. Maar in de tussentijd, zou ik je iets willen vragen… in naam van de opdrachtgever wel te verstaan…”

Ik heb mijn telefoon ondertussen op speaker gezet. Hij ligt roodgloeiend (werkelijk!) voor me op tafel te trillen. Wat wil het heerschap nu weer?

“We zouden je willen vragen of je misschien wat inspiratie wilt opsnuiven? De opdrachtgever verblijft momenteel op de Wadden. Ken je dat? Dat is een eilandengroep helemaal in het noorden van Nederland. Hij heeft daar een vakantiewoning in de duinen en hij dacht dat het misschien opportuun kon zijn om wat frisse, wilde zeegeur door je haren te laten… nou ja, je begrijpt het wel…Wat zeg je ervan?”

Ik ben beduusd. Heb het gevoel dat ik niet weigeren kan. Tegelijk heb ik best zin in wat avontuur in mijn leven. Mijn huwelijk ligt sowieso aan diggelen, ik heb weinig te verliezen.

Ik open mijn mond, kijk mijn telefoon in de ogen en zeg dan kordaat dat het goed is. Dat ik het doe. Dat een portie frisse, wilde zeegeur door mijn haren me enig lijkt.

Mijn telefoon is content. Zegt dat hij me morgenmiddag opwacht in Lauwersoog. Dat we dan samen de boot kunnen nemen naar Schiermonnikoog.

“Ik wist niet dat jij ook meeging…” zeg ik verwonderd maar ook niet echt.

Mijn telefoon bloost. Alsof ie betrapt is. Stamelt dat hij als tussenpersoon… toch… misschien beter… nou ja, je weet wel…

Ik knik.

“We zien elkaar morgen. In Lauwersoog. Goeienacht.” Ik haak in. Maar ook niet echt.

Het gesprek heeft me onrustig gemaakt. Nog onrustiger dan ik al was. Sinds onze ontmoeting op de Dageraadplaats, gieren de zenuwen door mijn lijf. Ik slaap amper. Felle dromen over zeestormen en meerminnen en ruwe, behaarde zeemannen laten me meermaals per nacht drijfnat wakker schieten.

Wat wil die Hollander toch van me? Wie is hij? Hoe ziet hij er uit? Waarom heeft hij mij uitgekozen voor deze opdracht? Zo geweldig goed schrijf ik niet. Ik modder maar wat aan. Ik wil hem zien. Ik wil dat hij me aanraakt. De gedachte daaraan schiet als een sidderaal door mijn bloed.

Ik schenk mezelf een glas Ricard in en ik lees een verhaal van Anaïs Nin. Die nacht droom ik van een kunstenaarsfeestje op een strand. Iedereen is er dronken en bloedmooi. Ik doe alsof ik me op mijn gemak voel. De Hollander komt naast me staan en zegt dat hij het fijn vindt dat ik er ben.

“Wil je dansen?”

Ik neem nog een slok van mijn Ricard.

“Wat wil je van me?”

“Ik wil met je dansen, Evy. Ik wil je lijf tegen dat van mij voelen. Ik wil je hartslag opsnuiven. Ik weet dat jij ook eenzaam bent. Net als ik. Iemand noemde het daar straks ‘huidhonger’. Dat is het, denk ik. Wij zijn huidhongerig. Niet?”

“Geil, bedoel je?”

Een retorische vraag. We lachen. We dansen. De mensen rondom ons kussen elkaar en vallen vrijend op de grond. De Hollander vraagt of ik hier weg wil. Ik schud mijn hoofd zo licht dat enkel hij het ziet. Zijn handen glijden van mijn heupen naar mijn billen. Mijn lijf beeft van begeerte. Onze lippen raken elkaar. Ik sluit mijn ogen. Ik val in een lichte, koortsachtige slaap.

Wordt vervolgd…

Blijven drijven

Geplaatst op

Zeg dat ik blijf
drijven dat ik blijf
zweven op zout
water (zweet & tranen)

Denk dat ik word
wat ik voor
wend word
wat ik na
laat

Vergeet

hoe ik ruik
hoe mijn huid
[knettert]
mijn lijf schuift

Als de branding

Mijn voeten
in het zand
mijn hoofd
ergens – tussen

Dromen & willen weglopen
& hopen dat ik blijf
drijven dat ik blijf
dansen alsof

niemand het ziet

 

Kokoro Dance Wreck Beach Butoh Performance
Kokoro Dance

Het prinsje, De Stroman en ik

Geplaatst op

Sluit je ogen. Ik ga een sprookje vertellen. Er was eens…

… een prinsje. In een parelmoeren baldakijn wordt hij naar binnen gedragen. Zwevend, als Aladdin op zijn mat, nadert hij het symfonische trio aan het hoogaltaar. Bouzouki, keys & gezang op stiletto’s. In een magische cirkel van tenen manden. Het gesis, oorverdovend. Bezwerend. Opzwepend. Applaus zwelt aan waar de troonhemel voorbij schrijdt.

De moeder van het prinsje, als een bruid. De zussen, als haar gevolg. Broers, fier in kostuum. Op de drempel van viriliteit. Vader, aanschouwend. Aan de mannenzijde bij de toog. Tantes, nichten, buurvrouwen: glimmend, schitterend met plastic parels en nepzijden japonnen. Wapperende manen in strakke, blinkende soulwaxgolven. Of ingewikkeld. In klatergouden voiles. Satijnen sluiers. Als een toren op hun hoofd. Tiara’s op stiletto’s. Dansend voor het altaar. In een kring van ingewijden. Glimlachend. Schitterlachend. Sprankellachend. De oma’s, sober. Berustend. Ingekapseld aan het tafeleinde. Kinderen, samentroepend. Minimoedertjes slepen de kleintjes mee, drogen reeds tranen, schudden een stuk kind van zich af. Minimannen klimmen en dalen in een nog niet volledig uitgekristalliseerde hiërarchie. Maar vandaag is het prinsje alfaman. Vandaag zwaait hij zijn degen. Vandaag strooien wij rozenblaadjes voor zijn schitterende voeten.

Heel even, ben ik ook wij. Als ik goed kijk, slurp, proef. Duik ik er met lijf en leden in. Heel even maar want ik zit op het onzichtbare bankje. De kijktribune achter glas. Wat gebeurt er in deze parallelle dimensie? Welke wetten gelden hier? Kan ik het wachtwoord krijgen? Vereist dat een offer? Hoeveel bloed wil ik vergieten voor een introductie? Een nieuwe identiteit? Dobbelende grotmannen. Maffiaclans. Bekokstovende bokkenrijders. Steigerende amazones. Passeren in die volgorde mijn hersenpan.

Aan mijn zijde: andere niet- & clandestien genodigden. Curieuzeneuzen. Voyeurs. De Stroman. Hij aait zijn baard. Draait er een staartje aan. Suikerspin voor de kindjes. Je moet iets doen om ze zoet te houden. Ben jij niet onzichtbaar? Vraag ik. Ben jij niet louter idee? Moeten mijn ogen niet ontploffen nu ik jou aanschouwd heb? De Stroman lacht. Spiegelglas, meisje. Zien zonder gezien te worden. Snap je het nu? Zie ze dansen! Als clowns. Als ontmaskerde Farizeeërs. In een line-up. Wie zal ik eruit halen? Ze lijken allemaal zo op elkaar. Vind je ook niet? Ik knik. Dat is omdat het andere, het vreemde altijd baadt in een vage waas. Individuele trekken verdwijnen. Stereotype kenmerken komen in de plaats. Het plaatje lijkt te kloppen, maar is zo kunstmatig, zo plastic als Bertrand. Die kent de Stroman niet. Hij zweeft tussen culturen. Hij hoort overal en nergens thuis. Hij is een schim. Een zoethoudertje voor de kinderen. Zegt hij. Och, alles went.

Iemand brengt ons baklava. Met pistachenootjes. We eten en likken onze onzichtbare vingers af. Wasemen onze onzichtbare gedachten tegen de spiegel. Tekenen er een hartje in. Krassen onze initialen in het glas. Op een afstand. Lichtjaren verwijderd van de grot. Achter de spiegel. Treffen wij elkaar. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet alleszins. Maar ik doe er niet toe. En hij doet er niet toe. Wij zijn lijdend voorwerp in deze zin. In dit verhaal. Wij denken niet, wij worden gedacht. Wij scheppen niet, wij worden geschapen.

Kijk eens achter je, zegt de Stroman. Daar zitten wij. Achterom kijkend. Naar onszelf. Achterom kijkend. Naar onszelf. Achterom kijkend. Naar onszelf. Een eindeloos landschap van spiegelende herinneringen. Kom, laat ons dansen! Roept de Stroman. Laat ons dansen alsof niemand ons ziet! Laat ons kussen! Ja, dat ook! Laat ons vrijen onder een blote sterrenhemel! Laat ons vrij zijn!

Zien zonder gezien te worden. Zegt iemand op de kijktribune. Zie ze dansen. Als clowns. Als ontmaskerde Farizeeërs. In een line-up. Wie zal ik eruit halen? Ze lijken allemaal zo op elkaar.

Gedichtendag

Geplaatst op

Ooit, lang geleden, was ik een dichter. Tenminste, dat liet ik de mensen geloven. Eigenlijk was dat niet waar. Ik kruip van het ene rolletje in het ander gelijk uzelf van de ene onderbroek in de andere stapt. Ik heb dat nodig. Ben snel verveeld. En bovendien nogal averechts van aard. Als de mensen te veel denken, flap ik grove onzin uit mijn pen. Als de mensen hapklare verhalen zoeken, splits ik elk woord in miljoenen woordatomen. U mag mij dat niet kwalijk nemen, ik ben zo geboren.

Zo. Nu u dat weet, snapt u wel dat ik op gedichtendag – toen met het zingen de liefde begon – danste op de planken, konijntjes toverde uit mijn hoed en mijn tronie in duizend bochten plooide. Omdat de liefde groeit als je samen lacht. Het mag met mij. Ik kan daar tegen. Ben niets meer dan een stofdeeltje op de Melkweg.

P1040330

P1040332 P1040333 P1040338 P1040345

Zilverwilg

Geplaatst op

zilverwilg

Je werpt schaduw over rimpels

een mantel in de tocht

waar sleet sluipt, stilte

vreet aan elk gesprek

 

Het loof om je schouders

zilveren schubben in je nek

Je staat van verdienste

opmerkelijk

 

Ik kaats kiezels

in je weerglans

licht op de steiger

danst een blaadje in de wind

Verwoede noten

Hoge noten, lage noten en alles daartussen

De Taalfluisteraar

Interessante, leuke, toffe en bijwijlen humoristische stukjes over taal

POETRY

| WRITTEN BY KRAGE

//Vensters

kunstmagazine

THE DREAM LIFE OF BALSO SNELL

Gedachtegewemel over boeken en auteurs

second part of my life

Geluk volgt uit tevredenheid en tevredenheid is een keuze

In de stilte

berichten en brieven, notities, teksten en radio-werk, tekens van leven en sterven, aanwezigheid en afwezigheid, labo en latrine, liefde en leed.

De Laatste IJsschots

Muziek, film, literatuur, poëzie, theater, podcasts, natuur en media.

Evy Van Eynde

Freelance theatermadam, schrijver, docent & creatieve duizendpoot

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Roos van rijswijk

Schrijft, presenteert, interviewt, coacht en organiseert

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

Van Mij Naar Jou

Schrijfsels en fotografie van Sabine

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

GEBUNDELDE KARAKTERS ALS PROVIAND VOOR DE GEEST

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in Avondland

“Everything you can imagine is real.” - Pablo Picasso

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Een kleurrijk wandelprotest tegen de rotgang der dingen

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Jean Philip De Tender

everything is a story

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems' blog

(zocht je mijn website? even doorsurfen naar www.akimwillems.be)

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

%d bloggers liken dit: