RSS Feed

Rode oortjes

Geplaatst op

We gaan wel eens op restaurant. Mijn lief en ik. Ik doe dat graag. Ik eet graag. Drink graag een goed glas wijn. Laat me graag bedienen. Het heeft iets intiems ook. Zo tegenover elkaar zitten en kijken, horen, ruiken hoe de ander eten in zijn lijf steekt. Tegelijkertijd zitten er wildvreemde mensen rondom je. Ook eten in hun lijf te stoppen. Het is een beetje zoals in de sauna. Iedereen bloot. Maar je krijgt wel een eigen tafeltje om rond je te wikkelen als het té gezellig wordt. Ik heb daar persoonlijk geen last van. Integendeel. Ik slik niet enkel eten en wijn. Ik snoep ook van verboden verhalen aan andere tafels. Met rode oortjes. Tot mijn lief er een kaasstolp overheen trekt. Schat, je gluurt. Ik kijk toch niet? Je gluurt met je oortjes, lieverd. Ze blozen als kersen. Hij heeft gelijk. Ik ben een voyeur. Altijd al geweest. Ik kribbel hele conversaties neer in de trein. Stiekem achter mijn tijdschrift. Flaneer ganse dagen langs virtuele woonkamers. Schroef extra oren aan op familiediners. Wat kan ik zeggen? De mens intrigeert mij.

Naast ons zit een dame. Ze lepelt een dame blanche naar binnen. Bedeesd. Nee, niet bedeesd. Ook bedeesd, maar dat is niet de emotie die van het plaatje druipt. Het is eerder empathie. Met zichzelf. Dat is het. Ze neemt het sauskannetje en druppelt glanzend bruine empathie met zichzelf over haar vanille ijs. Ik weet nu al dat ze zichzelf gaat verantwoorden. Ik heb gelijk. Weet je, zegt ze. Het kan me niet meer schelen. Wat mensen van me denken. Omdat ik wéét. Ík weet dat het niet aan mij ligt. Ik heb het altijd gezegd. Het is die verdomde pancraorta van me. Weet je wat ik ook denk? Ik schuif mijn stoel wat dichterbij. Mijn lief sproeit ondertussen een monoloog over mijn lijf. Dept de druppels zorgvuldig droog. Zolang zijn lippen bewegen en hij niet vragend naar me kijkt, kan ik volstaan met een instemmend knikje. Wat denk je, denk ik. Wat? Vertel het. Ik zit als het ware op het puntje van mijn stoel. Neen. Ik zít op het puntje van mijn stoel. Ze fluistert. Ik draai de volumeknop open. Ik denk dat Tsjernobyl de oorzaak is. Weet je wel? Het gaat hier godverdomme over een pandemie. Daar móet meer achter zitten. En ik. Ik denk dat het Tsjernobyl was. Is. Nog steeds. Of dacht je dat radioactiviteit zomaar ineens verdwijnt? Ik denk nog meer, zegt ze. Mijn eten wordt koud. Wijn verdwijnt in mijn keel. Mijn lief kijkt me vragend aan. Niet nu, denk ik. Spelbreker. Liefje, je oortjes! Fuck, de oortjes. Laat ze maar blozen. Ze fluistert nog een beetje stiller. Ik draai zo hard aan de volumeknop dat het knettert in mijn hoofd. Twee grijze haren komen daarbij om het leven. Ik zal ze niet missen. Ze vervolgt haar verhaal. Ik denk, zegt ze, dat het een complot van de kapitalisten is. En nu moet je weten dat ik mijn linkse sympathieën nooit onder stoelen of banken heb gestoken. Ik heb op de barricaden gestaan! Wat zeg ik, ik was als het ware de barricade! Tegenwoordig is dat allemaal wat grijzer. Links, rechts, het betekent niks meer. Wist je dat het neefje van de bakker bij de speciale interventiebrigade van de rijkswacht zit? Maak het maar mee. Op een dag komt je kind binnen en zegt dat ‘ie mensen gaat doodknuppelen. Ze zwaait gevaarlijk met haar ijslepel in mijn richting. Een druppel glanzend bruine empathie met zichzelf valt op de grond. Tussen haar en ons tafeltje in. Ik durf er niet naar te kijken. Kam wat haren voor mijn oortjes. Ze staan in vuur en vlam. Ober, een fles spuitwater! Liefje, beheers je. Onze blikken kruisen. Net niet.

De dame zwijgt. Lepelt in stilte haar empathisch dessert naar binnen. Neemt een pil. Haar pancraorta is nu zo klein, dat je een vergrootglas nodig hebt om hem te ontwaren. Of een verrekijker, denk ik. Beschaamd wikkelt ze haar tafel om zich heen. Ik neem een duik in het frisse water. Ze kijkt me na. De lippen van mijn lief dansen op en neer.

 

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. Geweldig dit verhaal !!!! En ook zo grappig 🙂
    Geen tekening ? Jammer !!!! Ja we zijn als lezers van jouw blog al een beetje verwend hé.

    Beantwoorden
  2. ‘Ze blozen als kersen’, tof!
    (en ik heb ook al zitten noteren op de trein, dé plek voor goede ideetjes.)

    Beantwoorden
  3. Zo herkenbaar! Ik voel mij soms een professionele afluisteraar, net als in de film Das Leben der Anderen. En ook dit verhaal is weer deskundig geschreven, Evy. Wat ik ontzettend leuk en boeiend vind om te lezen is hoe je ‘verkennend’ schrijft over de achtergronden van je personage. In dit geval schets je feilloos haar empathie met zichzelf: de vooruitgeschoven post van zelfmedelijden. In dit soort observaties ben je onovertroffen.

    Beantwoorden
    • Ik lees tegenwoordig weer veel Russische schrijvers (Nabokov!). Zij zijn daar werkelijk fantastisch in. Geen kartonnen borden, maar personages van vlees en bloed én met een verhaal. Je kan volgens mij personages enkel geloofwaardig neerzetten als je ze neerpent met respect voor wat er in zo iemand om gaat. Zonder vooroordelen. Ondanks al hun tekortkomingen moet ik mijn personages sympathiek vinden. Ze moeten mij fascineren, verrassen, mij met open mond naar hen doen kijken.

      Beantwoorden
  4. Ik dacht dat mijn schat en ikzelf de enigen waren die gluurden met de oren op restaurant :). Niet, dus…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

alles is een verhaal

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: