RSS Feed

Mag ik mij voorstellen?

Geplaatst op

Mag ik mij voorstellen? Ik ben de parasiet die diep in je woont. Daar voel je nu nog niets van, maar weldra word je ziek. Je bent het vast al lang vergeten, maar we ontmoetten elkaar vorig jaar aan zee. Je liep daar met je rode muts over het strand. Het was koud. Maar iets in je fluisterde dat je je schoenen toch beter zou uitdoen. Om te voelen hoe de ijskoude branding in je tenen sneed. Om vrijheid op te snuiven. Om het leven te omarmen. Blootsvoets. Met je hoofd in rode wolken. Rode wollen wolken. Mag ik zeggen dat je onweerstaanbaar was? Dat ik meteen in je wilde wonen? Ach, vergeef me. Ik ben een hopeloze romanticus. We kwamen elkaar tegemoet. Jij, met de voeten stevig in het zand. Ik, een beetje zwevend. Je liep me straal voorbij. Zag me niet staan. Mag ik zeggen dat dat pijn deed? Ik vergeef het je. Dat is wat liefde met je doet.

meisje met rode muts

Sinds die dag heb ik alleen maar aan jou gedacht. Aan je warme, malse lijf. Aan je rode muts. Aan je tenen in het zand. Aan je geur. Soms moet je het toeval een handje helpen. Jij geloofde immers niet in liefde op het eerste gezicht. Ik moest indruk maken. Of mezelf opdringen. Ik koos voor het laatste. Wat verwacht je van een parasiet? Mag ik als verweer inbrengen dat ik niet de minste moeite gespaard heb om je te veroveren? Dat ik weldoordacht en met het grootste geduld mijn stappenplan afwerkte om mijn doel te bereiken? Wil je mij van iets beschuldigen? Goed, laat het dan de hoofse liefde zijn. Ik heb immers heldendaden voor je verricht.

Mijn queeste begon daar en toen. Aan zee. Laat ons zeggen dat het in Oostende was. Ik volgde je op de trein. Als een stofje op je kleed. Onzichtbaar. Klein. Met grootse plannen. Twee uren zat ik behaaglijk dicht bij je. Toen stapte je uit. Bijna was ik je kwijt. In de menigte van reizigers. Gelukzoekers. Gelukkig bleef je staan. Liet de goudgravers passeren. Luisterde naar het uitpuffen van de trein. Je verlaat de zaal toch niet voor je gelezen hebt wie de kostuums streek? Of de blush aanbracht op verdorde wangen? Ik klampte me aan je vast. Zou je nooit meer laten gaan. Samen fietsten wij de stad uit. Door velden reden we. En door donkere stegen. Ik had je… daar en toen…gemakkelijk… Maar, neen! Neen! Mijn enige misdrijf is de liefde! De hoofse liefde, dat zei ik al. Ik mocht niet mee binnen. Resoluut sloot je de deur voor mijn neus. Ik droop af. Bracht de nacht door in je natte, koude tuin. Bedekte me met bladeren en vogelstront. Om niet te bevriezen en een kleine dood te sterven voor ik de liefde gesmaakt had.

Hoeveel ochtendstonden vergulden de dag? Hoeveel sterrendekens wierpen zich over mij? Ik raakte de tel kwijt. Maar volhardde. Op een dag…op een dag zou ik je schaken. Ik wentelde mijn mantel stevig om mijn schouders en wachtte. Ik wachtte zoals alleen de liefde je kan laten wachten. En toen was ‘ie daar: De eerste dag van mijn nieuw bestaan. De winter had stilaan zijn troeven verspeeld. Krokussen kraakten hun hoofd door zwarte aarde. Ademden lentelucht diep in hun leden.  De tuin kwam tot leven. Lokte prooien in mijn val. Gesnuffel. Zwiepende staart. Muizengrijs. Zachtroze hersenen. Om in te duiken. Dit was mijn kans. Op ware liefde. Ik aarzelde niet. Keek diep in twee kraaloogjes. Sloeg toe. Eén seconde was genoeg om mij voor altijd in een muizenbrein te prenten.

Het is een beetje zoals met een gedachte. Eens je de gedachte gedacht hebt, raak je die niet meer kwijt. Ergens, diep in je brein liggen al de gedachten die je ooit dacht, veilig opgeborgen. Je mag kotsen en gal schijten zoveel je wilt, je geraakt er niet vanaf. Ze zijn voor altijd bij je. In je. Worden als het ware een stukje van wie je bent. Mag ik helemaal opnieuw beginnen? Van vooraf aan?

Mag ik mij voorstellen? Ik ben de gedachte die diep in je woont.

Stel je voor dat je op een dag ontwaakt en alles anders is. Dat je wenteltrap vergeet te draaien. Dat je sleutel niet past in het slot. Dat je thee drinkt uit een koffiemok. En de man van je leven plots zo weerzinwekkend ruikt dat je hem stante pede de laan uit stuurt. Zo gebeurt het dat grijze muizen ineens het noorden kwijtraken. Omdat ze dolle gedachten ingeplant kregen. Met voorbedachten rade. Uiteraard. Van de ene dag op de andere raakt zo’n muizenbrein opgewonden van kattenpis. Wees dus voorzichtig met wat je denkt. In zo’n geval immers, zoekt de muis de kater op. Kan hem niet weerstaan. De kater denkt niet. Slaat gedachteloos toe. Zet zijn tanden in het krankzinnige beest en slurpt nietsvermoedend zijn zieke gedachten naar binnen.

Daar, in de weke, warme darmen van de tuintijger, vlij ik mij neer. Daar, immers, kan ik groeien. Tot ik als extreem gedachtegoed je wereld kan betreden. Liefde kan verstuiven. Extreme liefde. Allesomvattende liefde. Gods’ genade.

Volgevreten en met slaap in de ogen, krapt het beest aan het raam. Je doet open. Moet dringend een kattenluikje installeren, denk je. Je neemt het beest op je schoot. Strijkt over zijn vacht. Vreemde gedachten ontploffen zachtjes in je hoofd. Het ruikt naar zwavel. Of is het kattenpis? Je staat op. Neemt een schepje en reinigt de kattenbak. Een stem vraagt of je nestdrang hebt? Wat? Nestdrang. Dat hebben zwangere vrouwen. Ze gaan dan het huis schoonmaken en lieve spulletjes op de vensterbank neerpoten. En babysokjes breien. En liefdevolle gedachten hamsteren.

Doe dat gerust. Nog even. Weldra zal het niet meer nodig zijn. De liefde in je buik heb ik moeten wegruimen. Heb haar verziekt met onreine gedachten tot zij niet meer levensvatbaar was. Ik weiger het derde wiel aan de wagen te zijn, liefje. Als je straks hevige pijnen lijdt en bloedproppen je mooie lijf verlaten, dan zal ik je troosten. Dan zal ik de sterke schouder zijn, diep in je buik. Wees niet boos. Ik wil alleen maar van je houden. In je wonen. Een stukje van je zijn. Je kan me niets verwijten. Enkel de liefde. De hoofse liefde. Als een traan straks glijdt over je wang en je triestig naar de sterren kijkt.  Als je met je handen strijkt over je lege buik, zal ik zingen onder je raam. Voor altijd.

Advertenties

Over Evy Van Eynde

https://evyvaneynde.wordpress.com/

»

  1. Met plezier en in verbazing gelezen… 😉

    Beantwoorden
  2. Die parasiet had me hier even flink te pakken…
    Wat een schitterend relaas!

    Beantwoorden
  3. OMG. Elke zin is gewoon een pareltje!

    Beantwoorden
  4. Nou, dan weiger ik je.
    Dag parasiet, ga maar ergens anders wonen.

    Beantwoorden
  5. “Toen raakte ik de tel kwijt”. Ik niet. 40 keer ‘ik’ geteld in dit stukje proza.

    Beantwoorden
  6. Dit blogje is van een andere orde, prachtig gewoon.

    Beantwoorden
  7. Bedankt voor de complimenten, lieve lezers!

    Beantwoorden
  8. Toen ik je vroeg ; ” Over welk onderwerp gaat je volgend schrijven ?” toen zei je ; ” Over niks speciaal ”
    Het personage is inderdaad een niks , een parasiet , nada , tipota…..
    Maar zo’n verhaal schrijven over een niks , een parasiet … dat vind ik heel speciaal !!!
    Zeer verrassend verhaal !!!

    Beantwoorden
    • Ik laat graag ruimte aan de lezer. Geef mogelijkheden tot betekenis. Zoiets. De lezer mag dan zelf zijn betekenis creëren, zoeken, vinden, in vraag stellen. Taal als trigger voor een al dan niet uitgesproken gesprek tussen schrijver en lezer.

      Beantwoorden
  9. Je hebt ’t of je hebt ’t niet … jij hebt ’t !

    Beantwoorden
  10. Mooi Evy, een bijzonder verhaal.

    Beantwoorden
  11. Wat een bijzonder verhaal en het laatste stuk van het verhaal ontroert me; en of jij schrijven kan!!!.

    Beantwoorden
  12. Met een glimlach op mijn smoel gelezen!

    Beantwoorden
  13. Wow wat moe beschreven, geschreven, ik zou bijna van de parasiet gaan houden…..

    Beantwoorden
  14. Pingback: Spleetje | Evy Van Eynde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Anker Tong

Fiction

Woordzoeker vzw

Muzische, artistieke taaleducatie voor kinderen, jongeren en volwassenen

Het Ontstaan

Hoe de woorden zich bewegen en vorm worden

Kim in de pen blogt

Belevenissen van een maandagskind

ben zo terug!

En toen was er...

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

Rolf van der Leest

Gebundelde karakters als proviand voor de geest

gedacht & gedicht

en soms wat meer gedicht dan gedacht

pazzidiparole.wordpress.com/

Ann Van Dessel - Daniel Billiet - Erwin Steyaert - Hilde Pinnoo

Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Fotogedichten van Lenjef

Losse gedachten in woord en beeld gevangen ©

Places Unknown

Dmitrii Lezine's Places Unknown is fine art and travel photography from around the world. Enjoy!

Figments of a DuTchess

not noble, just Dutch

Jonas Bruyneel

Literatuur/Journalistiek/Muziek

LouTerLou, I'm telling you

blogs, columns, life

Loessoep

I'd rather be a verb than a noun

Margo Hermans

Blog what you live; don't live to blog.

Lettersmid

Vindt (de) zin

Goed Gezind

Terug naar de eenvoud

Kluger Hans

Online platform

KING BILLY's REPUBLIC

For whatever it's worth

ilcavallobianco

corri, corri mezza prato

Alowieke

Ik kijk en ik creëer

Stop Shop 2014

we stoppen de shopping waanzin (voor één jaar)

Land van Eden

Of hoe we anders kunnen leven en denken.

Jean Philip De Tender

everything is a story

kribbels uit mijn leven

een kijk in mijn gedachten en de gebeurtenissen uit mijn dagelijks leven, heel gewone dingen, misschien ook wel heel bijzondere......

Taaldacht

Mijmeringen over de aard en wortels van onze taal

Take This Now

Don't let yesterday use up too much of today

Juliecafmeyer's Blog

Just another WordPress.com site

sarahgoodreau

things and not things.

Door Suzanne

De beleving in al haar facetten

Opmerkelijke Manieren

mijn ervaringen als lid van Mensa

akim a.j. willems

pssst...het menu van deze site vind je dààr in het hoekje = = = = = = = = = > > > >

Groove Garden

Adriaan Kuipers

Spiegelingen

Mijn wereld in spiegelbeeld

Kaat Kladdert

Kaat kladdert erop los

Ketogeen... en... Wat ?

Zelfexperiment van ketogeen..... eten ! En ? Hé ? Ja dat !

Leen Huet

Leen Huets blog

%d bloggers liken dit: