RSS Feed

Bram Peeters (Het forum, deel I)

Geplaatst op

Een aantal jaren geleden werkte ik behoorlijk noest aan een prozaverhaal met romanambities 🙂 Ik geraakte toen niet verder dan 5 hoofdstukken. Vaak stond ik al met het onaffe mormel aan de vuilnisbak, maar dan gilde het uit alle macht, greep zich aan mij vast totdat ik het terug in de kast stopte. Daar zit het nu al een paar jaar stof te vergaren. Dus. Heb ik besloten om het hele onding te herschrijven en af te maken. Ik zal zo nu en dan een afgerond stukje posten op dit blog. Waarschijnlijk zal ik daarbij niet chronologisch te werk gaan, dus zie de losse stukjes vooralsnog niet als één aansluitend geheel. Commentaar is uiteraard welkom! 

 

Ik dacht vaak terug aan mijn studententijd. Aan de eerste filosofen die ik las. Aan de gedeelde levensvragen. Die je moest memoriseren. Alsof dat nodig was. Ik was immers de artiest die de stof kneedde tot eigen moes, de schilder die zichzelf heruitvond met schetslijnen en geruite schaduwen. Achteraf bleek dat een slecht idee. Te gezocht. Ik had mijn bek moeten open doen. Woorden fonetisch moeten nabootsen. Dan kreeg je een koekje.  Ik kreeg geen koekje en ook geen diploma. Ik zou er nooit meer eentje krijgen. Geen van beiden. Ik hield me ledig met komma’s plaatsen en syllaben gorgelen in mijn keel. En ook wel met tetrisblokken stapelen. Smijten, stapelen en rook uitblazen. Tabaksslierten los peuteren uit uitgedrukte peuken. Want ik ging toch maar – nog niet – stoppen. En nachtwinkels had je toen nog niet. De tulbanden klommen toen in appelbomen. In Haspengouw. En blikken tonijn opentrekken, dat ook. Want de gezellige kookdrukte in de keuken, greep me steevast naar de keel.  Ik kreeg met moeite een zinnig woord gezegd. Kauwde eindeloos op droge brokken, als de chiromeisjes spaghetti maakten, Keith Haring postkaarten op de frigo plakten met magneten waarvan je vrolijk wordt. Als de chiromeisjes nostalgisch slurpten van Minute Maid drankjes, met de flapjes omhoog. Trots hun nieuwe Kickers toonden. Dan wilde ik mijn stoute schoenen aantrekken, mijn gedacht zeggen. Knabbelde verder op de brokken. Zweeg. Nam een tetrisblokje, smeet het naar voorbij kuierende studenten, op weg naar hun koekje.

In mijn eerste kandidatuursjaar trok ik op met een groepje studenten waarvan ik er enkele kende van vroeger. Een aantal van hen studeerde chemie. Na een weddenschap begonnen ze zelf drugs te brouwen in het studielab. Eén keer liet ik me overhalen om te komen proeven van hun home cooked meal. De proeverij ging door op het kot van Bram Peeters. Het was een koude, donkere herfstavond, zoals je er veel had in die jaren. Ik wandelde de Parkstraat uit en via de bossige middenberm van de kleine ring, waarde ik door het verkeer.  Als een schim, een koud hoopje mens. Het is weer druk in Leuven, ik vraag me af wat doe ik hier? Stijn Meuris ritselde door het bladerdek, nestelde zich in mijn gemoed. Koud en klam belde ik aan. Bram liet me binnen. Hij hunkerde. Naar een nieuw verhaal. Een verhaal dat we zouden delen, dat me zou bijblijven, zodat hij het vergeten kon. Zodat hij geen schim moest zijn. Richtingloos op de kleine ring. Liever was hij alleen in gezelschap. Later bezocht hij steeds vaker wilde feestjes met rare mensen. Rare mensen met wie hij graag en snel intiem was. Heel even maar. Zo stapelde hij speciale liefjes en geniale vrienden tot de berg kwakkelde en ineen stuikte.  En dan gaapte hij in het grote gat. Deed de deur voor me open. Verdronk in meelij met zichzelf terwijl ik wroette in de aarde. Zwart zand in het gat smeet. Met fijne vingers de spleet dichtnaaide. Wachtte naast het graf totdat ‘ie herrees. En dan sloeg ‘hij zijn gewaad om mij heen, kuste me en deed de deur in het slot. Ik was niet zo poëtisch. Ik vond hem geil en intelligent. Hij deed me denken aan mijn vader.

Die avond plofte ik op zijn met assenvlekken bedekte bed. Hij zat aan zijn bureau. Keek me aan, plooide zijn lippen in een glimlach. Hij wist dat ik zenuwachtig was. Dat ik elk moment kon besluiten om zonder eten naar bed te gaan. Dus hij sprak zacht, blies warme woorden in mijn nek. Dat we samen dit verhaal zouden schrijven. Wij twee. En Rosse Robbie. Dat was de man. De man met de geniale ideeën.  De ideeënman. Ik vertrouwde hem niet. Hij keek langs mij door. Sprak niet tegen me. Het was al laat toen hij binnenkwam. Hij had in het studielab gewacht tot hij er alleen was, totdat hij zijn wondergoedje brouwen kon. Ik kan me zijn stem niet herinneren. Ging de proeverij niet door? Bram leek teleurgesteld. Ik was in de war, twijfelend opgelucht, wantrouwig. Verdwaalde in mijn hoofd toen ze verwikkeld geraakten in een gesprek over de twee hamsters die elkaar vermoord hadden na een lange strijd in hun tweekoppige hamsterhiërarchie. De stinkende, half opgevreten kooi stond er nog, herinnerde aan het gefrustreerde, eeuwige gedraai op het rad en de wanhopige acrobatentoeren van de publiekloze clowns…

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. de moeite waard om te lezen en ik vraag me af of de anderen niet dezelfde gevoelens van binnen hebben als jij ze zo mooi vertolkt hebt; in zo’n tijd waarin je jong en kwetsbaar bent en een tijd van onderzoeken is en nog niet weten en rare dingen tegenkomen nooit verwacht; een boek waard!

    Beantwoorden
  2. Hoi Evy,

    Leuk om te lezen, het verhaal leest als een trein. Een ding zou ik wel anders doen, waarom schrijf je het niet in de tegenwoordige tijd? De verleden tijd leest zo lastig en dat terwijl je al een behoorlijke tempo in je tekst hebt zitten. Schrijf het vanuit jezelf alsof je je leven van toen nu herleeft, niet jij maar maak een andere personage van. Dan wordt het een echte roman;)

    Met vriendelijke groet,

    Nicole Vijgen

    Redactiehuis

    Thuis in redactie, tekst & online communicatie

    M +31(0)6 19 210 801

    Postbus 154 | 6114 ZK Susteren

    nicole@redactiehuis.nl | http://www.redactiehuis.nl

    _____

    Beantwoorden
  3. Fijn, ik kijk uit naar het boek!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: