RSS feed

Baboeshka

Geplaatst op

Ik heb het geluk om telkens twee volle weken nadat iedereen dat doet, terug te kunnen blikken. Op een jaar. Een levensjaar. Dat ook. Wanneer je niet langer dronken bent van knallende goede voornemens die over je heen druipen, onder je huid kruipen wanneer de laatste pijl afgeschoten is en de nacht opnieuw even donker schijnt. Wanneer je al die loze beloften aan jezelf en de ander afgeschud hebt en beseft dat persoonlijke evolutie slechts mogelijk is binnen de marges van de blauwdruk. Een steen in het water. Een pasgeboren lichtpuntje in een overleden sterrenstelsel. Ik ben al wie ik ben. Wie ik zijn zal. Groeien kan slechts inwendig. Laag na laag.

De recentste bedding zal altijd gevoelig zijn voor schimmels. Vochtproblemen. Tranen. Verdriet. Persoonlijk ging het mij nochtans voor de wind. Ik paste de lessen toe die ik in vorige levens leerde. Ik plukte eindelijk vruchten waar ik voorheen dacht dat er nooit een einde aan het zaaien komen zou. Ik woonde in een huis boordevol liefde en geluk. En toch. Vochtproblemen.

Men beschuldigt mij wel eens ervan neer te kijken op of alleszins vanop een kille afstand te kijken naar de mensen rondom mij. Dat zijn er veel. Een hele kudde. Met hier en daar een einzelgänger. Zoals ik. Een zwart schaap. Een kunstenaar. Een kluizenaar. Een heremiet. Een dwaas. Een wijze koning. Een outcast. Een outlaw. Een vreemde eend. In de bijt. In de troep. De meute. De horde. De alles-met-zich-meesleurende meander. Bruut geweld. Meedogenloos. Gedreven door een overdonderend, massaal buikgevoel. Vind je het raar dat die beschuldiging niet helemaal loos is? Toch had ik voorheen geopperd dat we in een knipperlichtrelatie zaten. Een haat/liefde verhouding. Waarbij we elkaar gefascineerd aftastten. Met onderlinge toestemming. Van mijn kant tenminste. Daar is niks mis mee.

Maar in het afgelopen jaar waren er dus vochtproblemen. Een heleboel. Op den duur zie je dan niks meer. Op den duur krijg je dan ademhalingsmoeilijkheden. En lelijke vlekken. Die er nooit meer uitgaan. Op je huid, je hout, je huis. Je denkt dan steeds meer aan een – op den duur onoverkomelijk – vertrek. Naar andere oorden. Met palmbomen. Nee. Doe toch maar iets unheimischers. Blauwdruk. Weet je wel.

Je groeit opnieuw naar binnen. Trekt een nieuwe, nauweraansluitende houten huid omhoog. Kruipt in je vel. En terwijl de bommen vallen in je oude huis. Terwijl een steeds gulzigere virtualiteit er om zich heen vreet en graait en alle vitaliteit uit jeugd en verzet en rebellie en hoop zuigt. Terwijl je er eenzaam duimpjes telt en langzaam verdampt in het sine qua non van het persoonlijke gemak. Zwaai je tevergeefs met lijfspreuken die er niet meer toedoen. Omdat ze gegrift zijn in lichamen die de Olympus, de heldenheuvel en masse besloten te verlaten. Bowie. Geen kat die durft in het oude huis. Geen androgyne ziel die zich vestigt in het door mij verlaten pand. Geen kameleons, geen zonderlingen, geen kwieten aldaar. Prince. Geen blote billen. Geen lustobjecten. Geen seks. Geen humor. Geen stiletto’s voor mannen in het steriele web. Eco. Niet comprimeerbaar, niet compatibel in het 140 tekens tellende rijk. George Michael. Wham. Geen plaats voor jeugdsentiment. Mijn grijze vader slaapt in zijn donzen armen in mijn oude bed. Hij moest eens weten. Let’s go outside, daddy. Shoot the dog. Niemand lacht in het afgeschud huis. Men is er te druk met tenen krullen, wonden likken, ontkrenken, als een geslagen hond de wereld laten weten dat men dit NIET pikt. Verdomme.

Mijn ellebogen raken de wanden van mijn nieuwe nest. Mijn tenen klimmen erlangs omhoog. Mijn kin rust op mijn knieën. Mijn ingewanden liggen op een hoopje. Mijn hoofd neemt verhoudingsgewijs veel te veel plaats in. Ben ik de laatste inwoner van deze structuur? Of is er nog ruimte voor groei? Ik droog mijn tranen. Neurie een lied. Starfish & Coffee. Tegen de echo’s van versleten én ontpoppende lulkoek. Proficiat al. Typt iemand. En stut dat met een duim. En een lachsalvo. En een hartje vol digitale liefde. En een traantje. Omdat ie helaas niet naar mijn voorstelling komen kan. Geen tijd. Geen bus. Geen interesse. Spijtig. Heel spijtig. Maar uitstel is geen afstel. We maken het goed. Een ander keertje, zeker wel. Maar nu niet. Nu even niet.

En terwijl ik diep wegglijd in mijn houten huid. Puzzelt een kinderhand mij vakkundig uit het steeds groter ogend gewrocht. Een pop! Roept het kind. Blij en verrast. Hoera!

feestvarken

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. Wat schrijf je toch prachtig, Evy, ondanks het zware, of misschien wel dankzij.
    Zoiets lees ik dan graag in rust, en nog eens, om de mooie taal die je gebruikt, een beetje meegesleept maar je woorden maken een pop, Hoera?
    “We maken het goed” schrijf je, dat is een dubbele.

    Beantwoorden
    • Ik denk dat je als waarachtige mens steeds jezelf als vat van tegenstrijdigheden, die elkaar in evenwicht houden, dient te omarmen. Om een oprecht leven te leiden, om oprechte schoonheid te ontdekken, om oprecht lief te hebben, om oprechte verhalen te kunnen schrijven. Het kunstenaarschap is dé levensattitude bij uitstek voor de bipolaire aard die misschien wel meer eigen is aan de mens dan we willen geloven. (Dat was weer zwaarwichtig, sorry daarvoor, it’s my party & I cry if I want to) 😉

      Beantwoorden
  2. Zo mooi, bitter, bitterzoet en tegelijkertijd zo rauw en eerlijk. Met veel respect: prachtig

    Beantwoorden
  3. Leve het kind! Maar ook, toch: leve de zwaarte! Na, ondanks, dankzij de zwaarte: het licht(e). Het schone ook. Getuige jouw bijzondere schrijfsels. X

    Beantwoorden
  4. Een persoonlijk ongemak

    met een scalpel
    van scherpzinnigheid
    snijdt ze de schone schijn van zich af

    een navelstreng vol schapenkoppen
    die het blaten niet kunnen stoppen

    oorverdovend
    wurgt het geblèr de verhoopte stilte
    tot de laatste echo sterft in haar graf

    Onnavolgbaar puur geschreven, Evy!
    Amai!
    Lenjef

    Beantwoorden
    • Scherpzinnigheid? Hmmm, misschien zo af & toe een moment van klaarheid, heel misschien… Meestal zou ik het eerder wolkerigheid noemen. Of mistigheid. Of genevelte. Of blurness. Het is natuurlijk wel zo, dat je nét daarin zeer scherp snijden kan. Een proper stukje. Met slagroom en aardbeien. Ik trakteer 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting in avondland

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

Tom Driesen

En als je me niet gelooft dan maak ik je iets mooiers wijs

%d bloggers liken dit: