RSS Feed

Tagarchief: Annabelle

Annabelle en de GAS-boetes: Het artikel

Geplaatst op

Wat eraan vooraf ging: Eendjes & Donuts

tiny gaat in debat

Antoine liet zich niet zo gauw afschepen. Hij dobberde – ervaren als ‘ie was – tussen opgeblazen donuts en kwetterende eenden en trok nogmaals aan Annabelles mouw. En nogmaals. En nogmaals. Geluidsgolven krioelden tussen de lyrische waterfauna. Wandelende takken dirigeerden zijn smeekbede tot de dichtster bezweek.

“Het is goed, Antoine. Ik schrijf er een stuk over. En wil je dan nu, alstublieft, je valse noten elders gaan kraken?” Het heerschap vertrok met de blinkende buit in de armen en de rust keerde weer in de vijver.

Gewapend met koffie en vinnige vingers begon ze eraan. Een artikel. Hoe moeilijk kon dat nu zijn? 48 uren, 8 thermossen troost en een paar vingerkrampen later, dwarrelt er iets uit de fax. Uit de fax van Antoine van de Boekentree.

GAS-boetes. Het maatschappelijk debat herleid tot karikatuur.

Antoine leest gretig. Glimlacht. Tot aan de laatste regel. Fronst zijn voorhoofd. “Evy Van Eynde?” Hij denkt na. Een beetje. Niet te veel. Het is warm vandaag. Haalt dan zijn schouders op en mompelt “Vast een pseudoniem. Rare vogels die dichters…”

 

Eendjes en donuts

Geplaatst op

05_GAS_witrand

Het is zondag, 9h. Annabelle staat op. Ze neemt een warme douche en een ontbijt. Blootsvoets. Ze spoelt door met koffie. Kijkt hoe bittere tranen verdwijnen in het putje. Smeert roomboter in haar krullen. Masseert haar brein tot verhalen krakend vers tussen haar tanden in het leven rollen. Aan het einde van de tunnel klinkt een dof gerinkel. Annabelle blaast bellen uit haar oren en schudt hagelslag uit haar kruim. Natte voetsporen zweten een pad naar haar werkplek. De telefoon hijgt, bloost dat het dringend is.

“Met Annabelle.” Ze ploft neer, wekt een lei uit zijn schoonheidsslaap en slurpt woorden uit gaatjes in de hoorn tot haar hoofd vol en romig blinkt. Als een zoete druif. Als een zwangere borst. Als een traan die je inslikt om het gespiegelde verdriet erin te proeven. Als een rijpe puist, die elk moment openspringen kan.

“Annie! Goedemorgen. Met Antoine van de Boekentree. Annie, wat zou je ervan vinden om een artikel te schrijven voor ons online opiniemagazine ‘Mijn gedacht!’?”

Annabelle neemt een slok koffie. Duwt met haar tenen natte haren in haar slokdarm terzijde. Cafeïnedruppels kruipen in de puist.

“Uhm. Ja. Waarover gaat het?” blaast ze in de hoorngaatjes. Doorheen een doolhof van kabels. En rijen eendjes en nullen. Dobberend op geluidsgolven, dwars door de hemel. En terug.

“Je hebt vast al van de GAS-boetes gehoord?”

“Uhm…”. Het is file op zee. Een lange rij onwetende eendjes kwaken dat het zondag is. En tijd voor extra witte kruimels. En zonnestralen op het waterdek.

“Je weet wel de Gemeentelijke Administratieve Sancties. Die zijn nu, Annie, ook van toepassing op kinderen. Op kinderen, Annie!”

“Ooh, nee….!”. Vanuit diepe kelders in haar buik, braakt ze verontwaardiging in de golven. Die nu hevig kolken. Draaien. In een filter samen door het gaatje. Drup, drup, drup. Bitterzoete geuren dwarrelen door het huis.

“Dit ís het definitieve einde van de rechtstaat, Annie. Het is ver gekomen. De maatschappij is om zeep, Annie. En wij willen dat jíj, jíj Annie, daar je mening over ventileert. In ons magazine. Ons online opiniemagazine. Mijn gedacht!”

De opstopping is nu compleet. Ook de nullen zijn in het diepe gesprongen. Blazen lucht in hun vel. Dobberen als romige donuts over de spitsstrook. In de verte zwaait blauw licht. Brommen sirenes over het kanaal. “Wat zeg je, Anniewiewie… Anniewiewiewie…wiewiewie?”

“Uhm. Ja. Weet je. Ik moet daarover nadenken, meneer Antoine. Mijn gedachtegangen zitten wat in de knoop.”

“Je gedachtegangen zitten in de knoop! Heerlijk, Annie! We zijn trouwens druk bezig met die poëziebundel van je hoor. Komt allemaal dik in orde. Hoe zeggen jullie dat? In de sacoche! Heerlijk dat taaltje. Nee, maar alle gekheid op een stokje, Annie. Luister. Wij hebben dat artikel morgen voormiddag nodig. Morgen voormiddag. Dat is vóór 11h uur, Annie. Wat zeg je?

“Ikke… uhm… Ik weet het niet, Antoine. Ik ben misschien minder links dan je zou verwachten.”

“Minder links? Links, rechts, daar doen we toch niet meer in, Annie. Jij bent out-of-the-box. Snap je, Annie? Maar arme, kleine kindertjes verGASsen, wie kan er daar nu voorstander van zijn. Heb je hem? VerGASsen?!”

Eendjes en donuts dobberen door de stad. Blinkend als een zoete druif. Een zwangere borst. Een rijpe puist. Parelend verdriet. Om de hoek verschijnt een troep arme kindertjes. Met knuppeltjes en steentjes in de handen. Vrolijk krijten zij strepen op blinkende lijven. Gooien het spiegelglas van ogen in. Steken donuts lek. Graaien naar het smaragden halssnoer van de woerd. En naar de gouden eieren in het nest. In de verte zwaait blauw licht. Brommen sirenes over het kanaal. “Wat zeg je, Anniewiewie… Anniewiewiewie…wiewiewie?”

“Het spijt me, Antoine. Ik denk dat ik het toch bij poëzie hou. Ik heb niet echt een mening over dat soort zaken. Antoine. Ik ben een dichter. Een zondagsdichter, Antoine. Ik kabbel liefst op rustige waters. Op de Maas of in gele grintplassen. Waar je donuts ziet in romige wolken en eendjes kwaken in het riet. Antoine.”

Uit hoorngaatjes komt stomende lucht. Roomboter klaart in krullen. Bellen dwarrelen over het scherm.

“Dag Antoine. Maak er een fijne zondag van. Mijn gedacht!”

Too sexy to work

Geplaatst op

(Vervolg van het kortverhaal “Annabelle“)

Annabelle blaast het zand van haar voeten. Hoort hoe de zware deur achter haar in het slot dwarrelt. Zucht. Er was een tijd dat ze minder kieskeurig was. Dat ze aasde naar elke schnabbel die haar weg kruiste. Maar op den duur raak je zo dronken van lege lucht dat de inkt in je vingers opdroogt. Je dromen worden hol en kleurloos. Je blik steeds meer troebel. En dan plots, komt de dag dat je de meerminnen niet meer ziet als witte plukken wolk voor de zon kruipen. De dag dat je het tromgeroffel niet hoort als de specht tikt, als vrouwebeestjes stippen krijgen. De dag dat regenwormen niet meer woelen onder de zool van je schoenen. En je hapt naar adem maar de lucht is leeg.

Ze stapt in haar auto. Die tijd ligt ver achter haar. Nu is ze schrijver. Dichter. Ze tovert met taal witpluchen dromen uit haar vingerhoed. Ze blaast leven tussen regels. Tuit haar lippen en zuigt bitterzoete woorden uit haar kopje troost. Als de energiefactuur oploopt. En de hypotheek te zwaar weegt op een één-salaris-maand. Als biologische appels wrang smaken, de kippen een dag staken en de kinderen zeuren bij het eiloze ontbijt.

Ze komt thuis. Stelt de verwachtingsvolle ogen van haar lief teleur. “Ik zat daar zó niet op mijn plaats, liefje. Tussen een stel opgedirkte troela’s, een couperose dame die geluk verkoopt in aromatherapeutische flesjes en een madame met rode nagels, die mij tussen duim en wijsvinger nam en fluisterde: Jíj bent ook belangrijk. Op je eigen unieke wijze. En toen blies ze mij, liefje, als een pluisbol in miljoenen pluisjes uit elkaar. En de opgesmukte deernen lachten, liefje. En het enige dat ik kon doen was wachten tot de wind me terug in elkaar boetseerde. Zodat ik vluchten kon. In mijn papieren bootje. Ver weg op open zee. Liefje.”

De nacht is rusteloos. De volle maan wekt oude dromen. Een rouwstoet zingt de dodenmars over natte kasseien. Trappelt ter plaatse onder het raam. En ijlend tussen slaap en open ogen, sluipt de angst dat magere Hein op je deur zal kloppen tussen de lakens. De ochtend is vroeg. En verbazend vrolijk. De buurman heeft de deuren van zijn volière opengezet. Een kip legt kakelend haar ei. Neveldruppels glijden blij langs grassprieten in de grond. Regenwormen woelen leven in de morgenstond.

Annabelle staat op. Volgt aroma’s van koffie en verder niks. Schuift haar voeten onder tafel. Opent het briefje dat als marmelade blinkt op haar bord. Lacht. Denkt: Ik heb het geweldigste lief van de hele wereld. Slurpt de bitterzoete ochtend in haar lijf.

marmelade briefje(Tekening van mijn lief)

Annabelle

Geplaatst op

Als je als schrijver wilt overleven, moet je inventief zijn. Je lippen tuiten tegen hobby’s. Er lucht in blazen tot ze als opgezwollen bijverdiensten door het leven gaan. Je hebt immers veel en diverse talenten. Je neemt je houtschaaf en polijst de werkelijkheid tot je in eender wat uitblinkt.

Annabelle was daar zeer gedreven in. Ze was niet enkel dichter, maar naar gelang de schnabbel die ze aan de haak wilde slaan, ook circusartiest, voedingsconsulent, theaterdocent, creatief therapeut of kindergrimeur. In de hoedanigheid van die laatste alias, gaf ze les aan moeders, oma’s en kleuterjuffen die het vak ook onder de knie wilden krijgen. Ze deed dat goed, maar op dilettantenniveau. Bovendien was zij in de betreffende stiel compleet autodidact geweest. In eender welke stiel eigenlijk, maar dat doet hier niet ter zake. Die avond was ze uitgenodigd op de brainstorm voor de opleiding ‘Make-up Artiest’. Immers, ze gaf al jaren les aan het betreffend instituut en haar cursisten hadden haar steeds uitstekend geëvalueerd. In de uren ervoor liep ze op blote voeten door het sparrenbos. Voelde hoe de hemel zijn voorzichtige zweetdruppels verborg in haar krullen. Hoe de wind kraaienpoten in haar gezicht blies. En letters tot woorden. En woorden tot een nieuw verhaal. Dan buitelden rupsen in haar buik. Grabbelden vingers in de ongestopte spleten van haar jaszak. Op zoek naar vergeten geheimen. Een eenzame steen werd steenzaam in een gedicht. Een vergeten bremzaadje zonneschijn in witregels. Pluizige katjes wapperden omheen halzen van lange letters. De wandeling was subliem geweest. Ze trok haar laarzen aan en hapte een slok adem. In de rit van het bos naar de school werd ze moeder. Stond even later haar kinderen op te wachten aan de poort. Nam hen onder de arm, kriskraste door de supermarkt, zong een lied van parapluutjes, toverde een feestmaal op tafel, veegde snoeten schoon, vergat haar agenda en notitieboekje, kuste haar man, sprong in haar supermobiel en verdween met zwierende banden uit de pagina.

Soms vergat ze wel eens te transformeren. Dan stond ze ijslikkend voedingsadvies te geven. In muisgrijze plunje te wijzen op het belang van creativiteit in je leven. Of kwam ze met zweetdruppels in het haar en ongeëpileerd naar een brainstorm voor Make-up Artiest. De andere breinen waren druk in gesprek. Merkten haar op in hun ooghoeken. Knikten beleefd. Waren gekneed om vooroordelen in te slikken. Vriendelijk te lachen. Mooi te wezen. Met gekapte haren. En geaccentueerde arcadeboog. Een dame met rode nagels drukte haar een slappe hand. Welkom, Annabelle. Zonder kleren en met omhoog kritselende krullen stelde ze zich voor. Blozend tussen kraaienpoten. In de schaduw van wenkbrauwborstels. Kromp ze ineen totdat de dame met de rode nagels haar tussen duim en wijsvinger nam en vroeg: Wanneer zou jij de morfologie van het gezicht bespreken? Wat volgde was een bombardement van euh’s en uhm’s en een andere insteek en wars van alle techniek en… en misschien niet helemaal op mijn plaats? De gekapte hoofden wimpelden dat kordaat af. Natuurlijk ben je dat wel. Schat. Grijns. Maar dat gezegd zijnde, zullen we je vanaf nu niet meer lastig vallen met moeilijke vragen. Weet je wat? Doe jij anders de les “Tover een vlinder op je snoet”. Helemaal in het midden van de opleiding. Tussen het theoretische blok en de praktijklessen. Om de cursisten even een adempauze te gunnen. Weet je wel? Pas op, dat is belangrijk. De breinen knikten bevestigend. Schroefden hun dodelijk vriendelijke blik op Annabelles blozende wangen. Wapperden elkaar wat frisse wind toe onder schaduwrijke arcadebogen. Lachten hun witte tanden bloot. Vertrappelden Annabelles laatste zuchtje ego onder steile stiletto’s. Zetten een vink. Het kindergrimeprogramma was in de sacoche. In de clutch, lachten ze instemmend. Ze waren gevat. Annabelle keek op de klok. Ze hadden welgeteld tien minuten gebrainstormd. Er zouden nog orkanen en tornado’s volgen. Er zouden stormen stillen in lege glazen water. Het zou donderen. Bliksemen op een halve meter afstand. Ideeën zouden droog wapperen in zomerbriesjes. En de zon, de zon zou afwisselend geel, oranje, rood kleuren. En de lucht blauw, paars en donker magenta. Met witte plukken wolk. En lesprogramma’s zouden transformeren in papieren bootjes. En je zou naar de einder varen. Complementaire kleuren achter de arcadeboog. Lichte penseelstreken in de lucht. En een vleugje goudglitters. Borrelend uit de ketel.

Zo, sprak de dame met de rode nagels. Ik stel voor dat wij afsluiten met een bezoekje aan ons schoonheidslabo. De gelakte breinen kirden. Kwispelden met hun staart. Wat een verrukkelijk einde van een verrukkelijke avond. Annabelle meerde aan. Schoof de zwemvliezen van haar vingers. Mompelde iets van babysitter. Die stond te popelen om te vertrekken. En van spijtig. Héél spijtig. Zwaaide de getooide hoofden na. Met de voeten in het natte zand. Met vochtige krullen. En kraaienpoten. Om verhalen mee te schrijven. Over Annabelle en de opgesmukte breinen.

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: