RSS Feed

Kerstverhaal deel IV

Geplaatst op

Vervolg van Kerstverhaal deel III

… Zoals ik al zei naderde Kerstmis met rasse schreden. En toen Charly op een avond zijn bord gevuld zag met kalkoenborst, Pommes duchesse en veenbessensaus, wist hij hoe laat het was. Hij verorberde zijn koninklijk avondmaal (het zou wel eens zijn laatste kunnen zijn!) en klopte aan de deur toen hij klaar was. Perzikje (voor de vrienden) opende de deur, nam het lege bord aan en wenste de koning een zalig kerstfeest (hoewel hij natuurlijk wist dat geen enkele kerst zalig kon zijn zonder paradijsvogels). Charly ging op zijn bed liggen en ademde steeds lomer in en uit. De jonge wachter legde zijn oor tegen de eiken deur en besloot om 21h dat de koning sliep en dat de kust veilig was om zich naar het binnenplein te begeven. Hij deed de deur op slot (zachtjes!) en sloop op snakentenen naar buiten waar hij – inderdaad – een rendez-vous had met zijn maten. Ze pakten kadootjes in, gaven die mee aan de koeriers, rookten Havana’s en dronken inheemse Champagne (zonder aardbeien).

Charly wachtte nog een paar lachsalvo’s en hees zich toen uit zijn bed. Hoewel het pikdonker was in de kamer, wist hij zich precies een weg te banen tussen de decorstukken door, tot aan de muurkast. Als in een déjà vu kroop hij opnieuw onder de onderste legger. Tastend en snuivend, gewiste hij er zich van dat alles nog steeds op dezelfde plaats stond: de schoenendozen met lange striklaarzen, de pruikendozen, de stapel te herstellen theaterkostuums en de winterhoofddeksels van opa Charly I. Onze koning bedacht dat het ijskoud zou zijn buiten. Zeker aan de oostzijde van het eiland. Zeker bij het breken van de golven als de paradijsvogels hun dans zouden doen. Hij graaide een warme mantel uit de stapel theaterkostuums en trok die om zijn schouders (Charly wist niet dat hij de schitterende scharlaken wolsmantel die zijn grootvader had gedragen bij zijn voorlaatste Hamletmonoloog geschaakt had. De mantel was versierd met een witte kraag en zoom van nertsvacht en zou onze koning in zijn vlucht niet enkel tegen de koude beschermen!). Tastend zocht hij ook een warme muts uit en trok die tot ver over zijn oren (hij had de bovenste muts van de stapel genomen: een warme, rode bonnet met een pompon van vredesduivendons. Een geschenkje van Liki).

Zo, warm uitgedost, duwde Charly tegen de wand en stond, toch enigszins tot zijn eigen verbazing dat zijn geheugen hem niet bedotte, opnieuw oog in oog met de vijftredige trap en de daarachter gelegen tunnel. De koning sloot de wand en begon aan een vlucht die achteraf in de historieboeken als legendarisch beschouwd zou worden. Hij spurtte doorheen de klamme gang, viel meermaals in waterplassen en sloeg ratten van zich af. Hij opende de geheime deur die uitkwam bij de oude kleedkamer van Vassiliki Geronima, sjeesde het Koninklijk Theater uit en zette het op een lopen naar de oostelijke bossen die hij zo goed kende.

De koning holde, spurtte, rende om niet in de handen te vallen van de Extremen én om op tijd te zijn voor de middernachtelijke paringsdans der paradijsvogels. Zijn vlucht leek wel een jaar te duren. Een jaar waarin zijn baard steeds grijzer en langer werd. Een jaar waarin het hele eiland verdeeld geraakte tussen Extremen die blijvende zoekacties naar de verdwenen koning opzetten. Met honden en speurvarkens. Een jaar echter ook, waarin de Royalisten hun koning, zonder zijn medeweten, te hulp schoten door hun baarden te laten groeien en door zich te hullen in kerstmankledij. Steeds luider immers, klonken de stemmen in de media dat de voortvluchtige koning zich uitgedost had in de traditionele dracht van de kadootjesheilige. En omdat niemand eigenlijk precies wist (op Perzikje na) hoe de koning eruit zag, bleek het een meesterzet van de Royalisten om zich massaal te vermommen als de koninklijke outlaw. Een heel jaar lang arresteerden de Extremen nepkoningen, die ze dan noodgedwongen terug moesten vrijlaten wanneer bleek dat het een gewone burger betrof. De arrestatie-eenheid werd wanhopig. En na een jaar van zoekacties, was hun strijdlust tot ver onder nul gekrompen.

Charly had zich een jaar lang schuil gehouden in de oostelijke wouden, zich voedend met pinguïneieren en truffels. En toen de Zemblaanse klok opnieuw kerstavond sloeg, werd ie op miraculeuze wijze naar het strand van Kamalaya Baai getrokken. Hij liet de dichte bossen achter zich, maar net op het moment dat hij bij de overweg naar het strand kwam, passeerde daar een politiewagen van de Extremen. De wagen stopte en er werd een raampje naar beneden gedraaid. Charly’s hart bonkte in zijn keel. Dit was het einde. Zijn missie was mislukt.

De agent echter, had al voldoende Zemblaanse Champagne op (van op het kerstfeestje op het politiekantoor) (mét geïmporteerde aardbeien), bekeek de dwaas die daar zwenkend bij de overweg stond en siste dat het ondertussen verboden was om in kerstmanpak de paringsdans bij te wonen. Het raampje werd terug dicht gedraaid en de politiewagen reed weg. U begrijpt, beste lezer, dat onze koning aan de grond genageld stond!

Charly strompelde de weg over en begaf zich nu steeds dichter bij zijn geliefkoosde Kamalaya Baai. Bij de golfbreker (waarboven en waarop de paradijselijke paringsdans zou plaatsvinden) zag hij een rood-met-witte vlek van mensen staan. Onze koning had zichzelf al een jaar niet meer in de spiegel bekeken en wist niet dat ook hij weldra zou opgaan in deze rebellerende menigte die zich ook dit jaar niets aantrok van het kostuumverbod. Charly schuifelde langzaam dichterbij en sloot ongemerkt aan bij de groep. Niemand herkende hem. Niemand immers, wist precies hoe die voortvluchtige koning eruit zag. Charly liet zijn blik over de onbekende gezichten glijden. Tot hij botste op een paar bekende ogen. De ogen van Gabriël! De twee mannen, die zich in die gemeenschappelijke blik opnieuw jonge snaken waanden, glimlachten en sjokten zich een weg door de menigte tot vlak bij elkaar. En terwijl de eerste paradijsvogels al arriveerden, klapwiekten met hun kleurrijke vleugels, stonden de vrienden oog in oog. Tranen stroomden over hun ijskoude wangen. En ze omhelsden elkaar, zoals ze vroeger zo vaak gedaan hadden. En ze knepen in elkaars armen. Hoe echt was dit sprookje?

paradijsvogels

En de paradijsvogels kwekten en floten en dansten zich in alle bochten. En duizend kerstmannen aanschouwden het spektakel. Met open mond. Met lange baarden tot tegen de grond. Omhelsden elkaar. Lieten tranen stromen over hun wangen. En duizend kerstmannen vertrouwden de paradijsvogels hun schoonste kerstwensen toe. Charly’s missie was geslaagd. Hier stond ie dan. Te midden van zoveel liefde, zoveel schoonheid, zoveel vrede. Op het strand. Van Kamalaya Baai. Met zijn geliefde Gaby. En ook de koning vertrouwde een paradijsvogel zijn schoonste wens toe. Aanschouwde, hand in hand, hoe het gevleugelde dier in een regenboog van kleuren uiteen leek te spatten aan de horizon.

(Tekening van mezelf, Elise, Lena en Marie)

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. Pingback: Kerstverhaal deel III | Evy Van Eynde

  2. Wat een heerlijk kerstsprookje !!! Heel makkelijk leesbaar maar toch met vele taalpareltjes die soms zomaar beginnen te blinken. ,, Een muts met een pompon van vredesduifdons ,, ,,een speurtocht met speurvarkens ,, of ,, de kadootjesheilige ,, Heerlijk !
    En de paradijsvogels zien er prachtig uit !!!

    Beantwoorden
  3. Pingback: Epiloog (antikerstverhaal) | Evy Van Eynde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: