RSS Feed

Lytje Pole

Geplaatst op

Enkele jaren geleden zetten wij voor het eerst voet aan wad 🙂 We verbleven toen op een vakantiepark in Friesland en we maakten – na lang aandringen: we zijn er zo dichtbij! Ik kan de zeehonden horen roepen! – een dagtripje naar Terschelling. Hoewel mijn lief zich vooral het lijvige  fietsritje aldaar – met kids in een veel te zware, metalen fietskar – in de druipende regen herinnert, wil ik sindsdien steeds maar terug naar die robbenparadijselijke zandbanken van eilanden.

overtocht

En hier zit ik nu: in mijn eentje op schrijfvakantie op Schiermonnikoog. Het zal het decor worden van een écht heldenverhaal. Die naam alleen al: Schiermonnikoog. Eiland van de grijze monniken. Lytje Pole, zegt men hier. Klein eiland. Die mysterieuze taal past bijzonder goed bij de oude eilandbewoners die je zó uit de toeristenmeute filtert. Hollanders voornamelijk, nu ja, Nederlanders, maar wij Belgen zeggen dat zo. Het valt me hier, op dit magnifieke, potentieel zo stille eiland nog meer op hoe luid ze zijn. Daar moet je aan wennen als kleine Vlaming. Eigenlijk spreken wij een andere taal met eenzelfde woordenschat. De melodie, het ritme, het volume, de intonaties, de plaatsing van bepaalde medeklinkers in de mond, het oprekken van klinkers maken van het Nederlands toch een tamelijk exotische taal waar ik niet meteen laaiend enthousiast van word. Te luid. Te veel woorden in een zin. Te veel zinnen in een gesprek. Te veel gesprekken op een terras. Waar iedereen een mening uit zijn mond bla, bla, blaast. Ik zoek dan ook de eenzame plekjes, de schiere uithoeken van het eiland op.

Ik fiets van het Lieuwe Trientjepad naar het Scheerpstrapad, dan voorbij de bunker, over het Kwelderpad naar de Kobbeduinen. Steeds meer geblaas achter me. Aan de Kobbeduinen stal ik mijn Hollands ros – 463, sleutel in het rode envelopje, envelopje in de voorste buidel van mijn rugzak – en klim ik verder te voet naar het uitkijkbaken. Schitterend uitzicht, maar niet desolaat genoeg naar mijn eenzame goesting. Verder door dan maar. Te voet, over het Bouwe Hoekstrapad, voorbij het Bouwe Hoekstrapad, door het duinenpoortje – het laatste zwetsende koppel draait terug: vanaf hier is het pad ongeëffend – voorbij een kudde koeien, steeds dichter naar het geroep van klotsende golven aan de oostelijke staart van het eiland. Een groeiende, aanwassende staart (met een kop van jut in het westen) van kwelderslib.

Een geul. Met zwarte slibmodder. Vanaf hier begint een andere wereld. Mijn lief trekt me aan de mouw. We moeten terug. Schatje. Ik schud met mijn hoofd. Mijn lief is er niet. Ik mag lekker stout zijn. Bloemen plukken. Weg van het pad. De boze wolf slaapt. Vast.

Ik trek mijn sandalen uit, steek een teen in de zuigende modder. Ik weeg krachten af. Wie trekt er het hardst? De zwaartekracht, maar dat vergeet ik. De roep van het uiteinde van de wereld. Springen. Zwemmen in de dobberende ruimte van het niks. Ik vecht. Mijn benen zitten tot aan mijn knieën in het zwarte slib. Ik trek. De aarde zuigt me naar zich toe. Hier blijven, gij! Ik ruk me los, mijn ogen gericht naar het punt waar land in zee verandert en verdwijnt. Waar zeeplanten de aarde bevolken. Waar zout zich ophoopt. Ik win. Ik laat de geul achter me en bewandel het laatste stuk land op blote voeten. Onthecht. Alleen. Zeebries in mijn oren. Die het luide Hollands omtovert tot een magische, Oudfriese taal. Slibtong. Ik ruik vikingen. Fjorden. Zeehonden. Elfen in lamsoorschaduw. Trollen, banjerend in het drijfzand.

Terwijl mijn lijf zich lostrekt en op zijn stappen terugkeert, het zweet afveegt van zijn voorhoofd, de slibspatten voelt branden op zijn kuiten, waai ik over een betoverende tussenwereld. Als een amfibie. Met vleugels.  Gewichtloos dobberen. In het water, in de lucht. Drijven. Stromen opzoeken en erin verdwijnen. Je huisje afgooien. Zand- en luchtkastelen. Schelpen op het strand. Ik raap er eentje op. En nog eentje. En ook nog een veer. En twee krabbenpoten. De kwal laat ik liggen. Die hebben we in Belgenland ook. Meer dan genoeg.

zandkastelen

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. Wil niet teveel zinnen schrijven en zeker niet teveel woorden per zin. Volsta dus met één woord: Fantastisch.

    Beantwoorden
  2. Tja, daar valt een Hollander stil van 😀

    Maar zo mooi de waddeneilanden, ik ben er gek op en ga er binnenkort weer heen.

    Beantwoorden
    • Ongelofelijk: zo’n paradijs, zo dichtbij huis. Je wordt er helemaal nederig van. Alles is daar constant in verandering. Fauna & Flora, maar ook de taal evolueert daar zienderogen, alsof je er met een vergrootglas naar kijkt. Geweldig.

      Beantwoorden
  3. Prachtig !!!! Het lijkt wel of je op één of ander mysterieus eiland ergens in een ver verleden zit !
    Weer met plezier gelezen ! Mag het nog wat meer zijn ?

    Beantwoorden
  4. Zo is het maar net! Succes met je schrijven.

    Beantwoorden
  5. Fijn! Ik zat er middenin.
    Schrijfgeniet en dompel u onder in alles dat inspireert

    Beantwoorden
  6. Wat heb je ons ollanders mooi getypeerd. Bla, bla, blaast… En eh kwalleballen dat is toch een internationale plaag he. Kijk uit naar je roerselen opgedaan in Schiermonnikoog

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: